Mentionsy

Że bracy nie prosili go o jałmużnę, dzieci nie pytały o godzinę, żadna kobieta ani mężczyzna nie pytali Skrudża o drogę.

Wszystkie te szmery i odgłosy spadały, niby kojący balsam na duszę skrudża, przynosząc mu ulgę.

— Znieść na dół rzeczy pana Skrudża!

Skrudża obudziło własne chrapanie.

– Tym lepiej – rzekł siostrzyniec Skrudża.

Usłyszawszy to, owa siostra żony siostrzeńca Skrudża, pulchna panienka w koronkowej narzutce, spąsowiała jak piwonia.

– Mów dalej, Fredziu – odezwała się żona siostrzeńca Skrudża, klaszcząc w dłonie.

Zbliżał się do skrudża powoli, ociężale, jak tuman mgły.

Gdy widmo zbliżało się do skrudża, on upadł przed nim na kolana.

– Szczerze wam obojgu współczuję, moi państwo – powtórzył siostrzyniec Skrudża i dając mi swoją wizytówkę nadmienił.