Mentionsy

Ależ to Fezziwig!

Wtedy właśnie stary Fezziwig położył pióro, spojrzał na zegar ścienny, który wskazywał siódmą godzinę, zatarł ręce, poprawił swą obszerną kamizelkę, roześmiał się głośno, potem klasnął w dłoni i zawołał dźwięcznym, jawialnym, wesołym głosem.

– Hej tam, chłopcy – rzekł Fezziwig.

Nie było takiej rzeczy, której nie uprzątnęliby, gdy stary Fezziwig patrzył na nich.

Weszły trzy panny Fezziwig, promieniające i rozkoszne.

Korzystając z nastroju zapału, stary Fezziwig wstrzymał tańczących klaśnięciem w dłonie i zawołał – brawo, doskonale!

Wtedy stary Fezziwig stanął z panią Fezziwig na czele wszystkich tancerzy.

Ale gdyby ich było dwa razy tyle, ba, cztery razy tyle, stary Fezziwig dałby im radę.

I pani Fezziwig także.

A gdy państwo Fezziwig przeszli przez wszystkie fazy tańca, gdy wykonali wszystkie figury, naprzód, w tył, krzyże, kołysania się, koszyki i tym podobne, pan Fezziwig zdobył się na śmiały skok, tak że nogi lekko zaplątały mu się w powietrzu i zdawało się, że je połamie.

Państwo Fezziwig zajęli swoje stanowiska po obydwu stronach drzwi i ściskając za ręce każdego wychodzącego gościa, życzyli mu uprzejmie wesołych świąt.

Duch dał mu znak, aby przysłuchał się rozmowie dwóch praktykantów, którzy wychwalali zapałem Fezziwiga, po czym rzekł.

U Fezziwig wydał zaledwie trzy lub cztery funty szterlingi.