Mentionsy

— zapytał Bob Cratchit, rozglądając się po pokoju.

— Nie przyjdzie — odrzekła pani Cratchit.

Pani Cratchit zagrzała przy kominku zawczasu przygotowany sos.

Gdy pani Cratchit zauważyła jedną małą kosteczkę pozostawioną na półmisku, oświadczyła, że przecież nie wszystko zostało spożyte, a każdy z biesiadników jadł, ile chciał.

Teraz Belinda zmieniła talerze, a pani Cratchit poszła przynieść smakowity deser.

Wreszcie do pokoju weszła pani Cratchit, wzruszona, ale dumna i uśmiechnięta, niosąc przed sobą puding wyrośnięty i duży, oświecony promieniami zapalonego rumu z świąteczną gałązką świerku wetkniętą w sam środek.

Bob Cratchit oświadczył głosem spokojnym, że uważa go za największe arcydzieło kucharskie pani Cratchit od czasu ich małżeństwa.

Pani Cratchit odpowiedziała na to, że teraz, kiedy ciężar spadł jej z serca, przyznaje, że była bardzo niespokojna, ponieważ zdawało się jej, że wzięła za dużo mąki.

Następnie rodzina Cratchitów zasiadła przed kominkiem, jak wyraził się Bob Cratchit.

— zawołała pani Cratchit z oburzeniem.

Istotnie, tylko w tak wielkie święto można wznosić zdrowie tak podłego skąpca, człowieka bez serca, jakim jest Scrooge, oburzała się w dalszym ciągu pani Cratchit.

Weszli do domu biednego Boba Cratchita, do tego samego mieszkania, które Scrooge odwiedził niedawno.

To rzekłszy pani Cratchit.

Powiedział mi, szczerze panu, współczuję, pani Cratchit, i proszę przekazać również moje serdeczne ubolewanie zacnej małżonce.

— Jest pewna, że ma dobre serce — rzekła pani Cratchit.

— rzekła pani Cratchit.

Pani Cratchit ucałowała go, potem ucałowały go kolejno dzieci.

Scrooge otworzył szeroko drzwi do swego pokoju, aby widzieć, jak Cratchit będzie się przemykał do swej wyziębionej komórki.

— usprawiedliwiał się Cratchit, wychodząc ze swej nory.