Mentionsy

To jest historia o złych, zranionych, toksycznych i w tym takim prawdziwym sensie toksycznych, okrutnych, manipulackich, samolubnych ludziach.

Kiedy one rozmawiają o mężczyźnie, to zazwyczaj rozmawiają o pieniądzach.

Mniej niż rzadziej właśnie o mężczyźnie, nie o pieniądzach.

Przenosimy się konkretnie na plebanie w Haworth.

Więc może... Pan... H. Pan H. Pan H. O, H. H będzie ważne.

Pan H. A, no właśnie.

No i właśnie ta nieustępliwość Emily ją dość szybko pokazała, no bo ona na tej pensji wytrzymała rok, mimo że tam pisała te swoje eseje, nawet było lepsze niż Charlotte, ten pan H. ją chwalił, ale wytrzymała rok, wróciła do domu i stwierdziła, nie, nie, nie, ja już się stamtąd nie ruszam, mi wystarcza to, co tu jest, świat zewnętrzny mnie nie interesuje, rodzeństwo nich robi, co chce, ona będzie im prowadzić dom.

No tak, ale też mamy tutaj, zawieramy jakieś elementy fantastyczne różne i tak dalej, prorocze sny, telepatyczna komunikacja i tak dalej i tak dalej, więc Jane Eyre to nie jest takie dzieło bardzo takie pozbawione tych wszystkich elementów najbardziej jakichś takich krwisto-fantastyczno-gotycko-erotycznych.

A znowuż Lintonowie, czyli ta druga skrajność, tak jak mówiłaś, to są ci, którzy są tymi drobnomieszczeńskimi, małymi pieskami, które po prostu podgryzają się po kostkach.

Czyli to jest to takie okrucieństwo w drobiazgach.

I myślę, że jeżeli na to tak patrzymy, to Emily Bronte mówi nam o tym, że ten chów sobny jest zły, więc tak naprawdę dopiero w momencie tego wymieszania genów nadchodzi jakieś rozrzedzenie tych skrajnych cech.

Wszystkich.

A w Wielkiej Brytanii w wieku XIX bardzo wiele mieszkało już, ponieważ jak wiemy Wielka Brytania była wielkim imperium, które miało bardzo wielu poddanych na wszystkich kontynentach.

Wydaje mi się, że Ralph Fiennes, który ma tam pod trzydziestkę... Ma miłość w oczach.

Ja tego nie widziałam, widziałam zwiastun i był bardzo moody, tam się cały czas snują po tych wrzosowiskach.

Tak, i biega potem po tych wrzosowiskach.

I nie mówcie mi, że to jest komedio-dramat, bo nie, bo to jest film, który sam nie jest się w stanie zdecydować, czy on nam mówi coś na serio o bohaterach.

Tak jak ten obiecujący jest ten początek, to następnie okazuje się, że bohaterowie zupełnie nie mają żadnego rozwoju psychologicznego swoich postaci i oni zupełnie niczego nie... Znaczy przede wszystkim... Nie nabyli żadnych cech.

Ale jest taki rodzaj pornografii dziewiętnastowiecznej, który się nazywa Wanton Milkmaid i to jest właśnie o, jak sama nazwa wskazuje, o lubieżnych dojarkach.

Dla ubogich.

Wydaje mi się, że to samo co w Bridgertonach.

No, tutaj w ogrodzie, tutaj na drabinie, jakby wiesz, jakby mnóstwo, mnóstwo miejsc jest takich.

Typ i vibe jak biedne istoty Latimosa niż jak jakikolwiek produkcja... Biedne istoty dla ubogich.

Nie, jesteśmy na wrzosowiskach.

Na pewno jesteśmy na wrzosowiskach.