Mentionsy

Rozmawiamy o love story wszech czasów, o opowieści o miłości nawet nie aż po grób, ale daleko poza grób, o dzikiej namiętności na wrzosowiskach i dramie zwyciężającej wszelkie dramy, czyli oczywiście o Wichrowych wzgórzach Emily Bronte.

Znaczy wiesz, tak naprawdę to ja jestem team detenant of Whitefield Hall, czyli powieść trzeciej siostry Bronte.

I tutaj mamy bardzo piękne przejście do tego, o czym chciałabym właśnie teraz porozmawiać, to znaczy skąd ten alkoholizm i ta przemoc w powieściach sióstr Bronte?

No właśnie, może ja zacznę, tylko powiem kilka zdań, bo wydaje mi się, że jeżeli już ktoś coś wie na temat sióstr Bronte,

Pastorem tejże plebanii jest niejaki Patrick Bronte.

Siostry Bronte miały w tej szkole przeżycia bardzo złe.

W każdym razie ta pensja została uwieczniona właśnie przez Charlotte Bronte w Jane Eyre, gdzie Jane zostaje wysłana na tę pensję.

No w każdym razie, jak mu dwie córki zmarły na galopujące suchoty, to pan Bronte zdecydował, że może jednak dwie młodsze stamtąd zabierze, więc Emily i Charlotte tą szkołę na szczęście przeżyły.

Jej do szczęścia naprawdę wystarczała jej plebania i biblioteka i ten taki świat, który... W ogóle całe rodzeństwo Bronte było bardzo zdolne, więc oni sobie już jako dzieci byli samowystarczalni.

No tyle, że to był taki najgorszy moment chyba dla rodziny Bronte.

Tak też zaczynała Jane Austen, wcześniej czterdzieści kilka lat niż siostry Bronte,

Więc to wszystko dlatego, że idea kobiety pisarki jeszcze w połowie XIX wieku, kiedy zaczynały publikować siostry Bronte, później to już się zmieniło, była czymś, co było dla wielu osób trudne do przełknięcia, ponieważ pisarstwo uważano za zawód męski po pierwsze, a po drugie za zawód wymagający pewnej elastyczności moralnej, której to kobiety nie powinny mieć.

No właśnie, ale wiesz, bo to chyba polega na tym, że Emily Bronte mówi nam, że jest taki typ człowieka, który spokój może znaleźć tylko w śmierci.

Można znaleźć takie obrazki w internecie bardzo łatwo, dlatego że podobnie jak w samej rodzinie Bronte, gdzie siostry Bronte mają znormalne imiona, ale Branwell Bronte nazywa się... Branwell to jest nazwisko panieńskie jego matki.

No a Bronte to nazwisko jego ojca.

Przez różne okoliczności swojego życia, ale jak nam daje znać do zrozumienia Emily Bronte, po prostu z własnego charakteru, tak niedobrymi przedstawicielami gatunku ludzkiego, że nie są w stanie osiągnąć żadnego rodzaju satysfakcji życiowej, czy to na płaszczyźnie społecznej, czy to na płaszczyźnie

Ale nie, bo geniusz Emily Bronte polega na tym, że to co ja teraz mówię o tych wszystkich toksycznych relacjach rodzinnych, o tej całej nieumiejętności nawiązywania zdrowych

To wszystko jest zawarte w tej książce, bo Emily Bronte skupia się przede wszystkim na właśnie portretach psychologicznych ludzi, którzy są nie do uratowania.

No właśnie, bo tutaj znowuż jest też taka linia interpretacyjna, która mi jest osobiście bliska, to znaczy mówiąca o tym, że Emily Bronte w mieszkańcach i w rodzinie Earnshawów jakby obrazuje takich pierwotnych mieszkańców Yorkshire, tych dworów w Yorkshire, to znaczy ona ich pierwotnych w tym sensie, że to jest ta rodzina, która jest tam od

Więc tak, Emily Bronte mówi nam chyba, że skrajność jest niebezpieczna.

I myślę, że jeżeli na to tak patrzymy, to Emily Bronte mówi nam o tym, że ten chów sobny jest zły, więc tak naprawdę dopiero w momencie tego wymieszania genów nadchodzi jakieś rozrzedzenie tych skrajnych cech.

Bo chyba Emily Bronte tutaj zostawia furtkę.

Tak, to znaczy to jest tak, że kanonicznie Emily Bronte opisuje Heathcliffa jako mężczyznę, który wygląda jakby był gypsy, czyli cyganem, czyli w Wielkiej Brytanii traveller.

Tak, Emily Bronte pisze wprost, że Heathcliff jest cyganem, że he's a gypsy, nie?

Zresztą taki los spotyka właściwie całe rodzeństwo Bronte, tylko Charlotte się ostała kilka lat dłużej.

I tutaj biografka Emily Bronte, autora wszystkich sióstr i brata Bronte, 1200 stron, ona uważa, że Emily napisała książkę i że Charlotte ją wrzuciła do kominka.

No dokładnie, ale Emily Bronte ona jest dużo sprytniejsza.

Emily Bronte nas wrzuca w cztery piąte historii.

Więc my to cały czas wiemy i myślę, że Emily Bronte nie bez powodu to robi.

Po pierwsze dlatego, o czym mówimy, czyli żeby jakby nie stracić cierpliwości, nie nadużyć cierpliwości czytelnika, ale też dlatego, że Emily Bronte jest Nellie Dean.

I wydaje mi się, że domyślnie czytelnik ma właśnie się z tą Nelly Dean utożsamiać i tą Nelly Dean być, czyli jakby ma przyjmować optykę Emily Bronte samej.

Mi się też podoba to, że w tej ekranizacji scenarzyści nie uważali, że potrafią lepiej niż Emily Bronte.

Wiesz, rozmawiałyśmy dużo o tym, że Emily Bronte wprowadza Nellie Dean jako ten punkt, który macie zahaczyć w jakiejkolwiek rzeczywistości, bo nie jesteś w stanie znieść tego, jak to wygląda bez tego.

Czemu wrzucacie w to biedną Emily Bronte?