Mentionsy
Teksturion #6 | Zadziwiające maski cz. 1
Weronika Stencel rozmawia z Kamilą Pijanowską-Badysiak,kuratorką wystawy „Czarny karnawał” i Piotrem Pazińskim, autorem książki "Przebierańcy w nicości" o maskaradzie Jamesa Ensora i Witolda Wojtkiewicza. Wspólnie zastanawiają się nad wielowymiarowością karnawału ijarmarku.
Rozdziały (10)
Teksturion zwiadywa wystawę Czarny Karnawał z Kamilią Pianowską-Badysiak, współkuratorką wystawy, omawiając oksymoron w tytule i karnawał jako oksymoron.
Kamila Pianowska-Badysiak wyjaśnia, że karnawał jest oksymoronem, bo to zabawa, ale jednocześnie przypomina o śmierci.
Karnawał jest świętem, który poprzedza Wielki Post, a jego celem jest objadanie się i rozrywka przed czasem pokuty. Karnawał ma swoje miejsce w roku liturgicznym.
Ensor był artystą, który tworzył w kontekście karnawału, a jego rodzice prowadzili sklep z maskami. Ensor był aktywnym uczestnikiem karnawału.
Karnawał w Polsce ma inne znaczenie niż w Europie. W Polsce to bardziej jarmark i cyruk, a w Europie to święto miejskie.
Ensor był artystą, kompozytorem i miłośnikiem muzyki. Tworzył balet La Gamme d'Amour i komponował muzykę. Tworzył również realistyczne obrazy.
Witold Wojtkiewicz był artystą, który zmarł w młodym wieku. Miał relacje z siostrami Elizy Pareńskiej, ale miłość była platoniczna.
Rozmowa koncentruje się na relacjach i fascynacjach artystów, takich jak James Ensor i Witold Wojtkiewicz. Analiza ich twórczości, relacji z innymi artystami i osobistych związków.
Przedstawienie wady i wpływu kultury popularnej, teatru i cyrku na twórczość artystów, takich jak Witold Wojtkiewicz. Analiza postaci i symboli w ich dziełach.
Rozmowa o zdrożnym sceptycyzmie i znaczeniu pozostawienia pustek wiedzy.
Szukaj w treści odcinka
Myślę, że ten taki właśnie piękny, pociągający, melancholijny smutek chyba dużo bardziej mnie porusza niż przeraża mnie marioneta, która oczywiście jest przerażająca o tyle, że jest takim rodzajem automatu, kopi z człowieka, trochę jak manekiny u Grunona Schulza później.
powrotów też w rozumieniu Schulza i zastanawiałam się, jak to jest u Wojtkiewicza według ciebie, te wydźwięki, które wypływają z obrazów, czy on wierzy w powroty, czy nie wierzy i widzi te mroki przede wszystkim, o których już powiedzieliśmy trochę.
że po tym sensie nasz czas jest linearny, chociaż możemy zdziecinnieć i postacie u Schulza ojciec zdziecinnieje tak jak zdziecinnieje pan Kleks, prawda?
Transkrypcja generowana automatycznie i niesprawdzana ręcznie — może zawierać błędy.
Ostatnie odcinki
-
Na Południe #4 | Filmowe Globalne Południe
18.08.2026 06:45
-
Nie takie obce – rozmowy o przekładzie #15 | o ...
14.08.2026 06:30
-
Teksturion #10 | Wiek magicznego myślenia
11.08.2026 06:20
-
Światy czytamy nowe #6 | Utopie w komiksie
07.08.2026 06:30
-
Nie takie obce – rozmowy o przekładzie #15 | Bi...
04.08.2026 06:40
-
Redakcyjne rozmowy #6 | O „Muminkach" Tove Jansson
31.07.2026 06:14
-
Na Południe #3 | Kobiety, solidarność i Globaln...
28.07.2026 04:45
-
Fakcje #4 | Fakt, fantazja i forma, czyli o twó...
24.07.2026 06:30
-
Występy gościnne #25 | Czarodziejska góra w Pol...
21.07.2026 04:45
-
Brakarnia #10 | Światy literatury portugalskoję...
17.07.2026 06:52