Mentionsy
Teksturion #6 | Zadziwiające maski cz. 1
Weronika Stencel rozmawia z Kamilą Pijanowską-Badysiak,kuratorką wystawy „Czarny karnawał” i Piotrem Pazińskim, autorem książki "Przebierańcy w nicości" o maskaradzie Jamesa Ensora i Witolda Wojtkiewicza. Wspólnie zastanawiają się nad wielowymiarowością karnawału ijarmarku.
Rozdziały (10)
Teksturion zwiadywa wystawę Czarny Karnawał z Kamilią Pianowską-Badysiak, współkuratorką wystawy, omawiając oksymoron w tytule i karnawał jako oksymoron.
Kamila Pianowska-Badysiak wyjaśnia, że karnawał jest oksymoronem, bo to zabawa, ale jednocześnie przypomina o śmierci.
Karnawał jest świętem, który poprzedza Wielki Post, a jego celem jest objadanie się i rozrywka przed czasem pokuty. Karnawał ma swoje miejsce w roku liturgicznym.
Ensor był artystą, który tworzył w kontekście karnawału, a jego rodzice prowadzili sklep z maskami. Ensor był aktywnym uczestnikiem karnawału.
Karnawał w Polsce ma inne znaczenie niż w Europie. W Polsce to bardziej jarmark i cyruk, a w Europie to święto miejskie.
Ensor był artystą, kompozytorem i miłośnikiem muzyki. Tworzył balet La Gamme d'Amour i komponował muzykę. Tworzył również realistyczne obrazy.
Witold Wojtkiewicz był artystą, który zmarł w młodym wieku. Miał relacje z siostrami Elizy Pareńskiej, ale miłość była platoniczna.
Rozmowa koncentruje się na relacjach i fascynacjach artystów, takich jak James Ensor i Witold Wojtkiewicz. Analiza ich twórczości, relacji z innymi artystami i osobistych związków.
Przedstawienie wady i wpływu kultury popularnej, teatru i cyrku na twórczość artystów, takich jak Witold Wojtkiewicz. Analiza postaci i symboli w ich dziełach.
Rozmowa o zdrożnym sceptycyzmie i znaczeniu pozostawienia pustek wiedzy.
Szukaj w treści odcinka
epokę modernizmu, fin de siècle, dekadentyzmu, tym bardziej uświadamiałyśmy sobie, że zawsze, a szczególnie w tym czasie, te zabawy, kabarety miały też takie drugie dno, które odnosiło się do z jednej strony takiego poczucia końca, nie tylko końca wieku, ale też końca pewnej epoki, takiego marazmu, który doskonale widoczny jest przecież w Weselu Wyspiańskiego,
Natomiast ta tradycja, do której my się tu odwołujemy, która jest ważna w kontekście i Wojtkiewicza, i Wyspiańskiego, i Wyczółkowskiego, i Zielonego Balonika, to jest tradycja Szopki Krakowskiej.
Właśnie nie wielki teatr wyspiańskiego symbolistyczny, chociaż przecież to jest epoka wyspiańskiego, przecież to są ludzie, którzy się w zasadzie mijają na rynku głównym w Krakowie przez chwilę.
Wyraźnie na kontrze, powiedzmy, no właśnie do Wyspiańskiego czy do Malczewskiego, że ja nie będę malował hierotycznych, wielkich postaci.
Ostatnie odcinki
-
Występy gościnne #19 | Imiona Krymu
05.06.2026 04:40
-
Na południe #2 | Wyobrażona inność, peryferyjna...
02.06.2026 04:40
-
Gdzie mieszkają książki #3 | Dzień Dziecka
01.06.2026 06:19
-
Nie takie obce – rozmowy o przekładzie #13 | Ke...
29.05.2026 04:45
-
Nie takie obce – rozmowy o przekładzie #12 | Ws...
26.05.2026 04:50
-
Rozmowy o esejach #2 | "Żywa i martwa"
22.05.2026 05:09
-
Występy gościnne #18 | Dziewczyńskość. Dzieje ...
19.05.2026 04:40
-
Nie takie obce – rozmowy o przekładzie #11 | To...
15.05.2026 04:50
-
Występy gościnne #17 | Zespół Odepa, czyli zupe...
12.05.2026 04:40
-
Brakarnia #9 | Retelling we współczesnej liter...
08.05.2026 04:40