Mentionsy

Tytuł, który przyszedł nam do głowy, właściwie punktem wyjścia był karnawał, to znaczy ta cała tradycja karnawału belgijskiego, która jest kontekstem dla twórczości Jamesa Ensora, ale im bardziej zagłębiałyśmy się no właśnie w to pojęcie karnawału i w te okoliczności historyczne, czyli

Natomiast faktycznie na naszej wystawie mamy zdjęcie, które jest dowodem na to, że Ensor nie był tylko obserwatorem karnawału, był jego aktywnym uczestnikiem.

I tutaj chyba takim punktem wspólnym jest maska, punktem wspólnym dla tego sklepu prowadzonego przez rodziców, a potem przez samego Ensora.

No a rodzice Ensora w swoim sklepie sprzedawali maski zarówno belgijskie, ale także chińskie, japońskie.

Ensor potem prowadził też ten sklep, był tylko na puetatu malarzem, na drugiej puetatu był po prostu sklepikarzem i to oczywiście na niego wpłynęło.

Faktycznie Ensor jest taką postacią właściwie ikoniczną dla sztuki belgijskiej, ale też może charakterystyczną dla epoki tego czasu, bo wracamy wtedy do pojęcia Gesamtkunstwerk, czyli takiego dzieła totalnego, dzieła, które po prostu obejmuje wszystkie rodzaje sztuki.

No i w przypadku Ensora faktycznie też tak jest, bo on napisał ten balet, zaprojektował do niego kostiumy, scenografię.

Więc to bardzo też było interesujące, jakby dopełnić ten obraz Ensora, no właśnie tym, w jaki sposób on komponował.

Jeśli chodzi o taką zewnętrzną jego stronę, to myślę, że zarówno Wojtkiewicz, jak i Ensor i to na przykład też ich łącze uchodzili za takich bardzo eleganckich mężczyzn.

Ensor uwielbił się portretować i fotografować i mamy wiele jego autoportretów czy fotografii, gdzie ma takie starannie ułożone włosy, wloki, elegancką kokardę.

otwiera wystawę w tym kryptautoportracie Witolda Wojtkiewicza i potem przejawia się w kolejnych salach i na obrazach Wojtkiewicza, i na obrazach Ensora, ale też na obrazach Weissa, czy w rycinek Franciszka Siedleckiego i wielu innych.

Tak, to doskonale pani to podsumowała, bo faktycznie u Ensora jakby mamy tą nieustanną opozycję i jakby one się, te dwie strony się ciągle przenikają w tych jego obrazach, że one są jednocześnie obiektywnie i naprawdę zabawne, figlarne,

I o ile sam Ensor był antyklerykałem i w ogóle tego nie ukrywał, o tyle postać Chrystusa była dla niego jednoznacznie pozytywna.

I dla Ensora teraz, to znaczy w przyszłym roku, bo obraz jest jakby taki trochę futurystyczny, bo jest namalowany w 1888, rzecz się dzieje w 1889 i Chrystus zjawia się w Brukseli i nie dzieje się absolutnie nic.

A to zainteresowanie tematami religijnymi u Ensora, które tutaj prezentujemy w gruncie jeszcze tylko tak dosłownie z Chrystusa, znaczy z takimi biblijnymi scenami mamy do czynienia w dwóch przypadkach, Chrystus wśród żebraków i Judasz rzucający pieniądze do świątyni, to są obraz Irycina, gdzie widzimy ten wpływ tradycji, w jakiej zanurzony był Chrystus.

I on patrzy, bo tak też powiesiłyśmy w oczy Ensorowi, który... To jest w ogóle też ciekawe, że oby te autoportrety powstały, kiedy artyści byli mniej więcej w tym samym wieku, tylko... Czyli przeczytałam dobrze państwa zamiary.

I Wojtkiewicz już naprawdę, naprawdę umiera, a Ensor ma przed sobą jeszcze naprawdę 60 lat takiej błyskotliwej kariery, pełnej sukcesów.

Jak najbardziej jest to uprawnione i faktycznie Ensor wprowadzał zupełnie nową sztukę, to znaczy mimo, że posługiwał się tymi elementami, które przecież były wtedy, czy rozjaśnioną paletą impresjonistyczną, czy tymi japońskimi akcesoriami,