Mentionsy
Nie takie obce – rozmowy o przekładzie #14 | Dino Buzzati
Nowy przekład czy nowe odczytanie? W kolejnym odcinku „Nie takie obce” Grzegorz Wysocki rozmawia z Katarzyną Skórską, tłumaczką, italianistką i badaczką literatury włoskiej, o twórczości Dina Buzzatiego oraz kulisach pracy translatorskiej.
Punktem wyjścia jest nowe wydanie „Pustyni Tatarów”, ale rozmowa szybko wykracza poza jedną książkę. Mowa o przekładach klasyki, kolacjonowaniu dawnych tłumaczeń, decyzjach dotyczących tytułów, relacji między tłumaczem a tekstem oraz o miejscu Buzzatiego w literaturze włoskiej i polskiej. T
o spotkanie o czytaniu, tłumaczeniu i nieustannym powracaniu do książek, które z każdą lekturą znaczą coś innego.
Rozdziały (7)
Podróżnicy do Dworca Łódź Fabryczna, spotykają się z Katarzyną Skórską, tłumaczką i literaturoznawczynią, która wspomina o swoim biograficznym i profesjonalnym kontekście.
Katarzyna Skórska opowiada o swoich przekładach, w tym Pustyni Tatarów Dina Buzzatiego, i omawia proces kolacjonowania i pisania posłownia do nowego wydania.
Katarzyna Skórska omawia pozycję Dina Buzzatiego w polskiej i włoskiej literaturze, jego znane powieści i wpływ na kulturę.
Rozmowa koncentruje się na procesie kolacjonowania przekładu Pustyni Tatarów oraz decyzji o nowym przekładzie. tłumacz opowiada o swoim doświadczeniu w kolacjonowaniu, zmianach wprowadzonych w stosunku do oryginału i nowych przekładach klasyków.
Rozmowa koncentruje się na kolacjonowaniu i nowych przekładach klasyków, w tym omówienie zmiany tytułów, takich jak 'Lampard' zamiast 'Gepard' w 'Il Gatto Pardo' oraz analiza nowych przekładów, takich jak 'Wielki Gatsby' i 'Pustynia Tatarów'.
Rozmowa koncentruje się na Pustyni Tatarów, analizie jej treści i przekładów, a także na jej recepcji, w tym wśród wojskowych i w filmie.
Katarzyna Skórska opowiada o swoich marzeniach translatorskich, w tym o przeniknięciu się pracami Mariego, Michela Mari i Luigi Malerbe, a także o swoich przekładach Buzzatiego.
Szukaj w treści odcinka
Forteca, gdyby została forteca, to już wtedy ta analogia z zamkiem na przykład Kawki, to już by była, bo o tym nie wspomnieliśmy.
To znaczy, w ogóle się zapierał Buzzati, twierdził, że on w ogóle Kawki nie czytał, jak to pisał, w ogóle nie znał.
I na pewno lęk przed wpływem kawki był dominujący.
Tak, skonfrontować i musiał pójść na grób Kawki.
Musiała mu pani przewodniczka powiedzieć, kiedy on powiedział, po co pan tu przyszedł, po co pan chciał tego Kawkę zobaczyć i te domy Kawki i to wszystko.
I to przyczyniło się do tego, że mamy świetny artykuł właśnie o tej wizycie Kawki, taki w ogóle bardzo kawkowski, bo mamy urząd, mamy jakiegoś pana, który pracuje w urzędzie, który miał oprowadzać, w ogóle do tego spotkania nie dochodzi, potem dochodzi, a okazało się, że pan nie będzie.
W końcu on trafia w ręce jakiejś dziwnej przewodniczki i szuka domów Kawki, szuka Kawki w Pradze, by ostatecznie trafić na cmentarz.
No, ale ja nie widzę, ja tego nie czuję, a zamek jest moją ulubioną pojścią Kawki.
Ostatnie odcinki
-
Humanistyka na mieście #11 | Artystyczne prakty...
10.07.2026 04:45
-
Występy gościnne #24 | Brutalizm naszych czasów
07.07.2026 04:45
-
Występy gościnne #23 | Literatura w Iranie. Pis...
03.07.2026 04:45
-
Występy gościnne #22 | Samotność wszystkich miast
30.06.2026 04:40
-
Teksturion #9 | Themersonowie
26.06.2026 04:50
-
Humanistyka na mieście #10 | Trzy ekologie
23.06.2026 04:40
-
Horyzontalia #1 | Focus na Śląsk
19.06.2026 04:50
-
Występy gościnne #20 | Obrazy wierszy
16.06.2026 04:40
-
Fakcje #3 | El Akkad
12.06.2026 04:40
-
Nie takie obce – rozmowy o przekładzie #14 | Di...
09.06.2026 04:40