Mentionsy

Pretekstem do naszego spotkania jest nowe, wspaniałe wydanie Pustyni Tatarów Dina Buzzatiego.

Tak, i co jeszcze w ogóle, to oczywiście musimy wspomnieć krótko, może albo długo, jak będziesz wolała, o twoich przekładach, czyli przede wszystkim Dino Buzzati, to zostawiamy może na koniec, bo to nasz dzisiejszy bohater, ale kto jeszcze?

I tutaj również Dino Buzzati i tu będziemy się na pewno zatrzymywać, prawda, bo też... Są dwa opowiadania Dino Buzzatiego.

Także to było tuż przed śmiercią Buzzatiego, do której doszło w 72 roku, także to było na trzy lata przed śmiercią.

I Buzzati uważał poemat w obrazkach za swoją najważniejszą książkę.

Raz w ogóle te plansze Buzzatiego zostały przerysowane w latach 70-tych w jednym z numerów literatury na świecie, ich chyba było dziewięć, a potem obszerniejszy fragment, znów wybór, znów na łamach literatury na świecie.

Ja uznałam, że warto, żeby było, żeby polski czytelnik miał okazję zapoznać się z tym w całości, bo uważam też poemat w obrazkach za jakąś taką summę poetyki Buzzatiego, za taki klucz interpretacyjny do całej jego twórczości.

Ja akurat miałam takie marzenie, nie wiem dlaczego, coś było między mną a Buzzatim i tą książką, że bardzo chciałam ją przełożyć na język polski i w związku z tym zaczęłam tłumaczyć do szuflady.

No i potem była jakaś rozmowa, bo książka ukazała się u Człego Barbarzyńcy i to było w 2011 roku i Tomasz Wysocki zapytał mnie, czy może mam jakąś książkę, którą chciałabym przełożyć, a ja, nie zastanawiając się długo, bo miałam wtedy 30 lat, więc powiedziałam poemat wyobrazka Dina Buzzatiego.

Do poematu w obrazkach być może jeszcze wrócimy, zwłaszcza tak kontekstowo, ale pomyślałem sobie, czy zaczynamy od Buzzatiego, czy od pustyni i może byśmy zrobili tak, że przejdziemy od ogółu do szczegółu i z powrotem.

Jest takie pismo jak Studi Buzzatiani, więc tam pojawiają się ponowione interpretacje dzieł Buzzatiego, też proponowane przez coraz młodszych badaczy, nowe odczytania w nowych kontekstach, więc to na pewno może świadczyć o jego randze.

Natomiast myślę, że Włuchów może dziwić pozycję, jaką sobie zyskał Buzzati chociażby we Francji, gdzie został przetłumaczony w całości i też się doczekał pisma jemu poświęconego, co jest rzadkością.

To jest Lampard, Tomasiego di Lampedusa i właśnie Pustynia Tatarów, Dina Buzzatiego.

Poza tym jestem tłumaczką też Buzzatiego w Polsce z tego względu.

Jeśli chodzi o Buzzatiego w Polsce, tak wracając jeszcze do tego, o co pytałeś, no to

I mi ta słowa się za nim ciągnie, bo to była słowa już tak powiedzmy zapodnotkowana w latach 60-tych opowiadania Buzzatiego.

I to była sława Buzzatiego, tak jak mówiłam, no z lat 60-tych i to się działo do lat 80-tych.

Myślę, że też częściowo, może niektóre z tych przykładów były, powstawały na podstawie edycji francuskich, no trudno mi ocenić, bo Wanda Błońska raczej nie tłumaczyła z języka włoskiego, poza właśnie tym opowiadaniem Buzzatiego.

Drugim tłumaczem był Alojzy Pałasz, co ciekawe, też był romanistą, więc może tutaj kwestia tej sławy francuskiej, o której ja mówiłam, może też zaważyła na polskim losie Buzzatiego.

Alojzy Pałasz przetłumaczył tylko Pustynię Tatarów i tylko jeden niewielki dosyć wybór opowiadań Buzzatiego.

Na przykład pustyni Tatarów i nie ma żadnych takich ciekawostek, więc nic nie wiemy, nie wiemy dlaczego akurat Buzzati, bo Alojzy Pałacz był romanistą.

Przewija, ale jeszcze w ogóle o tej obecności w polszczyźnie, bo też był prezentowany Buzzati w literaturze na świecie, prawda?

Najważniejsza dla Buzzati jego książka.

Jeszcze zostańmy chwilę przy tym Buzzatim jako autorze jeszcze nie tylko pustyni, bo chciałbym cię spytać, czego twoim zdaniem brakuje w polszczyźnie?

Obawiam się, że brakuje wszystkiego, bo jest to taki autor, którego należałoby mierzyć innym kryterium niż kryterium komercyjne, na zasadzie co się sprzeda, nie sprzeda Buzzatiego, tylko skoro mamy już jakieś takie fragmenty i jest to rzeczywiście, tak jak powiedziałam przez chwilę, nazwisko, które