Studio Ghibli - Powrót do marzeń

Zaraz dojdziemy do ananasa, on ma najlepszą kwestię przy tej scenie, ja ją teraz wyłapałem, jak oni kroją tego ananasa, bo jest przepiękna scena, zaraz na początku. Idealne wspomnienie. To jest taka rzecz, którą myślę, że każdy z nas gdzieś tam z dzieciństwa mógłby wyciągnąć, kiedy... Zwłaszcza nasze pokolenie, które, prawda, odkrywało pewne rzeczy. I jak ktoś miał rodzinę w Ameryce, dostawał paczki, to jest jasne. Tak, albo nawet chociażby jak po raz pierwszy pojawił się McDonald i po raz pierwszy mogliśmy całą rodziną pójść i odkryć, o co jest ta cała hala. Zresztą taka sama scena jest... To było w filmie... z Ogrodnikiem, jak on grał tego niepełnosprawnego chłopaka. Są dużo skrótów myślowych, musisz mnie bardziej naprowadzić. Był taki dokument, jestem motylem o takim chłopaku, który jest sparaliżowany i Ogrodnik to grał, Chce się żyć to się nazywało.

A, tak, Ogrodnik, Dawid Ogrodnik. A ja pomyślałem, jaki Ogrodnik? I tam jest dokładnie taka sama analogiczna scena u Pieprzycy, że zachwycają się i dostają ananasa, mają ten powiew zachodu i zastanawiają się, Jezu, jak to zjeść, dokładnie taka sama scena, co z tym zrobić? Tak, jest przepięknie celebrowany ten moment, kiedy kroją tego ananasa. Ale zanim nie, to tam jest tydzień. Nie, dobra, zjemy go w przyszłym tygodniu, w przyszłym poniedziałek, bo nie wiemy, jak go otworzyć. I jak wreszcie się dowiadują, jest to krojenie i cała rodzina stoi i się patrzy intensywnie nad każdym ruchem. I cudowny moment, gdzie po prostu chciałem przytulić tego ojca. To jest moment, jak ona już pokroiła tego ananasa i ten ojciec stoi. Rozumiem. On roztrząsł, taki typowy Japoniec, a rozumiem jak to działa, jest to całkiem oczywiste, jak to rozumiem.