480. Machado de Assis 🇧🇷 WSPOMNIENIA POŚMIERTNE BRASA DE CUBAS (1881)

Dziękuję zatem anonimowemu dziś studentowi z Penn State, który przed 40 niemal laty wyświadczył mi tę przysługę. Tak się składa, że Joaquim Machado da Cis, 1839-1908, nie jest już dla mnie autorem istotnym. Podczas niedawnej rozmowy o nim w BBC zdałem sobie sprawę, w pół pochwały dla jego proto-postmodernizmu, że od lat pięćdziesiątych nie wracałem do jego powieści i ledwie pamiętam, o czym są. Lecz dawno, dawno temu pokazał mi, jak stać się pisarzem, którym usiłowałem być. A ja, wyszło jak wyszło, tym pisarzem się stałem. Dwadzieścia lat później, w East Lansing, Michigan, rozmawiając z seniorem Jorge Luis Borgesem, który na moje myślenie o sztuce prozatorskiej miał już wówczas wpływ równy temu, jaki niegdyś.

Przez pewien czas miał Machado da Cis. spytałem Argentyńczyka, co sądzi o swym brazylijskim poprzedniku. Z przykrością donoszę, że choć wiele zapamiętałem z tych trzech okazji, kiedy nasze ścieżki się przecięły, nie umiem sobie przypomnieć, co Borges odpowiedział. Jakiś czas wcześniej na JHU, kiedy młoda Argentynka broniła doktorat z prozy Adolfo Bioy Casaresa, Buenos Aireskiego kompana i współpracownika Borgesa, zagadnąłem ją, czy nie sądzi, że Machado de Cis był prekursorem boomu prozy latynoamerykańskiej. który obserwowaliśmy w ostatnich dekadach. Okazało się, że mimo niebagatelnej wiedzy na temat tego fenomenu, o moim maszadzie nie wiedziała prawie nic.