friendzone - perspektywa kobiety

Czasami wręcz mnie kontrolował. W końcu powiedział raz, że coś czuję, ale po czasie myślę, że to było tylko po to, żeby mnie zatrzymać. Z każdą chwilą czułam się coraz gorzej. Przez niego moja psychika runęła. Chciałam być dla niego idealna, zmieniałam się, podporządkowywałam. On wciąż mnie krytykował. Z czasem nasze rozmowy ograniczały się do tematów seksu. A kiedy poruszałam coś ważniejszego, ignorował mnie albo obracał wszystko przeciwko mnie. W końcu zareagowała moja siostra. Powiedziała mi prosto z mostu, to nie jest normalne i to nie jest miłość. I po wielu próbach zrozumiałam, zakończyłam tę relację. Nie było łatwo, on nie chciał przejąć tego do siebie. Próbował się kłócić, błagać, obrażać, manipulować, a ja go zablokowałam wszędzie. No i dobrze. No i dobrze. Jak druga osoba też nie potrafi przyjąć, że się rozstajecie jakoś tak w normalnych stosunkach, to po prostu blok i tyle.

Dzięki niemu wiem, że to, co było z Dawidem, nie było miłością. To był układ, w którym miałam dawać wszystko, a dostawałam tylko rany. Wciąż pracuję. No bo on się uczył związku na tobie. On się po prostu uczył związku na tobie. Taka jest prawda. I później po prostu jak ci stracił, to zrozumiał. No tak, tak jest, tak jest. Ciąż pracuję nad zaufaniem, nad samooceną, nad wyrzuceniem z głowy tej myśli, że byłam naiwna. Ale mam przy sobie partnera, przyjaciół i jestem szczęśliwym człowiekiem. Z perspektywy czasu to doświadczenie było trudne, ale ważne. Dlatego chcę przekazać coś innym besties. Nie wchodźcie dwa razy do tej samej rzeki. Nie zmieniajcie się, by ktoś was pokochał. I nigdy nie zmuszajcie się do czegoś tylko po to, by ktoś został przy was. Bo jeśli tak naprawdę was skocha, zostanie mimo wszystko. Dziękuję, jeśli moja historia pojawia się w podcaście, ściskam was wszystkie.