POWOŁAŁA SIĘ NA NIEPISANE PRAWO. CZY JEJ OBRONA ZADZIAŁAŁA?

Jeżeli kogoś kochała, to była w stanie w ogień skoczyć. Był jednak pewien haczyk, bowiem tego samego wymagała od drugiej strony. Nigdy nikogo nie zostawiła w potrzebie. No, chyba, że nie robiłeś tego samego. Wtedy Audrey zatrzaskiwała ci drzwi przed nosem i do widzenia. Co było bardzo dobrą cechą, bowiem dziewczyna znała swoją wartość i nie dawała się wykorzystywać innym. Do 16 roku życia uczęszczała do katolickiej szkoły klasztornej, choć ani jej ojciec, ani matka nie byli członkami kościoła katolickiego. Odrej od małego ciągnęło do sztuki i muzyki kościelnej, stąd też taki ani inny wybór szkoły.

Nowy pierścionek również się znalazł, bowiem nie wiadomo dlaczego, ale Cyryl miał chyba ze cztery różne pierścionki. Przynajmniej tak się mówiło. Dał nawet Odrej wybrać, który najbardziej jej się podoba. Sielanka została zmącona, kiedy narzeczeni odwiedzili chiromantkę, czyli panią, która zajmuje się zawodowo przepowiadaniem przyszłości, oglądając linie papilarne po wewnętrznej stronie dłoni. Ta oto pani zawyrokowała, że ona nie widzi przyszłości tego związku. Jak powiedziała nieco poetycko, oddziela ich chmura. Para przepowiednie wyśmiała. ale nie zrezygnowała z usług osób parających się wróżbiarstwem.

Od początku starał się namieszać w jej małżeństwie, ponieważ ojciec Odrej był mu nieprzychylny. Jenny nieco tutaj przeszarżowała, bowiem dokumenty sądowe zatwierdzające separację zostały wydane w sierpniu 1924 roku. Zdaje się, że w połowie sierpnia. Powodem złożenia wniosku była agresja Edwarda, który miał znęcać się nad rodziną. Osobiście uważam, że przypisywanie Cyrylowi winy za rozpad związku jest mało wiarygodne. Jak wspomniałam, wniosek separacyjny został zatwierdzony przez sąd w sierpniu 1924 roku. Jeżeli wniosek został zatwierdzony w sierpniu, to logicznie rzecz biorąc musiał zostać złożony wcześniej.

Także to, że twój mąż z powrotem zamieszkał w waszym domu. I nie sądzę, aby było to zbyt przyjemne. Przykro mi to pisać. ale uważam, że traktujesz Odrej niesprawiedliwie. Dam Ci czas do następnego wtorku, byś przemyślała to, co powiedziałem. Jeśli do tego czasu nadal będziesz tak traktować córkę, zrealizuję swoje zamiary. Jeżeli jestem dla Was przeszkodą, mam na myśli moją relację z Odrej, pozwólmy jej samej zdecydować. Odrej traktowała Cię naprawdę dobrze, a o to, co otrzymuje w zamian. Marnie jej odpłacasz za to, co dla ciebie robiła przez ostatnie kilka tygodni. Nie zapominaj o tym, proszę. Cóż, ufam, że dobrze przemyślisz sprawę, nim podejmiesz decyzję.

Policja przeszukawszy jego dom, odnalazła i zabezpieczyła wiele sztuk przywiezionych z zagranicy mebli, rzecz jasna nielegalnie. Ale tak patrząc całościowo, to nie były to prawdziwe informacje. W późniejszym czasie obrońca Odrej wspomniał jedynie o jakichś ręcznikach skradzionych z pokładu statku. No, kradzisz stulecia. W dodatku ręcznik miał zostać odnaleziony nie w pokoju Cyryla, ale w tym domu jego kolegi, chyba nawet w pokoju, którego on używał. O, taka tam wielka afera ręcznikowa. Wiadomo skąd Iga Świątek mogła czerpać inspiracje – Gdyby rzeczywiście doszło do przestępstwa, to mecenas Audrey, Arthur Haynes, na pewno by to wykorzystał.

Nie znam się na masonach, ale wydaje mi się to dość dziwne. Jak ktoś z Was wie coś na ten temat, to niech da znać w komentarzu. Tak po prawdzie nie wiadomo nawet, czy Cyryl był masonem, ale takie było tłumaczenie Odrej. Ponadto dziewczyna zdradziła, że nie tylko ona była wcześniej zaręczona. Cyril również. Z tym, że on nie postąpił ze swoją wybranką tak szlachetnie i taktownie, jak ona z Arendelle'em. Na samym początku, po przybyciu do Australii, jak być może pamiętacie, Gidley trafił do szpitala. Jego niedolą przejęła się jego rodaczka, niejaka panna Buckley. Dziewczyna odwiedzała Gidleya w szpitalu, pielęgnowała go, a po jego wypisie w czasie rekonwalescencji często gościła mężczyznę w swoim domu.

To znaczy można podejrzewać, że Cyryl zerwał te zaręczyny, zarówno pisał o tym w swoim liście, jak i Odrej przekonywała, że mężczyzna ją porzucił. Ale jakie były tego prawdziwe powody? Sama Odrej twierdziła, że dla niej związek nie został jeszcze oficjalnie zakończony i ona wciąż czuła się narzeczoną Cyryla, chociaż te ich relacje były dosyć, powiedzmy, niesprecyzowane. I tak przechodzimy do tragicznego dnia 27 sierpnia 1925 roku. O godzinie 14.30 Cyril był w Pert u swojego znajomego, niejakiego Michela, od którego pożyczył garnitur na bal. Tego samego, z którego z ulką tańczył później w trakcie postrzału.

Od samego początku robił wszystko, myśląc tylko o sobie. Z pełną premedytacją skłócił swoich niedoszłych teściów, doprowadzając do rozpadu rodziny. Kiedy panna Jacob mu się znudziła, zmusił dziewczynę, by ta oddała mu pierścionek zaręczynowy. W noc morderstwa Audrey była zaskoczona spotkaniem Cyryla. Była przekonana, że mężczyzna wypłynął w rejs. Próbowała zwrócić na siebie jego uwagę, ale ten nie tylko ją ignorował, ale i dawał jasne sygnały, że nie jest zainteresowany rozmową. Tak brutalne w odczuciu Odrej odrzucenie było dla niej zniewagą. A przecież wiadomo, że dziewcza jest artystką o kruchej naturze.

Nic dziwnego, że zachowanie Cyryla bardzo ją ubodło. Zospoczona Odrej wróciła do swojego pokoju. Rzuciła się na łóżko i przez kolejne pół godziny żewnie płakała. Zaczęła szykować się do spania, ściągając z siebie strój. Aż jej wzrok padł na leżący na stoliku nocnym rewolwer. Postanowiła, że odbierze sobie życie. A że nie wypadało wychodzić w bieliźnie, to narzuciła na siebie pierwsze, co wpadło jej w ręce. Niebieską sukienkę. Poszła nad rzekę, gdzie planowała zakończyć swoje życie. Ale w trakcie drogi zmodyfikowała swój plan. Ponieważ była osobą głęboko wierzącą, postanowiła, że najpierw pojedna się z Bogiem, dlatego udała się do najbliższego kościoła.

Podeszła do niego od tyłu. Dotknęła jego ramienia, ale ten rzucił niedbale, że aktualnie tańczy. To był dla niej ostateczny cios. Na swoje nieszczęście w dłoni trzymała zawinięty w białą serwetkę pistolet. Uniosła dłoń do skroni, chcąc otrzeć czoło chusteczką i wówczas pistolet wystrzelił. Prawdopodobnie, bo Odrej była w jakimś letargu i niczego nie pamiętała. Ale przysięgała, że nie zamierzała strzelać. Nie poszła na bal z intencją mordu. To był czysty przypadek. Następnie przystąpiono do przesłuchania oskarżonej, ale jej wersja pokrywała się z tym, co powiedział jej obrońca, więc pozwólcie, że ten fragment pominę.

Wiedziałaś, że to on był przyczyną rozstania twoich rodziców? Uwiódł cię, stosował względem ciebie przemoc, wypisywał kłamliwe listy do twojej rodziny, a wszystko to w przeciągu miesiąca lub sześciu tygodni od waszych zaręczyn. A ty mówisz mi, że nadal chciałaś go poślubić? Jakby nie patrzeć, sama się nad tym głęboko zastanawiałam i zachowanie Odrej nie miało dla mnie sensu. Skoro kobieta zerwała poprzednie zaręczyny, to czemu teraz tak bardzo trzymała się Cyryla? Ale kobieta raz jeszcze stwierdziła, że była szaleńczą w mężczyźnie zakochana i nie potrafiła spojrzeć na tę sprawę racjonalnie.

W dodatku ta jej cela taka ciasna. Niby jednoosobowa, ale jej metraż wynosił zaledwie jakieś 2 metry kwadratowe. A tak w ogóle to ta odrej taka oczytana i miła, złota dziewczyna, Te mury więzienne jeszcze nigdy na pewno nie widziały tak wspaniałej kobiety. I tak to wszystko pochodzi z tego artykułu. I po co o tym mówię? Bo praktycznie jedynymi zeznającymi w procesie świadkami, którzy wspominali o białej chusteczce w dłoni Audrey, prócz Annie, jej przyjaciółki, byli właśnie dwaj pracownicy gazety The Mirror. Co ciekawe, jeden z nich napisał dość obszerny artykuł na temat tego, co stało się w sali balowej, jeszcze kiedy sprawa była świeża.

a gdyby chciała strzelić do Gidleya, to raczej odsłoniłaby lufę. A pistolet był szczelnie owinięty materiałem. W dodatku dziewczę trzymało go w zaciśniętej dłoni. Nie trzymała palca na spuście. Przypadkowo pociągnęła za cyngiel, unosząc dłoń do góry, chcąc obetrzeć podstrzała. Odrej poproszono, by ta zaprezentowała, jak doszło do przypadkowego wystrzału. ale dziewczyna nie była w stanie tego sprecyzować. Raz pokazywała, że pociągnęła za spust kciukiem, innym razem używała palca wskazującego. Twierdziła, że nie pamięta, co się wówczas wydarzyło, dlatego nie potrafi zaprezentować tego, co się stało i jak się stało.