KRADŁ LUDZKI TŁUSZCZ. LEGENDA OKAZAŁA SIĘ PRAWDĄ?

W rzeczywistości za tą nazwą stał konkretny człowiek. Ale o tym za chwilę. Sprawa Sakamantekas to nie tylko historia serii zabójstw. To także opowieść o tym, jak w XIX wieku próbowano zrozumieć przemoc, jak rodzi się legenda i jak trudno oddzielić fakty, gdy zbrodnie sprzed półtora wieku zaczynają żyć własnym życiem. Ale zacznijmy sobie od początku. Pierwsze ciało znaleziono 2 kwietnia 1870 roku na obrzeżach Vitorii, w rejonie położonym między dawnym Palworin a naturalnym korytem strumienia Rekacziki. Miejsce znajdowało się w pewnym oddaleniu od miejskiej zabudowy, ale nie było czymś, co moglibyśmy nazywać jakąś puszczą kampinoską.

I najprawdopodobniej tak też było w tym przypadku. Niektóre narracje sugerują, że kobieta mogła handlować własnym ciałem, ale ta kwestia nie była aż tak pewna jak w przypadku pierwszej ofiary. Gdy widziano ją po raz ostatni, oddalała się w kierunku dróg prowadzących poza miasto, w okolice Palworin i terenów ciągnących się w stronę Arany. Tak jak i w pierwszym przypadku, nie były to tereny całkowicie wyludnione, ale raczej rzadko uczęszczane, zwłaszcza po zmroku. Ciało odnaleziono później w niewielkiej odległości od uczęszczanych ścieżek. Oględziny wykazały, że przyczyną śmierci było uduszenie,

Wszystkie miejsca napadów znajdowały się w promieniu kilku kilometrów od Vitorii, przy drogach, które prowadziły w kierunku pól i wsi. Zwrócono też uwagę na to, że sprawca wybierał godziny, w których ruch na trasach był ograniczony. Wciąż jednak brakowało kluczowego elementu. Bezpośredniego świadka, który mógłby jednoznacznie wskazać napastnika. Wówczas zwrócono też uwagę na zgłoszenia dotyczące napaści, w których ofiary przeżyły atak. Pierwszy z takich incydentów miał miejsce w sierpniu 1873 roku, czyli rok po podwójnym zabójstwie z roku 1872. Sakamantekas zaprowadził młodą prostytutkę w okolicy Palworin, nad strumień Rykacziki, czyli dokładnie w ten sam rejon, gdzie kilka lat wcześniej znaleziono pierwsze ciało.

Schemat był niemal identyczny. Rozmowa, przekazanie drobnych pieniędzy, zejście z głównej drogi, a następnie nagły atak. Mężczyzna chwycił kobietę za szyję i próbował ją obezwładnić. Tym razem jednak sytuacja wymknęła się spod kontroli. Kobieta zaczęła krzyczeć. Jej wołanie o pomoc usłyszeli żołnierze pełniący wartę przy Polvorin. Ich obecność zmusiła napastnika do natychmiastowej ucieczki. Kolejna napaść miała miejsce w czerwcu 1874 roku na drodze prowadzącej w kierunku Zumakery. Ofiarą była starsza, schorowana kobieta utrzymująca się z żebractwa.