KRADŁ LUDZKI TŁUSZCZ. LEGENDA OKAZAŁA SIĘ PRAWDĄ?

Najważniejsze okazało się jednak zgłoszenie z 1 listopada 1878 roku. Tego dnia w jednym z młynów pod Witorią zaatakowano monarkę Angele Lopez de Armentia. Kobieta przebywała w budynku sama. Wówczas do środka wszedł pewien mężczyzna. Wymienili między sobą kilka obojętnych zdań. W pewnej chwili napastnik rzucił się na kobietę i chwycił ją za szyję, próbując ją udusić. Doszło do szarpaniny. Oboje upadli na ziemię. W trakcie walki młynarka uderzyła o drewnianą konstrukcję stojącą przy drzwiach. Zdezorientowany napastnik poluzował ucisk.

To wystarczyło. Kobieta krzyknęła. Przestraszony mężczyzna puścił ją i uciekł z młyna. Tym razem sprawa nie została wyciszona. Młynarka zgłosiła incydent władzom. Znała napastnika. Był nim Juan Díaz de Garayo. Mężczyzna został zatrzymany. Szczęto przeciwko niemu postępowanie. Ostatecznie skazano go na dwa miesiące więzienia. I to jest moment, który z dzisiejszej perspektywy brzmi niemal niewiarygodnie. Bo nikomu wówczas nie przyszło do głowy, że Garayo może być poszukiwanym sprawcą serii morderstw.

Tym razem jednak jeden ze śledczych w końcu zestawił zgłoszenie monarki z relacjami pozostałych świadków. Rysopis sprawcy i mechanizmy działania były niemalże identyczne. Nie było jeszcze pełnego materiału dowodowego. Ale Geraio pasował do rysopisu, a policjanci czuli na sobie ogromną presję społeczną. A gdy pojawił się świadek, który widział, jak 8 września Geraio rozmawia z Manuelą, policja miała już podstawy, by zatrzymać podejrzanego. Padła decyzja o jego aresztowaniu. Juan Díaz de Geraio Ruiz de Argandonia urodził się 17 października 1821 roku w rejonie Alava w środowisku wiejskim, w rodzinie o skromnym statusie materialnym.

Wyglądał po prostu jak zwykły, zmęczony, przeciętny robotnik. Przeprowadzono również obserwację psychiatryczną. Nie znaleziono jednak żadnych uchybień natury psychicznej. Juan Diaz de Garayo został uznany za osobę poczytalną, zdolną do rozumienia swoich czynów. Wyrok zapadł jesienią 1880 roku. W obu sprawach sąd skazał oskarżonego na karę śmierci. Od wyroku wniesiono kasację, co wydłużyło jego pobyt w więzieniu o kilka miesięcy. Wiosną 1881 roku zapadła ostateczna decyzja podtrzymująca werdykt.

Łatwiej było uwierzyć w mityczną postać niż w to, że sprawcą był po prostu zwykły, przeciętny, milczący robotnik, który przez lata funkcjonował obok innych bez wzbudzania podejrzeń. I tak Geraio przestał być tylko Juanem Diazem de Geraio i stał się Sakamantekas, potworem, który wycina ludzkie organy i którego imię przetrwało w Alavi dłużej niż jego własne. Dziękuję Wam za wysłanie dzisiejszej historii. Mam nadzieję, że ten przypadek był dla Was interesujący. Kubie i Alicji oczywiście serdecznie dziękuję za postawioną wirtualną kawę. Jeżeli Wy również chcielibyście podziękować mi za moją pracę w podobny sposób, to link do portalu, na którym możecie to zrobić znajdziecie w opisie filmu, ale możecie też wesprzeć kanał w zupełnie inny sposób, dużo prostszy.