CHŁOPIEC, KTÓRY KOCHAŁ KRZYWDZIĆ
Postaw mi kawę: https://buycoffee.to/zbrodniezapomnianeWspieranie kanału:https://patronite.pl/ZbrodnieZapomnianehttps://www.youtube.com/channel/UCZsXqcUbVi03jDKVS-a2Dlg/joinŹródła:The Boston Globe, 05.11.1874The Boston Globe, 10.12.1874The Boston Globe, 11.12.1874Brooklyn Eagle, 1924.06.08Decatur Weekly Republican, 1874.11.19Kansas City Journal, 1927.03.27New York Daily Herald, 1874.07.21Niles Weekly Mirror, 1876.09.27St Louis Post Dispatch, 1926.09.26St Louis Post Dispatch, 1929.08.25Star Tribun, 1932.11.20Sunday News, 1927.03.20The Buffalo Daily Republic, 1875.07.07The Bulletin, 1912.03.15The Cleveland Leader, 1875.09.06The Cincinnati Enquirer, 1913.01.26The Newton Press, 1874.08.06St Louis Republic, 1874.07.24The Ogden Standard Examiner, 1932.11.13Źródła internetowe: https://news.lehigh.edu/jesse-pomeroy-making-a-monsterhttps://www.cbsnews.com/news/the-story-of-jesse-pomeroy-14-year-old-serial-killer/Społeczność:Grupa na fb: https://www.facebook.com/groups/1120954551591543Instagram: https://www.instagram.com/zbrodniezapomniane/kontakt:✉️ e-mail: [email protected]🎙️spotify: https://open.spotify.com/show/3sIQIldYKTitI2AF9tRMOI🎙️iTunes: https://podcasts.apple.com/us/podcast/zbrodnie-zapomniane/id1506114950🎙️Google podscast: https://podcasts.google.com/?feed=aHR0cHM6Ly9hbmNob3IuZm0vcy8xYTY4ZDJiNC9wb2RjYXN0L3Jzcw&ep=14Autorem wykorzystanej muzyki jest Darren Curtis.Wstęp: Destiny by Darren-CurtisIntro: Journey's Reflection by Darren-CurtisTło: Soul's Departure by Darren-Curtis | https://soundcloud.com/desperate-measurezMusic promoted by https://www.free-stock-music.comCreative Commons Attribution 3.0 Unported Licensehttps://creativecommons.org/licenses/by/3.0/deed.en_US
Zwierzak ucieka, a za nim ciągnie się krwawy ślad. Dziecko wstaje, przeciera nos rękawem i wraca do domu. Ten chłopiec to Jesse Pomeroy, którego historię można podsumować jednym zdaniem. Jeśli diabeł przyodziewa czasem ludzką skórę, to bez wątpienia w XIX wieku miał jego twarz. Ruth była drobną kobietą o delikatnej twarzy i nerwowym spojrzeniu.
Opisywano ją jako osobę pełną cichego smutku, z jasnymi, głęboko osadzonymi oczami, które zawsze wyglądały, jakby właśnie powstrzymywały łzy. W młodości była pracowita i ambitna. Szyła, sprzątała i wykonywała drobne prace dorywcze. W późniejszym okresie prowadziła nawet sklep. Z czasem ciężar odpowiedzialności zaczął ją przedmiotać. Thomas Pomeroy, mąż Ruth, pracował nieregularnie i coraz częściej znikał z domu, zostawiając ją samą z dwoma synami. Ruth była matką troskliwą, czasem wręcz nadopiekuńczą i jednocześnie bardzo samotną.
Zanim dokładnie przedstawię wam sylwetkę Jesse'ego, to muszę wam opowiedzieć o jeszcze jednej osobie, która bardzo wpłynęła na kształtujący się charakter chłopca. Bo choć dom Pomeroyów był skromny, można wręcz powiedzieć, że rodzina żyła w biedzie, to jego największym problemem i ciężarem nie był brak pieniędzy. Był nim Thomas Pomeroy, ojciec Jesse'ego. Thomas był człowiekiem gwałtownym, surowym i impulsywnym. Choć pracował fizycznie, raz w stoczni, raz dźwigając mięso dla handlarzy, nigdy nie przynosił do domu niczego poza zmęczeniem i gniewem. Ruth bała się go bardziej niż chciałaby przyznać.
A jak się okaże, no niestety, ale Jesse był akurat takim dzieckiem. Z czasem frustracja Tomasa narastała, a mężczyzna miał zacząć bić chłopców tak brutalnie, że sąsiedzi zgłaszali odpowiednim instytucjom, że ten znęca się nad rodziną. W XIX wieku, gdzie tolerowano zdecydowanie więcej niż obecnie. Możemy więc założyć, że w domu Pamrojów rzeczywiście musiało dochodzić do dantejskich scen, skoro nawet otoczenie postanowiło interweniować. Ruth nie mogła ani zrozumieć, ani naprawić swojego małżeństwa. Żyła w ciągłym napięciu, skupiona na pracy i na przetrwaniu.
Jakby nie miał sobie żadnych emocji. Już jako mały chłopiec Jesse wykazywał zadziwiająco ograniczoną reakcję na ból. Upadek z wysokości? Dla niego to tylko kilka zadrapeń, które czyścił sam, bez łez. Skaleczenie nożem? Podnosił dłoń, jakby oglądał ciekawy obiekt, nie ranę. A gdy ktoś go zranił, najczęściej jego ojciec, oczy błyszczały mu raczej gniewem niż cierpieniem. Relacje rodzinne Pumroyów były więc dość napięte, tak mówiąc delikatnie. Początkowo Ruth starała się bronić swojego męża. Tłumaczyła jego zachowanie zmęczeniem.
Ale dzieci widzą więcej niż chcą tego dorośli. Charles zaczął trzymać dystans. Jessie zamykał się w sobie, a jednocześnie reagował coraz bardziej impulsywnie. jakby napięcia w domu znajdowały ujście w jego zachowaniu wobec rówieśników. W końcu wydarzyło się coś, co rozpoczęło nieodwracalną drogę ku rozpadowi. Źródła są zgodne tylko co do jednego. Thomas w końcu przekroczył granicę. Najczęściej mówi się o tym, że tym razem potraktował młodszego z synów zbyt brutalnie, jednak żadne dokładniejsze szczegóły nie są znane. Ale to wystarczyło, by Ruth podjęła decyzję, która w tamtych czasach była dla kobiety aktem ogromnej determinacji.
Odeszła. Zebrała obu synów i wyniosła się z domu, nie mając nic poza kilkoma rzeczami i wątłą nadzieją, że udaje się utrzymać rodzinę. Od tej chwili zaczęła się dla nich zupełnie nowa rzeczywistość. Po przeprowadzce chłopiec początkowo wydawał się spokojniejszy. Nikt już na niego nie krzyczał, nie było konfliktów, nie było ojcowskiej obecności, która potrafiła zdominować każdy wieczór. Ruth robiła wszystko, by stworzyć dzieciom namiastkę normalności, a Charles, starszy, dojrzalszy i bardziej odporny, pomagał jej jak tylko mógł. Powiedzenie, że przejął rolę ojca, to może zbyt dużo, ale jako najstarszy mężczyzna czuł się odpowiedzialny za rodzinę.
Był wdzięczny za to, że matka, mimo ryzyka, wybrała dobro swoich dzieci. Jesse i jego reakcja była nieco inna. Chłopak, zamiast poczuć ulgę, zachowywał się tak, jakby brak ojcowskiego gniewu pozbawił go jakiegoś punktu odniesienia. Początkowe sygnały wydawały się niegroźne. Chłopiec stawał się bardziej drażliwy. Nie radził sobie z frustracją. Błahostki, takie jak zgubiony guzik, potrafiły doprowadzić go do wybuchu agresji. Czasem zamykał się w sobie, jakby nic nie istniało poza jego wewnętrznym światem, a innym razem reagował impulsywnie, bez zastanowienia. Chociaż Ruth była wówczas zajęta walką o utrzymanie domu, ona również odnotowała zmianę w zachowaniu syna.
Takie, które wielu dorosłych w XIX wieku zbywało wzruszeniem ramion. Bo mieli przecież inne zmartwienia niż martwe zwierzęta pojawiające się znikąd. Sąsiedzi skarżyli się, że Jessie zachowuje się dziwnie. Nie jak dziecko, lecz jak ktoś, kto sprawdza granice. Testuje na ile może sobie pozwolić. Charlie również zapamiętał, że był to moment, w którym jego brat stał się dla niego wyjątkowo chłodny. Jeszcze bardziej niż do tej pory. Patrzył na niego jakoś tak dziwnie, jakby jego spojrzenie rzucało mu wyzwanie. Pewnego dnia Ruth zauważyła, że Jesse wrócił do domu z rozartą koszulą i dziwnymi śladami na dłoniach.
To był rodzaj obojętnego zaciekawienia, który strasznie przerażał Charlesa. To nie były jeszcze zbrodnie. To były sygnały. Odejście z przemocowego domu miało mu pomóc. A było wręcz przeciwnie. Jesse nie stał się łagodniejszy. Stał się bardziej chaotyczny, zagubiony, bardziej podatny na impulsy, których nie potrafił kontrolować. Nikt nie wiedział wtedy, że ta zmiana wcale nie jest chwilowa. Że to dopiero początek. W pierwszych miesiącach po przeprowadzce drobne sygnały, które Ruth uznawała za dziecięce dziwactwa, zaczęły pojawiać się coraz częściej, tym razem już poza domem.
Mógł być po prostu trudnym dzieckiem. Mógł reagować zbyt gwałtownie. A może lata spędzone z agresywnym ojcem wpłynęły na jego zachowanie? Ale istniała też szansa, że problem leżał głębiej i może dobrze byłoby to sprawdzić. Spoiler, nie sprawdzono. Przynajmniej nie od razu. Ruth nie chciała słuchać. Gdy nauczyciele sygnalizowali problemy, tłumaczyła je nadmiarem energii albo stresem po ojcu. Nie potrafiła przyjąć wiadomości, że zachowanie jej młodszego dziecka zaczyna wymykać się spod kontroli. I to w ten sposób, którego nie można już zatrzymać.
Nauczyciele zaczęli ostrzegać dzieci, by te nie chodziły same po zmroku. Rodzice, którzy wcześniej nie wierzyli w dziecięce strachy, zaczęli je traktować poważnie. Powstały improwizowane patrola. Grupy ojców i starszych braci, którzy wieczorami krążyli po wzgórzu Powderhorn Hill. Bo to właśnie tam kilka razy znaleziono porzucone, pobite maluchy. Ale Jesse poruszał się po mieście jak cień. Kiedy grupa dorosłych patrolowała wzgórza, Jesse działał ze szkołą. Kiedy obserwowali podwórka, wybierał teren nad rzeką. Zna to miasto jak mało kto. Ruth Pomeroy wiedziała, że w mieście mówi się teraz głośniej o problemie, ale długo nie zdawała sobie sprawy, że w centrum plotek stoi jej własny syn.
Wierzyła, że Jesse jest po prostu nieśmiały, że jego ponurość wynika z kompleksów, a nie z agresji. Ale nawet ona głupia nie była. Wiedziała, że chodzi o jej syna. Mało który chłopiec ma przecież białe oko. Początkowo miała nadzieję, że sprawa szybko przycichnie. Ale plotki nie ustawały. Wręcz przeciwnie. Narastały. Wreszcie zapadła decyzja. Ruth spakowała ich z krony dobytek i oznajmiła, że opuszczają Chelsea. Nie dlatego, by umożliwić synowi ucieczkę przed konsekwencjami, bo jak sama twierdziła, wierzyła w jego niewinność, ale dlatego, że miasto już wydało na nich wyrok, a ludzie, jak to powiedziała później, przestali racjonalnie oceniać sytuację.
A ona nie zamierzała żyć w miejscu, które codziennie przypominało jej, że świat podejrzewa jej dziecko o tak makabryczne rzeczy. I tak też latem 1872 roku Ruth, Jessie i Charles opuścili Chelsea, przenosząc się na południe Bostonu. Miejsca, które miało być nowym początkiem. Nie wiedziała jeszcze, że to właśnie tam historia osiągnie swój punkt kulminacyjny. Że ucieczka przed klatkami nie ocali ani jej syna, ani innych dzieci. Przez pierwsze tygodnie Jesse wydawał się bardziej wyciszony. Trzymał się blisko domu, pomagał matce w kramiku z gazetami, który miała nadzieję rozwinąć, ale chłopak nie potrafił odnaleźć się w nowym miejscu.
I co ironiczne, to chłopiec rozpoznał Jesse'ego, wyglądając przez okno posterunku, na którym składał swoje zeznania. Jesse miał po prostu pecha, że akurat w tym momencie przechodził obok. Później do niego dołączyły kolejne ofiary. Wszystkie rozpoznały w Jesse'im chłopca, który bawił się z nimi tak, jak nie powinien. Jesse został aresztowany. W akcie desperacji Ruth Pomeroy próbowała jeszcze bronić syna, tak jak zwykle. Mówiła o pomyłce, o zaszczutym dziecku, o uprzedzeniach ludzi wobec jego wyglądu. Przynosiła różne fotografie, zeszyty szkolne. Próbowała przekonywać, że Jesse jest wrażliwy, spokojny i że nigdy by nikogo nie skrzywdził.
Równocześnie jego matka prowadziła nieustanną kampanię na rzecz jego wcześniejszego zwolnienia. Pisała petycje, odwiedzała urzędników, błagała o umożliwienie synowi powrotu do domu. Twierdziła, że chłopiec został skrzywdzony przez rówieśników, że potrzebuje rodzinnego ciepła, a nie surowej instytucji. Wszystko to sprawiło, że zaledwie po 16 miesiącach pobytu Jesse Pomeroy został zwolniony przedterminowo. W chwili zwolnienia miał zaledwie 14 lat. Był tak samo inteligentny, tak samo zdolny do manipulacji i tak samo niebezpieczny jak wcześniej. A może nawet i bardziej.
Bo teraz dużo lepiej rozumiał, jak ukrywać swoje prawdziwe intencje. Wyszedł z czystą kartą. Przynajmniej w oczach systemu. Gdy Jesse przekroczył próg domu swojej matki, Ruth objęła go, jakby wrócił z wieloletniej tułaczki. Dla niej jego powrót oznaczał szansę na odbudowanie rodziny, na początek normalności. Kolejny zresztą, którą tak rozpaczliwie starała się stworzyć po odejściu męża. Jesse wrócił do niewielkiego, ciasnego mieszkania nad sklepikiem, który prowadziła. I od pierwszych dni miał być jej pomocnikiem, czyli miał stać się zaladą, wydawać robne produkty i pilnować rachunków.
Oczywiście nie sam, bo miał nad sobą Charlie'ego, który również prężnie pomagał swojej matce. Ruth liczyła na to, że praca i codzienna rutyna wyciszą w Jessim to, czego sama nie umiała nazwać, a co w dalszym ciągu tłumaczyła młodzieńczym buntem, nieśmiałością czy lękiem przed kontaktem z ludźmi z uwagi na swoją odmienność. Nigdy nie zaakceptowała, że ta odmienność to tak naprawdę skłonność do okrucieństwa, a nie niewinne nieprzystosowanie społeczne. I znów, tak jak było wcześniej, na początku Jesse wydawał się spokojny. Za radą był cichy, grzeczny, niemal nadgorliwie uczynny. Nie wdawał się w rozmowy z klientami, nie wychodził bez potrzeby na ulicę.
W tym samym czasie w sąsiedztwie pojawiło się ważne świadectwo. Chłopiec, który widział Katie w pobliżu sklepu Ruth Pomeroy. Dziewczynka miała zatrzymać się przed witryną, jakby chciała wejść do środka. Był to ostatni raz, kiedy ktokolwiek widział Katie żywą. Ale policja postanowiła zignorować zeznania chłopca. Prawdopodobnie nikt nawet nie przesłuchał wówczas rodziny Pomeroy. Choć ręki sobie uciąć nie dam, bo wydaje mi się, że jeden z funkcjonariuszy rozmawiał później z Jessiem i ten miał mu wówczas wspomnieć, że dziewczynka wyjechała z kimś na wieś. Dlatego też w relacji pani Kuran pojawił się ten wątek wsi, a policja tak usilnie forsowała teorię, według której ktoś po prostu wywiózł dziecko za miasto.
No może chłopiec miał wcześniej pewne problemy. Ale przecież nie bez powodu uzyskał przedterminowe zwolnienie. Wychowawcy z ośrodka byli przekonani, że chłopiec został, mówiąc kolokwialnie, naprawiony. A to tak nieładnie podejrzewać kogoś tylko dlatego, że w przeszłości popełnił kilka błędów. Przecież każdy zasługuje na nową szansę. Dlatego nie przeszukali ani domu, ani sklepu pani Pomeroy. Gdyby to zrobili, wiedzieliby, że ciało zaginionej dziewczynki leży w sklepowej piwnicy. Życia by jej to co prawda nie zwróciło, ale za to policjantom udałoby się zapobiec śmierci kolejnego dziecka.
Tam są widziani przez kolejne osoby. Przechodzą strumień, wchodzą w gęste chaszcze na granicę mokradeł. Starszy chłopak wraca, a kilka godzin później ciało czterolatka zostaje odnalezione. Kiedy te wszystkie elementy zostały ze sobą zostawione, policja zaczęła już działać szybko. Tego samego wieczoru polecono funkcjonariuszom w Bostonie sporządzić listę wszystkich starszych chłopców znanych z agresji, drobnych napaści, włóczęgi lub znęcania się nad młodszymi dziećmi. Wśród pierwszych nazwisk pojawia się jedno, które brzmi znajomo. Jesse Pomeroy.
Co ledwie kilka godzin po odnalezieniu ciała, śledczy zdecydowali się sprawdzić, czy Jesse ma alibi. Choć nie przeszli jeszcze do zatrzymania ani przeszukań domu, to jedno było przesądzone. Nazwisko Pomeroy znalazło się na samej górze listy potencjalnych podejrzanych. Następnego dnia, wczesnym rankiem, dwóch funkcjonariuszy odwiedziło sklep przy ulicy Broadway. Ruth Pomeroy, jak zawsze w czerni, przyjęła ich z niepokojem na twarzy. Wiedziała, że chłopiec z białym okiem od dawna budzi nieufność sąsiadów. Gdy policjanci powiedzieli jej, że chcą porozmawiać z Jessie w sprawie zaginionego chłopca z Dorchester, natychmiast posłała posyna na zaplecze.
Jessie wyszedł spokojnie. Może zbyt spokojnie jak na nastolatka, który nagle jest wzywany przez policję. Nic nie powiedział. Patrzył na funkcjonariuszy swoim charakterystycznym spojrzeniem. Policjanci odprowadzili zarówno jego, jak i jego matkę na komisariat. Na komisariacie przesłuchanie przebiegało w dwóch osobnych pomieszczeniach. Najpierw rozmawiano z Ruth. Kobieta, jak odnotowano w raportach, była zdenerwowana, ale stanowcza. Mówiła, że Jesse w dniu zabójstwa był rano w domu, że według jej wiedzy nigdzie się nie oddalał i że ma nadzieję, że policja nie próbuje znów robić z niego winnego, nie mając żadnych konkretnych dowodów.
Gdy zapytano o Katie Curran, prawdopodobnie zapytano, bo tutaj jedne wersje mówią, że te sprawy od razu ze sobą łączono, inne, że po prostu pojawiło się gdzieś tam później, to Ruth miała powiedzieć, że nie ma pojęcia, kim jest ta dziewczynka. Potem przyszedł czas na przesłuchanie Jesse'ego. Chłopiec usiadł naprzeciwko dwóch policjantów. Nie było w nim strachu, co funkcjonariusze odnotowali później z niepokojem. Na pytania odpowiadał krótko, głównie nie wiem, nie widziałem, nie było mnie tam. Zaprzeczał, jakoby znał chłopca imieniem Horace. Twierdził, że całe przedpołudnie spędził w pobliżu domu, a gdy dopytywano o godzinę, mieszał się, mylił szczegóły, potrafił powtarzać jedno zdanie za drugim bez sensu, jakby szukał odpowiedzi, którą policjanci chcieli po prostu usłyszeć.
Reakcja chłopca była dość specyficzna. Policjant zapisał w swoim raporcie. Chłopiec drgnął. Dotknął ust językiem. Oczy wbiły się w jedną z plam krwi. To wystarczyło, by śledczy popatrzyli na siebie porozumiewawczo. Jeszcze tego samego wieczora podjęto decyzję. Jesse Pomeroy zostaje zatrzymany jako główny podejrzany. Ruth krzyczała, że jej syn jest niewinny, że to jest wszystko jedna wielka pomyłka. Jesse natomiast dziwnie milczał. Jesse został odprowadzony do małego pokoju przesłuchań na parterze budynku.
Pokazano pierwszych 25 dopasowań — doprecyzuj frazę, aby zawęzić wyniki. Transkrypcja generowana automatycznie i niesprawdzana ręcznie — może zawierać błędy.
Kliknij, aby znaleźć fragmenty, w których pada.
Postaw mi kawę: https://buycoffee.to/zbrodniezapomnianeWspieranie kanału:https://patronite.pl/ZbrodnieZapomnianehttps://www.youtube.com/channel/UCZsXqcUbVi03jDKVS-a2Dlg/joinŹródła:The Boston Globe, 05.11.1874
The Boston Globe, 10.12.1874
The Boston Globe, 11.12.1874
Brooklyn Eagle, 1924.06.08
Decatur Weekly Republican, 1874.11.19
Kansas City Journal, 1927.03.27
New York Daily Herald, 1874.07.21
Niles Weekly Mirror, 1876.09.27
St Louis Post Dispatch, 1926.09.26
St Louis Post Dispatch, 1929.08.25
Star Tribun, 1932.11.20
Sunday News, 1927.03.20
The Buffalo Daily Republic, 1875.07.07
The Bulletin, 1912.03.15
The Cleveland Leader, 1875.09.06
The Cincinnati Enquirer, 1913.01.26
The Newton Press, 1874.08.06
St Louis Republic, 1874.07.24
The Ogden Standard Examiner, 1932.11.13
Źródła internetowe:
https://news.lehigh.edu/jesse-pomeroy-making-a-monster
https://www.cbsnews.com/news/the-story-of-jesse-pomeroy-14-year-old-serial-killer/Społeczność:Grupa na fb: https://www.facebook.com/groups/1120954551591543Instagram: https://www.instagram.com/zbrodniezapomniane/kontakt:✉️ e-mail: [email protected]🎙️spotify: https://open.spotify.com/show/3sIQIldYKTitI2AF9tRMOI🎙️iTunes: https://podcasts.apple.com/us/podcast/zbrodnie-zapomniane/id1506114950🎙️Google podscast: https://podcasts.google.com/?feed=aHR0cHM6Ly9hbmNob3IuZm0vcy8xYTY4ZDJiNC9wb2RjYXN0L3Jzcw&ep=14Autorem wykorzystanej muzyki jest Darren Curtis.Wstęp: Destiny by Darren-CurtisIntro: Journey's Reflection by Darren-CurtisTło: Soul's Departure by Darren-Curtis | https://soundcloud.com/desperate-measurezMusic promoted by https://www.free-stock-music.comCreative Commons Attribution 3.0 Unported Licensehttps://creativecommons.org/licenses/by/3.0/deed.en_US