Mentionsy Mentionsy
Zbrodnie Zapomniane
Zbrodnie Zapomniane

CHŁOPIEC, KTÓRY KOCHAŁ KRZYWDZIĆ

02.12.2025 ·1 godz 48 min

Postaw mi kawę: https://buycoffee.to/zbrodniezapomnianeWspieranie kanału:https://patronite.pl/ZbrodnieZapomnianehttps://www.youtube.com/channel/UCZsXqcUbVi03jDKVS-a2Dlg/joinŹródła:The Boston Globe, 05.11.1874The Boston Globe, 10.12.1874The Boston Globe, 11.12.1874Brooklyn Eagle, 1924.06.08Decatur Weekly Republican, 1874.11.19Kansas City Journal, 1927.03.27New York Daily Herald, 1874.07.21Niles Weekly Mirror, 1876.09.27St Louis Post Dispatch, 1926.09.26St Louis Post Dispatch, 1929.08.25Star Tribun, 1932.11.20Sunday News, 1927.03.20The Buffalo Daily Republic, 1875.07.07The Bulletin, 1912.03.15The Cleveland Leader, 1875.09.06The Cincinnati Enquirer, 1913.01.26The Newton Press, 1874.08.06St Louis Republic, 1874.07.24The Ogden Standard Examiner, 1932.11.13Źródła internetowe: https://news.lehigh.edu/jesse-pomeroy-making-a-monsterhttps://www.cbsnews.com/news/the-story-of-jesse-pomeroy-14-year-old-serial-killer/Społeczność:Grupa na fb: https://www.facebook.com/groups/1120954551591543Instagram: https://www.instagram.com/zbrodniezapomniane/kontakt:✉️ e-mail: [email protected]🎙️spotify: https://open.spotify.com/show/3sIQIldYKTitI2AF9tRMOI🎙️iTunes: https://podcasts.apple.com/us/podcast/zbrodnie-zapomniane/id1506114950🎙️Google podscast: https://podcasts.google.com/?feed=aHR0cHM6Ly9hbmNob3IuZm0vcy8xYTY4ZDJiNC9wb2RjYXN0L3Jzcw&ep=14Autorem wykorzystanej muzyki jest Darren Curtis.Wstęp: Destiny by Darren-CurtisIntro: Journey's Reflection by Darren-CurtisTło: Soul's Departure by Darren-Curtis | https://soundcloud.com/desperate-measurezMusic promoted by https://www.free-stock-music.comCreative Commons Attribution 3.0 Unported Licensehttps://creativecommons.org/licenses/by/3.0/deed.en_US

Bo ich błąd i przesadne przekonanie, że Katie jest cała i zdrowa, a jej matka po prostu dramatyzuje, kosztowały życie pięcioletniego Horacego Milena. Wszystko zaczęło się w zwyczajny, spokojny poranek 22 kwietnia 1874 roku. W domu Millenów przy ulicy Dorchester życie toczyło się swoim stałym rytmem. W kuchni praca w re, w domu kręcą się dzieci, a w tle słychać gwar ulicy i odległe głosy pociągów jadących po nasypie kolejowym. Horace Millen ma zaledwie cztery lata. Ówczesna prasa opisywała go jako ładnego, schludnie ubranego chłopca.

Horace był dzieckiem przewidywalnym, takim, które nigdy nie oddalało się zbyt daleko. Zaczęła szukać chłopca. Początkowa na własną rękę, później z pomocą najbliższych sąsiadów. Na samym końcu dołączyła policja. Kiedy matka gorączkowo poszukiwała swojego syna, w tym samym czasie dwunastoletni George Powers i jego głuchoniemy brat wyruszyli na bagna szukać małży. Ale znaleźli coś innego. Około dwunastu stóp od linii wody obok niewielkiego zagłębienia coś leżało. Ktoś. Z daleka wyglądało to tak, jakby jakieś dziecko się przewróciło i nie mogło wstać.

Ubrania bez wątpienia należały do jej synka. a to oznaczało, że ciało odnalezione na bagnach należało do jej dziecka. Policjanci, którzy przyjechali na miejsce zbrodni, od razu wiedzieli, że nie mają do czynienia z typowym zabójstwem. Morderstwa wśród dzieci były rzadkie, a tak brutalne właściwie niespotykane. Gdy policjanci pochylili się nad ciałem Horacego Milena, ich uwagę zwróciło nie tylko okrucieństwo, ale i otoczenie. Funkcjonariusze zauważyli ślady odcisków butów. Małe. Zbyt małe jak na dorosłego mężczyznę, ale jednocześnie zbyt duże, by mogły należeć do czteroletniego chłopca.

I szybko udało im się je odtworzyć. Składając do kupy wszystkie zeznania świadków, to dzień Horacego wyglądał mniej więcej. Około 11 przed południem sąsiadka Milenów, pani Eleonor Fosdik, wygląda przez okno. Widzi, jak czterolatek wychodzi zza rogu domu. Chłopiec szedł spokojnie. Za nim jednak szedł ktoś jeszcze. Młody chłopak. Fosdik zauważyła, że wyglądał na zdenerwowanego, pobudzonego, że rozglądał się uważnie, jak ktoś, kto upewnia się, że nikt nie patrzy. Nie idzie ramię w ramię z dzieckiem. Nie wygląda jak jego starszy brat czy sąsiad, który prowadzi malucha za rękę.

Według sąsiadki wszystko wyglądało tak, jakby go po prostu śledził. Kiedy czterolatek wszedł do sklepu po ciasto, ten starszy stał na ulicy i czekał. Po wyjściu ze sklepu, Sarah Hunting, mieszkająca przy ulicy Dorchester, również widziała Horacego kierującego się w stronę torów kolejowych. Później chłopca widzi Elias Ashcroft, mieszkaniec okolicy. Dla Ashcrofta szczególnie uderzające było to, że chłopiec nie był sam. Towarzyszył mu, jak to powiedział, młody mężczyzna, który trzymał go za rękę. Ashcroft nie potrafił wtedy powiedzieć, jak ten chłopak był ubrany i nie kojarzył go z nikim konkretnym.

Gdy zapytano o Katie Curran, prawdopodobnie zapytano, bo tutaj jedne wersje mówią, że te sprawy od razu ze sobą łączono, inne, że po prostu pojawiło się gdzieś tam później, to Ruth miała powiedzieć, że nie ma pojęcia, kim jest ta dziewczynka. Potem przyszedł czas na przesłuchanie Jesse'ego. Chłopiec usiadł naprzeciwko dwóch policjantów. Nie było w nim strachu, co funkcjonariusze odnotowali później z niepokojem. Na pytania odpowiadał krótko, głównie nie wiem, nie widziałem, nie było mnie tam. Zaprzeczał, jakoby znał chłopca imieniem Horace. Twierdził, że całe przedpołudnie spędził w pobliżu domu, a gdy dopytywano o godzinę, mieszał się, mylił szczegóły, potrafił powtarzać jedno zdanie za drugim bez sensu, jakby szukał odpowiedzi, którą policjanci chcieli po prostu usłyszeć.

W pewnym momencie jeden z funkcjonariuszy poprosił, by Jesse pokazał swoje buty. To był moment przełomowy. Buty były zwyczajne, chłopięce, ale ich podeszwa szeroka, charakterystyczna i wydeptana. Zaczęła natychmiast budzić podejrzenia. Policjant poprosił, aby chłopak przekazał im swoje obuwie. Jesse nie protestował. Buty zabrano natychmiast do sali obok, gdzie porównano je z odrysami podeszw znalezionych przy ciele Horacego. Śledczy spojrzeli na siebie w milczeniu. Podeszwa wyglądała identycznie. Dopiero wtedy policjanci wrócili do pokoju przesłuchań. Tym razem czystiego zaczęto pytać o jego trasę dnia poprzedniego.

Co prawda nie wykluczył, że chłopakiem, którego widział tego dnia był Jesse, ale policja nie mogła traktować tego jako rozpoznania. Kluczowym świadkiem okazał się inny chłopiec. Ten, który widział Horacego w towarzystwie starszego chłopaka, nieopodal strumyka na bagnach. Kiedy jego wzrok zatrzymał się na Jessim, wskazał na podejrzanego i z pełną stanowczością odparł. To on. To rozpoznanie było momentem, który zmienił dynamikę śledztwa. Do tej pory Jesse był podejrzanym. Po tym spotkaniu policja zaczęła traktować go już jak sprawcę. Niedługo później przeprowadzono kolejne rozpoznanie. Tym razem z udziałem pani Eleanor Fostig.

Gdy okazano jej Jesse'ego, ta potwierdziła, że jego postura i sposób poruszania się odpowiadają osobie, którą widziała z zamordowanym czterolatkiem. Nie potrafiła wskazać tego z absolutną pewnością, bo widziała sylwetkę, nie twarz. Ale jej zeznanie pasowało do reszty. Zaznaczam tutaj, że to też nie jest potwierdzone, bo znalazłam też i źródła, które mówiły, że pani Fosdik była przekonana, że Jesse jest tym konkretnym chłopakiem, którym widziała Horacego, ponieważ rozpoznała go po jego charakterystycznym białym oku. Ile w tym prawdy nie wiem, ale jej zeznanie i rozpoznanie też odegrało w tej sprawie kluczową rolę.

Katie została więc zabita jednym brutalnym cięciem w gardło. Dokładnie tak, jak opisywano obrażenia Horace'ego Milena, chłopca zamordowanego zaledwie miesiąc po jej zaginięciu. Poza główną raną sekcja wykazała też wiele śladów ciętych i kłutych. Na niektórych partiach ciała ran było tak wiele, że nie sposób było oddzielić ich od siebie. Tworzyły plątaninę uszkodzeń, jak gdyby sprawca zadawał je szybko i nieprecyzyjnie, skupiając się jedynie na powtarzalnym akcie zadawania bólu. Te obrażenia, choć zadane brutalnie, nie wyglądały na celowe działania zmierzające do zabicia. Raczej na tortury, podobne do tych, których ofiarami padali chłopcy z Chelsea kilka lat wcześniej.

Części ciała nosiły ślady gnicia wynikającego z wilgoci i braku dostępu powietrza. Ale mimo to udało się ustalić, że Katie najprawdopodobniej została wcześniej związana, zakneblowana lub unieruchomiona w sposób, który uniemożliwił jej wołanie o pomoc, a następnie zamordowana ostrym narzędziem. Nie wiadomo, czy te wszystkie jej pozostałe obrażenia zostały zdane jeszcze przed śmiercią, czy już po. Lekarze nie mieli jednak wątpliwości. Połączenie ran, sposób zadania ciosów, szyję i charakter obrażeń, to wszystko to wskazywało na identyczny schemat działania. Dokładnie w ten sam sposób przecież zginął czteroletni Horace Millen.

Jesse, wysoki, chudy czternastolatek, nie patrzył na publiczność. Nie szukał wzrokiem matki. Zajął miejsce na ławie oskarżonych z dłonią opartą na poręczy, jakby był bardziej znudzony niż przestraszony. Najważniejszym dowodem były ślady butów znalezione przy ciele Horacego. Policjant zeznający jako świadek powiedział również, że na nogawce chłopca, na nogawce spodni Jessego, znaleziono zaschnięty, brunatny ślad. Nie można było wówczas ustalić grupy krwi. Nauka nie była jeszcze na tym poziomie, ale sama obecność plam w połączeniu z innymi dowodami była dla prokuratury wymowna. Kiedy w końcu nadszedł moment, by chłopiec odpowiedział na pytania dotyczące morderstw, zapadła niemal absolutna cisza.

Gdy Horace się zgodził, poprowadził go na bagna. Początkowo nie chciał go zabijać. Przynajmniej sam tak twierdził. Powiedział. Nagle poczułem trzepotanie w głowie i mechanicznie wyjąłem z kieszeni scyzoryk. Szybko go otworzyłem i zacząłem dźgać. Powiedział, że w chwili zadawania ciosów nie miał świadomości tego, co robił i że nawet później, tego samego dnia, nie wiedział do końca, co w ogóle uczynił. Podkreślał, że przez cały czas spaceru nie miał zamiaru zranić dziecka. Mówił, że szedł z nim tak dla towarzystwa, a jedynie niekontrolowany impuls sprawił, że zaatakował. Kiedy przyszło do pytań o morderstwo Katie Curran, podobnie mówił o dziwnym trzepotaniu, które pojawiło się w jego głowie.

Pokazano wszystkie 13 dopasowań. Transkrypcja generowana automatycznie i niesprawdzana ręcznie — może zawierać błędy.