Mentionsy Mentionsy
Zbrodnie Zapomniane
Zbrodnie Zapomniane

CHŁOPIEC, KTÓRY KOCHAŁ KRZYWDZIĆ

02.12.2025 ·1 godz 48 min

Postaw mi kawę: https://buycoffee.to/zbrodniezapomnianeWspieranie kanału:https://patronite.pl/ZbrodnieZapomnianehttps://www.youtube.com/channel/UCZsXqcUbVi03jDKVS-a2Dlg/joinŹródła:The Boston Globe, 05.11.1874The Boston Globe, 10.12.1874The Boston Globe, 11.12.1874Brooklyn Eagle, 1924.06.08Decatur Weekly Republican, 1874.11.19Kansas City Journal, 1927.03.27New York Daily Herald, 1874.07.21Niles Weekly Mirror, 1876.09.27St Louis Post Dispatch, 1926.09.26St Louis Post Dispatch, 1929.08.25Star Tribun, 1932.11.20Sunday News, 1927.03.20The Buffalo Daily Republic, 1875.07.07The Bulletin, 1912.03.15The Cleveland Leader, 1875.09.06The Cincinnati Enquirer, 1913.01.26The Newton Press, 1874.08.06St Louis Republic, 1874.07.24The Ogden Standard Examiner, 1932.11.13Źródła internetowe: https://news.lehigh.edu/jesse-pomeroy-making-a-monsterhttps://www.cbsnews.com/news/the-story-of-jesse-pomeroy-14-year-old-serial-killer/Społeczność:Grupa na fb: https://www.facebook.com/groups/1120954551591543Instagram: https://www.instagram.com/zbrodniezapomniane/kontakt:✉️ e-mail: [email protected]🎙️spotify: https://open.spotify.com/show/3sIQIldYKTitI2AF9tRMOI🎙️iTunes: https://podcasts.apple.com/us/podcast/zbrodnie-zapomniane/id1506114950🎙️Google podscast: https://podcasts.google.com/?feed=aHR0cHM6Ly9hbmNob3IuZm0vcy8xYTY4ZDJiNC9wb2RjYXN0L3Jzcw&ep=14Autorem wykorzystanej muzyki jest Darren Curtis.Wstęp: Destiny by Darren-CurtisIntro: Journey's Reflection by Darren-CurtisTło: Soul's Departure by Darren-Curtis | https://soundcloud.com/desperate-measurezMusic promoted by https://www.free-stock-music.comCreative Commons Attribution 3.0 Unported Licensehttps://creativecommons.org/licenses/by/3.0/deed.en_US

Jesse był wykluczany z każdej formy wspólnego spędzenia czasu. Gdy karano go za złe zachowanie, przyjmował to bez mrugnięcia okiem. Gdy inni chłopcy podczas wujek płakali i krzyczeli, on zawsze był nad wyraz spokojny. Obserwował reakcje pozostałych. Wydawał się nie rozumieć, dlaczego przemoc wywołuje lęk. Nie rozumiał też, dlaczego nauczyciele ganią go za jego agresję. Dla niego to było normalne. Skoro coś mu w kimś nie pasuje, no to daje mu to do zrozumienia. najczęściej pięścią wymierzoną prosto w nos. To właśnie wtedy, w Chelsea, nauczyciele pierwszy raz zastanawiali się, czy Jesse czasem nie powinien skorzystać z pomocy osoby zajmującej się zaburzeniami psychicznymi.

Trzymała fasada. Próbowała przekonać otoczenie, że ona i chłopcy są zwykłą rodziną. Rozbitą i po przejściach, ale wciąż dość standardową. Ukazywała siebie jako matkę, która dba o swoje dzieci. Przyprowadzała chłopca do szkoły, ubierała go w skrótne ubrania i pracowała coraz ciężej, by zapewnić dzieciom stabilność. Nie wystarczyło. W Chelsea zaczęło dochodzić do coraz brutalniejszych ataków na małe dzieci. W opowieściach ofiar powtarzał się zawsze jeden obraz. Chłopiec o dziwnym białym oku. To był element, który pojawiał się za każdym razem. Ataki Jesse'ego miały swoją rutynę.

Najpierw obserwował. Przesiadywał na rogu ulicy, bawił się sznurkiem lub drewnianym kołkiem, ale jego spojrzenie zawsze było skierowane gdzieś dalej. Szukał dziecka, które oddali się od grupy. Najlepiej młodszego i słabszego od siebie. A gdy takie znalazł, atakował z zaskoczenia. Ale nie był to atak dzikiego zwierzęcia. Wręcz przeciwnie. Dzieci z Chelsea wspominały później, że Jesse najpierw próbował być uprzejmy. Pytał, gdzie mieszkają, jak mają na imię, a czasem zaczynał rozmowę o czymś zupełnie banalnym, jakby chciał wzbudzić zaufanie. Albo przynajmniej nie wywoływać strachu zbyt wcześnie.

Jego ruchy były metodyczne, przemyślane. Jakby robił to nie z emocji, lecz z ciekawości. Jednego chłopca zmusił do polania ran słoną wodą. Innym nacinał skórę kieszonkowym nożem. Jeszcze innym wyparał włosy i skórę zapaloną zapałką, trzymając je za kark, gdy te próbowały uciec. Raz atak trwał minutę, innym razem Jesse napawał się bólem swoich ofiar przez kilkanaście minut. Zostawiał dzieci nieprzytomne lub zszokowane, ale żywe. Czasem nawet osobiście odprowadzał je do domów. Jego poczynania nie uszły uwadze mieszkańcom Chelsea.

Wierzyła, że Jesse jest po prostu nieśmiały, że jego ponurość wynika z kompleksów, a nie z agresji. Ale nawet ona głupia nie była. Wiedziała, że chodzi o jej syna. Mało który chłopiec ma przecież białe oko. Początkowo miała nadzieję, że sprawa szybko przycichnie. Ale plotki nie ustawały. Wręcz przeciwnie. Narastały. Wreszcie zapadła decyzja. Ruth spakowała ich z krony dobytek i oznajmiła, że opuszczają Chelsea. Nie dlatego, by umożliwić synowi ucieczkę przed konsekwencjami, bo jak sama twierdziła, wierzyła w jego niewinność, ale dlatego, że miasto już wydało na nich wyrok, a ludzie, jak to powiedziała później, przestali racjonalnie oceniać sytuację.

A ona nie zamierzała żyć w miejscu, które codziennie przypominało jej, że świat podejrzewa jej dziecko o tak makabryczne rzeczy. I tak też latem 1872 roku Ruth, Jessie i Charles opuścili Chelsea, przenosząc się na południe Bostonu. Miejsca, które miało być nowym początkiem. Nie wiedziała jeszcze, że to właśnie tam historia osiągnie swój punkt kulminacyjny. Że ucieczka przed klatkami nie ocali ani jej syna, ani innych dzieci. Przez pierwsze tygodnie Jesse wydawał się bardziej wyciszony. Trzymał się blisko domu, pomagał matce w kramiku z gazetami, który miała nadzieję rozwinąć, ale chłopak nie potrafił odnaleźć się w nowym miejscu.

Każde przewinienie dotkliwie karano, a na pochwałę trzeba było sobie naprawdę zapracować. Ale Jesse okazał się uczniem idealnym. Cichy, zdyscyplinowany, posłuszny. Zupełnie nie przypominał bestii, którą z niego zrobiono. Wykonywał polecenia bez żadnego marudzenia. Nigdy nie odzywał się nieproszony. Nie bił, nie szczypał, nie krzyczał. W Westboro nie dochodziło do żadnych epizodów, które mogłyby sugerować, że Jessie jest zagrożeniem dla otoczenia. Nie było sygnałów alarmowych, niepokojących incydentów czy tajnych raportów. Niczego, co można by interpretować jako kontynuację przemocy, jaki dopuszczał się w Chelsea.

Katie została więc zabita jednym brutalnym cięciem w gardło. Dokładnie tak, jak opisywano obrażenia Horace'ego Milena, chłopca zamordowanego zaledwie miesiąc po jej zaginięciu. Poza główną raną sekcja wykazała też wiele śladów ciętych i kłutych. Na niektórych partiach ciała ran było tak wiele, że nie sposób było oddzielić ich od siebie. Tworzyły plątaninę uszkodzeń, jak gdyby sprawca zadawał je szybko i nieprecyzyjnie, skupiając się jedynie na powtarzalnym akcie zadawania bólu. Te obrażenia, choć zadane brutalnie, nie wyglądały na celowe działania zmierzające do zabicia. Raczej na tortury, podobne do tych, których ofiarami padali chłopcy z Chelsea kilka lat wcześniej.

Pokazano wszystkie 8 dopasowań. Transkrypcja generowana automatycznie i niesprawdzana ręcznie — może zawierać błędy.