Mentionsy Mentionsy
Zbrodnie Zapomniane
Zbrodnie Zapomniane

CHŁOPIEC, KTÓRY KOCHAŁ KRZYWDZIĆ

02.12.2025 ·1 godz 48 min

Postaw mi kawę: https://buycoffee.to/zbrodniezapomnianeWspieranie kanału:https://patronite.pl/ZbrodnieZapomnianehttps://www.youtube.com/channel/UCZsXqcUbVi03jDKVS-a2Dlg/joinŹródła:The Boston Globe, 05.11.1874The Boston Globe, 10.12.1874The Boston Globe, 11.12.1874Brooklyn Eagle, 1924.06.08Decatur Weekly Republican, 1874.11.19Kansas City Journal, 1927.03.27New York Daily Herald, 1874.07.21Niles Weekly Mirror, 1876.09.27St Louis Post Dispatch, 1926.09.26St Louis Post Dispatch, 1929.08.25Star Tribun, 1932.11.20Sunday News, 1927.03.20The Buffalo Daily Republic, 1875.07.07The Bulletin, 1912.03.15The Cleveland Leader, 1875.09.06The Cincinnati Enquirer, 1913.01.26The Newton Press, 1874.08.06St Louis Republic, 1874.07.24The Ogden Standard Examiner, 1932.11.13Źródła internetowe: https://news.lehigh.edu/jesse-pomeroy-making-a-monsterhttps://www.cbsnews.com/news/the-story-of-jesse-pomeroy-14-year-old-serial-killer/Społeczność:Grupa na fb: https://www.facebook.com/groups/1120954551591543Instagram: https://www.instagram.com/zbrodniezapomniane/kontakt:✉️ e-mail: [email protected]🎙️spotify: https://open.spotify.com/show/3sIQIldYKTitI2AF9tRMOI🎙️iTunes: https://podcasts.apple.com/us/podcast/zbrodnie-zapomniane/id1506114950🎙️Google podscast: https://podcasts.google.com/?feed=aHR0cHM6Ly9hbmNob3IuZm0vcy8xYTY4ZDJiNC9wb2RjYXN0L3Jzcw&ep=14Autorem wykorzystanej muzyki jest Darren Curtis.Wstęp: Destiny by Darren-CurtisIntro: Journey's Reflection by Darren-CurtisTło: Soul's Departure by Darren-Curtis | https://soundcloud.com/desperate-measurezMusic promoted by https://www.free-stock-music.comCreative Commons Attribution 3.0 Unported Licensehttps://creativecommons.org/licenses/by/3.0/deed.en_US

Ale choć, jak możecie przyznać, był dość pomysłowy, no to zawsze chłop miał jakiegoś pecha. W roku 1911, po 40 latach odosobnienia, pozwolono mu wreszcie opuścić izolatkę. Nadal próbował uciekać. W roku 1912 i 1913 wykryto kolejne próby podważenia krat. Nie były to już tak spektakularne próby jak te jego wcześniejsze plany, ale świadczyły o tym samym. Nie przestał myśleć o tym, by wyjść na wolność. W styczniu 1927 roku do Bostonu przyjechał Clarence Darrow. Był to znany adwokat, zagorzały przeciwnik kary śmierci, znany jako największy humanista amerykańskiej sali sądowej.

Gdy Darrow wysiadł z pociągu, reporterzy natychmiast otoczyli go pytaniami. A on powiedział coś, co wstrząsnęło opinią publiczną. Stan Massachusetts powinien zostać ukarany za przetrzymywanie Jesse'ego Pomeroy'a w więzieniu przez 50 lat. Dla części mieszkańców było to bluźnierstwo. Dla innych pierwszy raz, kiedy ktoś głośno wypowiedział to, o czym mówili lekarze, psychiatrzy i kryminolodzy, już od niemal dekad, że chłopiec, który popełnił swoje zbrodnie, nie był istotą w pełni odpowiedzialną, że był przepełnionym furią nastolatkiem o nieukształtowanym mózgu, a nie diabłem wcielonym, jak to przedstawiała go prasa w roku 1874.

Darrow postanowił, że pomoże Pomeroyowi. W więzieniu celebrowano jego przyjazd niemalże jak wizytę dyplomaty. Pomeroy, wówczas już 70-letni, niemal ślepy i poruszający się powoli, ale wciąż mówiący pełnymi zdaniami, był zaskoczony, że ktoś tej rangi chce go widzieć. Ale Pomeroy, choć stary i złamany fizycznie, wciąż powtarzał jedno. Nie wiem, dlaczego to zrobiłem. Po prostu to zrobiłem. Darrow od razu powiedział, że ta sprawa powinna zostać ponownie oceniona. Nie przez pryzmat wydarzeń z roku 1874, ale w oparciu o aktualną wiedzę psychiatryczną.

Darrow złożył do gubernatora propozycję uruchomienia procedury łaski oraz powołania komisji medycznej, która mogłaby oficjalnie stwierdzić, że Pomeroy w chwili czynów nie działał jak osoba w pełni poczytalna. W swojej argumentacji wielokrotnie odwoływał się do opinii lekarzy, patologów i autorytetów psychiatrii, którzy przez lata badali Pomroya. A według ich opinii jego czyny były efektem zaburzeń, których nikt w latach 70. XIX wieku nie rozumiał. Prasa bostońska zareagowała natychmiast. Jedne gazety pisały o największym amerykańskim obrońcy stającym po stronie potwora. Inne wskazywały, że Darrow ma rację, że więzienie nie jest zemstą. Powinno służyć do resocjalizacji i że jeśli ktokolwiek w Ameryce został dosłownie pogrzebany za życia, to był to właśnie Jesse Pomeroy.

Wielu przypominało też dramatyczne fakty. 40 lat w izolatce, brak kontaktu z ludźmi, brak światła, z małymi przerwami jedynie na krótkie wizyty matki, które też zostały mu umożliwione dopiero po jakimś tam czasie. Gdy Ruth zmarła w roku 1915, Pomeroy nie miał już nikogo. To właśnie te okoliczności Darrow przedstawił jako argument nie tylko prawny, ale przede wszystkim moralny. Jednak opinia publiczna była nieugięta. Dla wielu mieszkańców Bostonu Darrow stał się kimś, kto znów otworzył trumny, którą społeczeństwo próbowało zamknąć na zawsze. W listach do gazet pisano, że Pomeroy nie tylko popełnił zbrodnię, ale że jego samej obecności nie da się wymazać z pamięci zbiorowej.

Nie było tu mowy o żadnym współczuciu. Nie było mowy o nowej szansie. Darrow argumentował, że żadna cywilizowana społeczność nie powinna więzić dziecka przez 50 lat i to w warunkach skrajnej izolacji. Mieszkańcy zaś odpowiadali, że żadna cywilizowana społeczność nie powinna widzieć czteroletniego chłopca z niemal odciętą głową. Ostatecznie Darrowowi nie udało się doprowadzić do ponownego procesu ani do zastosowania środków nadzwyczajnych. Rada wykonawcza stanu Massachusetts odrzuciła jego wniosek. Darrow wyjechał z Bostonu mówiąc jedynie, że, tutaj cytat, historia tego chłopca obciąży sumienie tego stanu aż do końca jego dni. I po części miał rację.

Bo niewiele lat później, w roku 1932, Jesse Pomeroy zmarł. Gazety pisały już nie o jego zbrodniach, ale o tym, że w 80-letniej historii więziennictwa Massachusetts nikt nigdy nie odbył równie długiej, bardziej bezwzględnej i bardziej samotnej kary. Darrow nie uratował Pomeroya, ale zostawił po sobie pytanie, które przetrwało dekady. Czy kara wymierzona Pomeroyowi była sprawiedliwością, czy po prostu zwykłą zemstą? Po ciało Jesse'ego nikt się nie zgłosił, zresztą też nie miał za bardzo kto, bo matka już nie żyła, brat też, a nawet jeżeli żył, to nie wiem, czy w ogóle utrzymywał z Jesse'im jakiekolwiek kontakty.

Pokazano wszystkie 7 dopasowań. Transkrypcja generowana automatycznie i niesprawdzana ręcznie — może zawierać błędy.