CHŁOPIEC, KTÓRY KOCHAŁ KRZYWDZIĆ
Postaw mi kawę: https://buycoffee.to/zbrodniezapomnianeWspieranie kanału:https://patronite.pl/ZbrodnieZapomnianehttps://www.youtube.com/channel/UCZsXqcUbVi03jDKVS-a2Dlg/joinŹródła:The Boston Globe, 05.11.1874The Boston Globe, 10.12.1874The Boston Globe, 11.12.1874Brooklyn Eagle, 1924.06.08Decatur Weekly Republican, 1874.11.19Kansas City Journal, 1927.03.27New York Daily Herald, 1874.07.21Niles Weekly Mirror, 1876.09.27St Louis Post Dispatch, 1926.09.26St Louis Post Dispatch, 1929.08.25Star Tribun, 1932.11.20Sunday News, 1927.03.20The Buffalo Daily Republic, 1875.07.07The Bulletin, 1912.03.15The Cleveland Leader, 1875.09.06The Cincinnati Enquirer, 1913.01.26The Newton Press, 1874.08.06St Louis Republic, 1874.07.24The Ogden Standard Examiner, 1932.11.13Źródła internetowe: https://news.lehigh.edu/jesse-pomeroy-making-a-monsterhttps://www.cbsnews.com/news/the-story-of-jesse-pomeroy-14-year-old-serial-killer/Społeczność:Grupa na fb: https://www.facebook.com/groups/1120954551591543Instagram: https://www.instagram.com/zbrodniezapomniane/kontakt:✉️ e-mail: [email protected]🎙️spotify: https://open.spotify.com/show/3sIQIldYKTitI2AF9tRMOI🎙️iTunes: https://podcasts.apple.com/us/podcast/zbrodnie-zapomniane/id1506114950🎙️Google podscast: https://podcasts.google.com/?feed=aHR0cHM6Ly9hbmNob3IuZm0vcy8xYTY4ZDJiNC9wb2RjYXN0L3Jzcw&ep=14Autorem wykorzystanej muzyki jest Darren Curtis.Wstęp: Destiny by Darren-CurtisIntro: Journey's Reflection by Darren-CurtisTło: Soul's Departure by Darren-Curtis | https://soundcloud.com/desperate-measurezMusic promoted by https://www.free-stock-music.comCreative Commons Attribution 3.0 Unported Licensehttps://creativecommons.org/licenses/by/3.0/deed.en_US
Zwierzak ucieka, a za nim ciągnie się krwawy ślad. Dziecko wstaje, przeciera nos rękawem i wraca do domu. Ten chłopiec to Jesse Pomeroy, którego historię można podsumować jednym zdaniem. Jeśli diabeł przyodziewa czasem ludzką skórę, to bez wątpienia w XIX wieku miał jego twarz. Ruth była drobną kobietą o delikatnej twarzy i nerwowym spojrzeniu.
Opisywano ją jako osobę pełną cichego smutku, z jasnymi, głęboko osadzonymi oczami, które zawsze wyglądały, jakby właśnie powstrzymywały łzy. W młodości była pracowita i ambitna. Szyła, sprzątała i wykonywała drobne prace dorywcze. W późniejszym okresie prowadziła nawet sklep. Z czasem ciężar odpowiedzialności zaczął ją przedmiotać. Thomas Pomeroy, mąż Ruth, pracował nieregularnie i coraz częściej znikał z domu, zostawiając ją samą z dwoma synami. Ruth była matką troskliwą, czasem wręcz nadopiekuńczą i jednocześnie bardzo samotną.
Dlatego, w przeciwieństwie do Chase'ego, nie wymagał aż tyle matczynej uwagi. Czy Charles był przez nią mniej kochany? Raczej nie, a przynajmniej nie istnieją żadne relacje, które by o tym mówiły. Sam chłopak chyba rozumiał sytuację i nie robił z tego jakiegoś większego dramatu. On i Jesse diametralnie się od siebie różnili. Charles nigdy nie przejawiał agresji ani okrucieństwa. Gdy Jesse zaczął wykazywać pierwsze niepokojące zachowania, takie jak chociażby gniew, złość czy impulsywność, o których szerzej opowiem Wam dosłownie za moment, Charles reagował strachem. Nie rozumiał brata, dlatego coraz bardziej się od niego odsuwał.
Zanim dokładnie przedstawię wam sylwetkę Jesse'ego, to muszę wam opowiedzieć o jeszcze jednej osobie, która bardzo wpłynęła na kształtujący się charakter chłopca. Bo choć dom Pomeroyów był skromny, można wręcz powiedzieć, że rodzina żyła w biedzie, to jego największym problemem i ciężarem nie był brak pieniędzy. Był nim Thomas Pomeroy, ojciec Jesse'ego. Thomas był człowiekiem gwałtownym, surowym i impulsywnym. Choć pracował fizycznie, raz w stoczni, raz dźwigając mięso dla handlarzy, nigdy nie przynosił do domu niczego poza zmęczeniem i gniewem. Ruth bała się go bardziej niż chciałaby przyznać.
A jak się okaże, no niestety, ale Jesse był akurat takim dzieckiem. Z czasem frustracja Tomasa narastała, a mężczyzna miał zacząć bić chłopców tak brutalnie, że sąsiedzi zgłaszali odpowiednim instytucjom, że ten znęca się nad rodziną. W XIX wieku, gdzie tolerowano zdecydowanie więcej niż obecnie. Możemy więc założyć, że w domu Pamrojów rzeczywiście musiało dochodzić do dantejskich scen, skoro nawet otoczenie postanowiło interweniować. Ruth nie mogła ani zrozumieć, ani naprawić swojego małżeństwa. Żyła w ciągłym napięciu, skupiona na pracy i na przetrwaniu.
W tym środowisku Jesse zaczął się formować. Nie pamiętał świata innego niż ten pełen napięcia. To, co u przeciętnego dziecka wywołałoby traumę, dla niego było normą. Nie znał innego modelu relacji. To było normalne, że ktoś dominuje, a ktoś ustępuje. Ktoś zadaje ból, a ktoś inny go przyjmuje. Innymi słowy, ktoś jest katem, a ktoś jest ofiarą. A on zdecydowanie nie chciał być tym drugim. Sam Jesse już od najmłodszych lat odstawał od swoich rówieśników. Nie tylko zachowaniem, ale przede wszystkim wyglądem.
Jego prawe oko pokryła gęsta, mleczna błona. Najprawdopodobniej była to konsekwencja przebytego w bardzo młodym wieku zapalenia rogówki, choć historycy nie wykluczają również urazu. Pojawiła się też hipoteza, według której Jesse zaraził się ospą. Infekcja była bardzo poważna i niemal doprowadziła do jego zgonu. Ostatecznie chłopcu udało się uciec spod kosy kostuchy, ale po chorobie zostało mu białe oko. Nie wiadomo, jak było naprawdę. Ale zaćma rozprzestrzeniająca się na całą źrenicę stała się jego najbardziej rozpoznawalną cechą. To była deformacja widoczna z daleka.
Tak widoczna, że dzieci na ulicy milkły, gdy Jesse przechodził obok. W epoce, w której każde odstępstwo od normy budziło lęk lub szyderstwo, to te chore oko stało się dla niego piętnem. Dzieci go unikały, czasem nawet rzucały w jego stronę obelgi. Dorośli odwracali wzrok. Udawali, że nic się nie dzieje. Nawet jego własny ojciec miał ponoć reagować niechęcią. Co w połączeniu z jego wybuchowym temperamentem, skłonnościami do agresji i brakiem akceptacji do inności, powiedzmy sobie szczerze, nie kończyło się dla Jacy'ego zbyt dobrze. Najczęściej to właśnie on skupiał na sobie gniew ojca.
Jesse szybko nauczył się jednej rzeczy. Wszyscy widzą jego oko, zanim w ogóle zobaczą jego samego. To piętno izolowało go jeszcze bardziej niż atmosfera panująca w domu. Zamiast bawić się z innymi dziećmi, trzymał się na uboczu. W szkole siedział w ostatniej ławce. Nauczyciele wspominali później, że był dziwnie cichy, ale potrafił wybuchać bez ostrzeżenia. I choć zazwyczaj milczał, to poniekąd ta przymusowa alienacja wywołała w nim gniew i frustrację. Nie potrafił, a może i nie chciał zaakceptować, że przez swoją inność został wykluczony ze społeczeństwa, jeszcze zanim tak naprawdę zaczął w nim żyć.
ale jego odmienność była widoczna nie tylko w jego białym oku. Wkrótce zaczęły pojawiać się sygnały, że w chłopcu rodzi się coś jeszcze. Coś, czego nie można było zdefiniować, ale wywoływało lęk. Była w nim twardość, która wydawała się nie pasować do jego wieku. Jego reakcje były inne niż innych chłopców. Nie płakał, kiedy się przewrócił. Nie prosił o pomoc. Nie przytulał się do matki ani nie szukał u niej czułości. Dorośli z otoczenia Pomeroyów uważali, że Jesse jakby nie odczuwał lęku. W sytuacjach, w których inne dzieci traciłyby głowę, on był nad wyraz spokojny.
Jakby nie miał sobie żadnych emocji. Już jako mały chłopiec Jesse wykazywał zadziwiająco ograniczoną reakcję na ból. Upadek z wysokości? Dla niego to tylko kilka zadrapeń, które czyścił sam, bez łez. Skaleczenie nożem? Podnosił dłoń, jakby oglądał ciekawy obiekt, nie ranę. A gdy ktoś go zranił, najczęściej jego ojciec, oczy błyszczały mu raczej gniewem niż cierpieniem. Relacje rodzinne Pumroyów były więc dość napięte, tak mówiąc delikatnie. Początkowo Ruth starała się bronić swojego męża. Tłumaczyła jego zachowanie zmęczeniem.
Ale dzieci widzą więcej niż chcą tego dorośli. Charles zaczął trzymać dystans. Jessie zamykał się w sobie, a jednocześnie reagował coraz bardziej impulsywnie. jakby napięcia w domu znajdowały ujście w jego zachowaniu wobec rówieśników. W końcu wydarzyło się coś, co rozpoczęło nieodwracalną drogę ku rozpadowi. Źródła są zgodne tylko co do jednego. Thomas w końcu przekroczył granicę. Najczęściej mówi się o tym, że tym razem potraktował młodszego z synów zbyt brutalnie, jednak żadne dokładniejsze szczegóły nie są znane. Ale to wystarczyło, by Ruth podjęła decyzję, która w tamtych czasach była dla kobiety aktem ogromnej determinacji.
Był wdzięczny za to, że matka, mimo ryzyka, wybrała dobro swoich dzieci. Jesse i jego reakcja była nieco inna. Chłopak, zamiast poczuć ulgę, zachowywał się tak, jakby brak ojcowskiego gniewu pozbawił go jakiegoś punktu odniesienia. Początkowe sygnały wydawały się niegroźne. Chłopiec stawał się bardziej drażliwy. Nie radził sobie z frustracją. Błahostki, takie jak zgubiony guzik, potrafiły doprowadzić go do wybuchu agresji. Czasem zamykał się w sobie, jakby nic nie istniało poza jego wewnętrznym światem, a innym razem reagował impulsywnie, bez zastanowienia. Chociaż Ruth była wówczas zajęta walką o utrzymanie domu, ona również odnotowała zmianę w zachowaniu syna.
Czuła niepokój. W późniejszym czasie przyznała, że jej młodszy syn nigdy nie był jak inne dzieci. Ale jednocześnie rozpaczliwie próbowała temu zaprzeczać, oszukując poniekąd samą siebie. Nie chciała widzieć w synu tego, co widzieli inni. Wydawało jej się, że Jesse doznał już wystarczająco dużo przykrości w swoim życiu. Dlatego chciała stać przy swoim synu i wierzyć w niego pomimo wszystko. Być jego jedynym sprzymierzeńcem. I była. I choć wsparcie rodzica jest ogromnie ważne w życiu każdego dziecka, to nie powinno być ślepe. A w tym wypadku tak właśnie było.
W szkole Jesse również zaczął rzucać się w oczy coraz bardziej. Nie był złym uczniem, ale wycofanym, jakby nie do końca potrafiącym odnaleźć się w grupie. Nie lubił kontaktu z rówieśnikami. Unikał głośnych zabaw i trzymał dystans. Kiedy inne dzieci wchodziły ze sobą w konflikty, Jesse przyglądał się im z dziwną, intensywną uwagą. Jakby nie tyle się denerwował, co analizował. To spojrzenie pojawiało się coraz częściej. Skupione, zimne, nie pasujące do twarzy tak młodego chłopca. Z czasem zaczęły się dziać rzeczy trudniejsze do zignorowania. Małe incydenty, drobne akty okrucieństwa.
Takie, które wielu dorosłych w XIX wieku zbywało wzruszeniem ramion. Bo mieli przecież inne zmartwienia niż martwe zwierzęta pojawiające się znikąd. Sąsiedzi skarżyli się, że Jessie zachowuje się dziwnie. Nie jak dziecko, lecz jak ktoś, kto sprawdza granice. Testuje na ile może sobie pozwolić. Charlie również zapamiętał, że był to moment, w którym jego brat stał się dla niego wyjątkowo chłodny. Jeszcze bardziej niż do tej pory. Patrzył na niego jakoś tak dziwnie, jakby jego spojrzenie rzucało mu wyzwanie. Pewnego dnia Ruth zauważyła, że Jesse wrócił do domu z rozartą koszulą i dziwnymi śladami na dłoniach.
Skonfrontowany odpowiedział, że spał na trawie, stąd też zabrudzenia i uszkodzenia tkaniny. Innym razem przyłapała go, jak ten siedział w bezruchu nad miską wypełnioną wodą i intensywnie wpatrywał się w swoje odbicie. Gdy zapytała go, co robi, po prostu odwrócił się, jakby wyrwano go z jakiegoś transu. Najbardziej niepokojące było jednak to, jak Jesse reagował na ból. Nigdy go nie odczuwał, a przynajmniej nie pokazywał, by go to martwiło. Ale teraz, kiedy się skaleczył, podnosił palec do góry i patrzył jakoś tak maniakalnie, jak krew spływa po jego palcu.
To był rodzaj obojętnego zaciekawienia, który strasznie przerażał Charlesa. To nie były jeszcze zbrodnie. To były sygnały. Odejście z przemocowego domu miało mu pomóc. A było wręcz przeciwnie. Jesse nie stał się łagodniejszy. Stał się bardziej chaotyczny, zagubiony, bardziej podatny na impulsy, których nie potrafił kontrolować. Nikt nie wiedział wtedy, że ta zmiana wcale nie jest chwilowa. Że to dopiero początek. W pierwszych miesiącach po przeprowadzce drobne sygnały, które Ruth uznawała za dziecięce dziwactwa, zaczęły pojawiać się coraz częściej, tym razem już poza domem.
Zaczęło się niewinnie, przynajmniej z pozoru. Dzieci z okolicy opowiadały, że Jesse ni stąd, ni zowąd nagle pojawiał się za ich plecami. Nigdy przy tym nic nie mówił, tylko patrzył, jakby napawał się ich strachem. Czasem stał z boku i tylko spoglądał, jak dzieci bawią się obok, nie włączając się w żadną aktywność. Gdy nauczycielka próbowała zachęcić go do zabaw grupowych, Jesse reagował jedynie chłodnym spojrzeniem. Jakby nie rozumiał, jak kopanie piłki może komukolwiek sprawiać przyjemność. On miał inne rozrywki.
Często bawił się ze zwierzętami, tyle że z zabawą to miało niewiele wspólnego. To znaczy Jesse rzeczywiście czerpał z tego satysfakcję. Ale tego samego nie można powiedzieć o zwierzakach, które zwykle taką zabawę kończyły martwe. U dzieci z otoczenia Jesse'ego też zaczęły pojawiać się siniaki. Jeden z jego kolegów miał powiedzieć matce, że Jesse zaprowadził go w zarośla i tutaj cytat, uderzył, żeby zobaczyć, co się stanie. Inny wrócił do domu z podrapanymi do krwi ramionami, mówiąc przy tym, że Jesse bawił się z nim w wojownika. Takie przypadki zaczęły się namnażać.
Kilka matek poszło do szkoły porozmawiać z nauczycielami, ale dzieci w XIX wieku często wracały do domu pobrudzone i poobijane. Trudno było udowodnić, że powstałe obrażenia nie były wynikiem zabawy czy też zwykłej dziecięcej bójki. Wśród uczniów pobliskiej szkoły zaczęły krążyć dziwne pogłoski, że Jesse zbawia je do pustych korytarzy i patrzył w sposób, który przyprawiał je odreszcze. Albo, jak już wspomniałam, że bawił się z nimi w wojownika. Tylko tak jakoś wyjątkowo brutalnie. Dzieci coraz bardziej się go bały. Nic więc dziwnego, że zaczęły się od niego odsuwać.
Jesse był wykluczany z każdej formy wspólnego spędzenia czasu. Gdy karano go za złe zachowanie, przyjmował to bez mrugnięcia okiem. Gdy inni chłopcy podczas wujek płakali i krzyczeli, on zawsze był nad wyraz spokojny. Obserwował reakcje pozostałych. Wydawał się nie rozumieć, dlaczego przemoc wywołuje lęk. Nie rozumiał też, dlaczego nauczyciele ganią go za jego agresję. Dla niego to było normalne. Skoro coś mu w kimś nie pasuje, no to daje mu to do zrozumienia. najczęściej pięścią wymierzoną prosto w nos. To właśnie wtedy, w Chelsea, nauczyciele pierwszy raz zastanawiali się, czy Jesse czasem nie powinien skorzystać z pomocy osoby zajmującej się zaburzeniami psychicznymi.
Najpierw obserwował. Przesiadywał na rogu ulicy, bawił się sznurkiem lub drewnianym kołkiem, ale jego spojrzenie zawsze było skierowane gdzieś dalej. Szukał dziecka, które oddali się od grupy. Najlepiej młodszego i słabszego od siebie. A gdy takie znalazł, atakował z zaskoczenia. Ale nie był to atak dzikiego zwierzęcia. Wręcz przeciwnie. Dzieci z Chelsea wspominały później, że Jesse najpierw próbował być uprzejmy. Pytał, gdzie mieszkają, jak mają na imię, a czasem zaczynał rozmowę o czymś zupełnie banalnym, jakby chciał wzbudzić zaufanie. Albo przynajmniej nie wywoływać strachu zbyt wcześnie.
Ale kiedy tylko dziecko czuło się już bezpiecznie, Jesse proponował przechadzkę. Twierdził, że pokaże im coś ciekawego. Zwykle było to pójście w jakieś odludne miejsce. Nigdy nie mówił dokąd dokładnie. Były to miejsca, których dorośli raczej nie odwiedzali. Jakieś puste szopy czy zarośnięte podwórza. Gdy Jesse miał już pewność, że nikt nie patrzy, zrzucał maskę miłego starszego kolegi. Popychał dziecko na ziemię, a później to już zależało od jego nastroju. Dusił, bił, wbijał szpilki albo smagał patykiem. Najbardziej przerażające było to, że Jesse nigdy nie atakował w złości.
Jego ruchy były metodyczne, przemyślane. Jakby robił to nie z emocji, lecz z ciekawości. Jednego chłopca zmusił do polania ran słoną wodą. Innym nacinał skórę kieszonkowym nożem. Jeszcze innym wyparał włosy i skórę zapaloną zapałką, trzymając je za kark, gdy te próbowały uciec. Raz atak trwał minutę, innym razem Jesse napawał się bólem swoich ofiar przez kilkanaście minut. Zostawiał dzieci nieprzytomne lub zszokowane, ale żywe. Czasem nawet osobiście odprowadzał je do domów. Jego poczynania nie uszły uwadze mieszkańcom Chelsea.
Pokazano pierwszych 25 dopasowań — doprecyzuj frazę, aby zawęzić wyniki. Transkrypcja generowana automatycznie i niesprawdzana ręcznie — może zawierać błędy.
Kliknij, aby znaleźć fragmenty, w których pada.
Postaw mi kawę: https://buycoffee.to/zbrodniezapomnianeWspieranie kanału:https://patronite.pl/ZbrodnieZapomnianehttps://www.youtube.com/channel/UCZsXqcUbVi03jDKVS-a2Dlg/joinŹródła:The Boston Globe, 05.11.1874
The Boston Globe, 10.12.1874
The Boston Globe, 11.12.1874
Brooklyn Eagle, 1924.06.08
Decatur Weekly Republican, 1874.11.19
Kansas City Journal, 1927.03.27
New York Daily Herald, 1874.07.21
Niles Weekly Mirror, 1876.09.27
St Louis Post Dispatch, 1926.09.26
St Louis Post Dispatch, 1929.08.25
Star Tribun, 1932.11.20
Sunday News, 1927.03.20
The Buffalo Daily Republic, 1875.07.07
The Bulletin, 1912.03.15
The Cleveland Leader, 1875.09.06
The Cincinnati Enquirer, 1913.01.26
The Newton Press, 1874.08.06
St Louis Republic, 1874.07.24
The Ogden Standard Examiner, 1932.11.13
Źródła internetowe:
https://news.lehigh.edu/jesse-pomeroy-making-a-monster
https://www.cbsnews.com/news/the-story-of-jesse-pomeroy-14-year-old-serial-killer/Społeczność:Grupa na fb: https://www.facebook.com/groups/1120954551591543Instagram: https://www.instagram.com/zbrodniezapomniane/kontakt:✉️ e-mail: [email protected]🎙️spotify: https://open.spotify.com/show/3sIQIldYKTitI2AF9tRMOI🎙️iTunes: https://podcasts.apple.com/us/podcast/zbrodnie-zapomniane/id1506114950🎙️Google podscast: https://podcasts.google.com/?feed=aHR0cHM6Ly9hbmNob3IuZm0vcy8xYTY4ZDJiNC9wb2RjYXN0L3Jzcw&ep=14Autorem wykorzystanej muzyki jest Darren Curtis.Wstęp: Destiny by Darren-CurtisIntro: Journey's Reflection by Darren-CurtisTło: Soul's Departure by Darren-Curtis | https://soundcloud.com/desperate-measurezMusic promoted by https://www.free-stock-music.comCreative Commons Attribution 3.0 Unported Licensehttps://creativecommons.org/licenses/by/3.0/deed.en_US