CHŁOPIEC, KTÓRY KOCHAŁ KRZYWDZIĆ
Postaw mi kawę: https://buycoffee.to/zbrodniezapomnianeWspieranie kanału:https://patronite.pl/ZbrodnieZapomnianehttps://www.youtube.com/channel/UCZsXqcUbVi03jDKVS-a2Dlg/joinŹródła:The Boston Globe, 05.11.1874The Boston Globe, 10.12.1874The Boston Globe, 11.12.1874Brooklyn Eagle, 1924.06.08Decatur Weekly Republican, 1874.11.19Kansas City Journal, 1927.03.27New York Daily Herald, 1874.07.21Niles Weekly Mirror, 1876.09.27St Louis Post Dispatch, 1926.09.26St Louis Post Dispatch, 1929.08.25Star Tribun, 1932.11.20Sunday News, 1927.03.20The Buffalo Daily Republic, 1875.07.07The Bulletin, 1912.03.15The Cleveland Leader, 1875.09.06The Cincinnati Enquirer, 1913.01.26The Newton Press, 1874.08.06St Louis Republic, 1874.07.24The Ogden Standard Examiner, 1932.11.13Źródła internetowe: https://news.lehigh.edu/jesse-pomeroy-making-a-monsterhttps://www.cbsnews.com/news/the-story-of-jesse-pomeroy-14-year-old-serial-killer/Społeczność:Grupa na fb: https://www.facebook.com/groups/1120954551591543Instagram: https://www.instagram.com/zbrodniezapomniane/kontakt:✉️ e-mail: [email protected]🎙️spotify: https://open.spotify.com/show/3sIQIldYKTitI2AF9tRMOI🎙️iTunes: https://podcasts.apple.com/us/podcast/zbrodnie-zapomniane/id1506114950🎙️Google podscast: https://podcasts.google.com/?feed=aHR0cHM6Ly9hbmNob3IuZm0vcy8xYTY4ZDJiNC9wb2RjYXN0L3Jzcw&ep=14Autorem wykorzystanej muzyki jest Darren Curtis.Wstęp: Destiny by Darren-CurtisIntro: Journey's Reflection by Darren-CurtisTło: Soul's Departure by Darren-Curtis | https://soundcloud.com/desperate-measurezMusic promoted by https://www.free-stock-music.comCreative Commons Attribution 3.0 Unported Licensehttps://creativecommons.org/licenses/by/3.0/deed.en_US
Zwierzak ucieka, a za nim ciągnie się krwawy ślad. Dziecko wstaje, przeciera nos rękawem i wraca do domu. Ten chłopiec to Jesse Pomeroy, którego historię można podsumować jednym zdaniem. Jeśli diabeł przyodziewa czasem ludzką skórę, to bez wątpienia w XIX wieku miał jego twarz. Ruth była drobną kobietą o delikatnej twarzy i nerwowym spojrzeniu.
Opisywano ją jako osobę pełną cichego smutku, z jasnymi, głęboko osadzonymi oczami, które zawsze wyglądały, jakby właśnie powstrzymywały łzy. W młodości była pracowita i ambitna. Szyła, sprzątała i wykonywała drobne prace dorywcze. W późniejszym okresie prowadziła nawet sklep. Z czasem ciężar odpowiedzialności zaczął ją przedmiotać. Thomas Pomeroy, mąż Ruth, pracował nieregularnie i coraz częściej znikał z domu, zostawiając ją samą z dwoma synami. Ruth była matką troskliwą, czasem wręcz nadopiekuńczą i jednocześnie bardzo samotną.
Zanim dokładnie przedstawię wam sylwetkę Jesse'ego, to muszę wam opowiedzieć o jeszcze jednej osobie, która bardzo wpłynęła na kształtujący się charakter chłopca. Bo choć dom Pomeroyów był skromny, można wręcz powiedzieć, że rodzina żyła w biedzie, to jego największym problemem i ciężarem nie był brak pieniędzy. Był nim Thomas Pomeroy, ojciec Jesse'ego. Thomas był człowiekiem gwałtownym, surowym i impulsywnym. Choć pracował fizycznie, raz w stoczni, raz dźwigając mięso dla handlarzy, nigdy nie przynosił do domu niczego poza zmęczeniem i gniewem. Ruth bała się go bardziej niż chciałaby przyznać.
ale jego odmienność była widoczna nie tylko w jego białym oku. Wkrótce zaczęły pojawiać się sygnały, że w chłopcu rodzi się coś jeszcze. Coś, czego nie można było zdefiniować, ale wywoływało lęk. Była w nim twardość, która wydawała się nie pasować do jego wieku. Jego reakcje były inne niż innych chłopców. Nie płakał, kiedy się przewrócił. Nie prosił o pomoc. Nie przytulał się do matki ani nie szukał u niej czułości. Dorośli z otoczenia Pomeroyów uważali, że Jesse jakby nie odczuwał lęku. W sytuacjach, w których inne dzieci traciłyby głowę, on był nad wyraz spokojny.
Nauczyciele zaczęli ostrzegać dzieci, by te nie chodziły same po zmroku. Rodzice, którzy wcześniej nie wierzyli w dziecięce strachy, zaczęli je traktować poważnie. Powstały improwizowane patrola. Grupy ojców i starszych braci, którzy wieczorami krążyli po wzgórzu Powderhorn Hill. Bo to właśnie tam kilka razy znaleziono porzucone, pobite maluchy. Ale Jesse poruszał się po mieście jak cień. Kiedy grupa dorosłych patrolowała wzgórza, Jesse działał ze szkołą. Kiedy obserwowali podwórka, wybierał teren nad rzeką. Zna to miasto jak mało kto. Ruth Pomeroy wiedziała, że w mieście mówi się teraz głośniej o problemie, ale długo nie zdawała sobie sprawy, że w centrum plotek stoi jej własny syn.
I co ironiczne, to chłopiec rozpoznał Jesse'ego, wyglądając przez okno posterunku, na którym składał swoje zeznania. Jesse miał po prostu pecha, że akurat w tym momencie przechodził obok. Później do niego dołączyły kolejne ofiary. Wszystkie rozpoznały w Jesse'im chłopca, który bawił się z nimi tak, jak nie powinien. Jesse został aresztowany. W akcie desperacji Ruth Pomeroy próbowała jeszcze bronić syna, tak jak zwykle. Mówiła o pomyłce, o zaszczutym dziecku, o uprzedzeniach ludzi wobec jego wyglądu. Przynosiła różne fotografie, zeszyty szkolne. Próbowała przekonywać, że Jesse jest wrażliwy, spokojny i że nigdy by nikogo nie skrzywdził.
Równocześnie jego matka prowadziła nieustanną kampanię na rzecz jego wcześniejszego zwolnienia. Pisała petycje, odwiedzała urzędników, błagała o umożliwienie synowi powrotu do domu. Twierdziła, że chłopiec został skrzywdzony przez rówieśników, że potrzebuje rodzinnego ciepła, a nie surowej instytucji. Wszystko to sprawiło, że zaledwie po 16 miesiącach pobytu Jesse Pomeroy został zwolniony przedterminowo. W chwili zwolnienia miał zaledwie 14 lat. Był tak samo inteligentny, tak samo zdolny do manipulacji i tak samo niebezpieczny jak wcześniej. A może nawet i bardziej.
Zapytałam, Katie, kochanie, gdzie idziesz kupić zeszyt? To Tołbina, odparła. A jeśli tam nie będzie, to pójdę do Gila. Nie znała Pomeroyów. Poszłam więc zrobić pranie, po tym jak odprawiłam dziecko do szkoły i pomyślałam, że do dwunastej wszystko będzie w porządku. Chwilę przed tą godziną pospiesznie wyszłam z pralni i zaczęłam nakrywać do stołu. Dwadzieścia minut po dwunastej wróciła moja najmłodsza córka, która, gdy tylko przekroczyła próg, zaczęła szlochać, mówiąc Mamo, gdzie jest Katie? Nie było jej w szkole. To mnie zaniepokoiło. Minutę lub dwie później wszedł mój syn, który w styczniu ubiegłego roku miał 12 lat.
W tym samym czasie w sąsiedztwie pojawiło się ważne świadectwo. Chłopiec, który widział Katie w pobliżu sklepu Ruth Pomeroy. Dziewczynka miała zatrzymać się przed witryną, jakby chciała wejść do środka. Był to ostatni raz, kiedy ktokolwiek widział Katie żywą. Ale policja postanowiła zignorować zeznania chłopca. Prawdopodobnie nikt nawet nie przesłuchał wówczas rodziny Pomeroy. Choć ręki sobie uciąć nie dam, bo wydaje mi się, że jeden z funkcjonariuszy rozmawiał później z Jessiem i ten miał mu wówczas wspomnieć, że dziewczynka wyjechała z kimś na wieś. Dlatego też w relacji pani Kuran pojawił się ten wątek wsi, a policja tak usilnie forsowała teorię, według której ktoś po prostu wywiózł dziecko za miasto.
No może chłopiec miał wcześniej pewne problemy. Ale przecież nie bez powodu uzyskał przedterminowe zwolnienie. Wychowawcy z ośrodka byli przekonani, że chłopiec został, mówiąc kolokwialnie, naprawiony. A to tak nieładnie podejrzewać kogoś tylko dlatego, że w przeszłości popełnił kilka błędów. Przecież każdy zasługuje na nową szansę. Dlatego nie przeszukali ani domu, ani sklepu pani Pomeroy. Gdyby to zrobili, wiedzieliby, że ciało zaginionej dziewczynki leży w sklepowej piwnicy. Życia by jej to co prawda nie zwróciło, ale za to policjantom udałoby się zapobiec śmierci kolejnego dziecka.
Tam są widziani przez kolejne osoby. Przechodzą strumień, wchodzą w gęste chaszcze na granicę mokradeł. Starszy chłopak wraca, a kilka godzin później ciało czterolatka zostaje odnalezione. Kiedy te wszystkie elementy zostały ze sobą zostawione, policja zaczęła już działać szybko. Tego samego wieczoru polecono funkcjonariuszom w Bostonie sporządzić listę wszystkich starszych chłopców znanych z agresji, drobnych napaści, włóczęgi lub znęcania się nad młodszymi dziećmi. Wśród pierwszych nazwisk pojawia się jedno, które brzmi znajomo. Jesse Pomeroy.
Co ledwie kilka godzin po odnalezieniu ciała, śledczy zdecydowali się sprawdzić, czy Jesse ma alibi. Choć nie przeszli jeszcze do zatrzymania ani przeszukań domu, to jedno było przesądzone. Nazwisko Pomeroy znalazło się na samej górze listy potencjalnych podejrzanych. Następnego dnia, wczesnym rankiem, dwóch funkcjonariuszy odwiedziło sklep przy ulicy Broadway. Ruth Pomeroy, jak zawsze w czerni, przyjęła ich z niepokojem na twarzy. Wiedziała, że chłopiec z białym okiem od dawna budzi nieufność sąsiadów. Gdy policjanci powiedzieli jej, że chcą porozmawiać z Jessie w sprawie zaginionego chłopca z Dorchester, natychmiast posłała posyna na zaplecze.
Reakcja chłopca była dość specyficzna. Policjant zapisał w swoim raporcie. Chłopiec drgnął. Dotknął ust językiem. Oczy wbiły się w jedną z plam krwi. To wystarczyło, by śledczy popatrzyli na siebie porozumiewawczo. Jeszcze tego samego wieczora podjęto decyzję. Jesse Pomeroy zostaje zatrzymany jako główny podejrzany. Ruth krzyczała, że jej syn jest niewinny, że to jest wszystko jedna wielka pomyłka. Jesse natomiast dziwnie milczał. Jesse został odprowadzony do małego pokoju przesłuchań na parterze budynku.
Zupełnie tak, jakby chłopak próbował się zabezpieczyć. Śledczy zaczęli naciskać mocniej. Wtedy po raz pierwszy Jesse zaczął się denerwować. W końcu zapytał, czy będzie mógł wrócić do domu, jeśli powie, co wie. Śledczy pozwolili mu mówić swobodnie. Raz powiedział, że nigdy nie był na bagnach, a już chwilę później twierdził, że czasem tamtędy przechodził. Kilka razy powtarzał, że nie miał przecież powodu, by krzywdzić dzieci. W protokole zapisano, że jego wypowiedzi brzmiały jak wyuczone formułki. W tym samym czasie Ruth Pomeroy próbowała dostać się do pokoju, gdzie przesłuchiwano jej syna.
Jednak najcięższy dowód miał dopiero nadejść. Zupełnie przypadkowo, gdy robotnicy zeszli do piwnicy w domu Ruth Pomeroy. Już wcześniej sąsiedzi Pomeroyów zwracali uwagę na wyjątkowo niepokojące zachowanie Jessego w stosunku do piwnicy. Po zaginięciu Katie wiele osób wspominało, że chłopiec niemal stale tam schodził. Kręcił się między sosami popiołu, a kiedy ktokolwiek inny próbował zejść po opał, nagle pojawiał się za ich plecami. Cichy, czujny, z tym dziwnym, przenikliwym spojrzeniem. Jedna z kobiet mieszkających w budynku opowiadała później, że zaczęła bać się schodzić do piwnicy właśnie przez Jesse'ego.
Wiosną 1874 roku kilku mieszkańców zaczęło skarżyć się na nieprzyjemny, ostry zapach wydobywający się z piwnicy. Jeden z mężczyzn, który zajmował górną część budynku, poczuł odór tak intensywny, że postanowił sam przeszukać piwnica. Nie znalazł jednak niczego konkretnego. Uznał więc, że zapach musi pochodzić od martwego kota albo szczura. W międzyczasie Ruth Pomeroy się przeprowadziła, a nowi lokatorzy wkrótce mieli zająć jej miejsce. Właściciel budynku, chcąc uporządkować przestrzeń dla kolejnych najemców, zlecił pracownikom uprzątnięcie piwnicy. To była zwykła, prosta czynność.
To nie mogło być moje dziecko. To nie mógł być mój Jesse. W kolejnych dniach powtarzała to samo co wcześniej, że Jesse był wrażliwym chłopcem, którego po prostu skrzywdziło życie. Że to nie jest jego wina, że coś musiało na niego wpłynąć. Ale nikt już nie chciał jej słuchać. Wieść o odnalezieniu ciała Katie Curran w piwnicy sklepu Pomeroyów spadła na Boston. To nie było już zwykłe morderstwo. To był skandal. Kompromitacja policji i dowód, że w mieście przez wiele miesięcy żył chłopiec, który mordował dzieci w sposób, którego dotąd nie znano. Prasa natychmiast znalazła w Jessim materiał, jakiego nie miała jeszcze nigdy wcześniej.
Był październik 1876 roku. Tłumy ludzi, dziennikarze, ciekawcy i krewni ofiar, a nawet uczniowie szkolni, wszyscy chcieli zobaczyć na własne oczy chłopca, który wstrząsnął miastem. Sędzia Marcus Morton, człowiek znany z opanowania i surowego poczucia obowiązku, wyglądał na zmęczonego. Jego twarz nie zdradzała żadnych emocji, ale każdy, kto widział go tamtego dnia, wiedział, że stoi przed jednym z najtrudniejszych wyroków w swojej karierze. Gdy łowa przysięgłych wróciła do sali, nie było napięcia. Była pewność. Ich obrady trwały krótko. Jesse Pomeroy był winny morderstwa pierwszego stopnia, a w zasadzie dwóch morderstw pierwszego stopnia.
Sędzia Morton poprosił Jesse'ego, by ten wstał. Nastąpiła długa chwila, która wydawała się trwać wieczność. Chłopiec patrzył przed siebie nieruchomo. I wtedy padły słowa, które przeszły do historii. Zostajesz skazany na śmierć przez powieszenie. W prasie napisano, że Jesse ani drgnął. Przyjął wyrok z obojętnością. Nie zapłakał, o nic nie pytał, nawet nie spojrzał w kierunku matki. A Ruth Pomeroy? Jej krzyk rozpaczy przeszył salę. Gazety nazwały to najbardziej bolesnym momentem całego procesu. Wyrok śmierci nie zamykał jednak sprawy.
Jeden z dzienników napisał. Jeśli ten chłopiec nie zasługuje na szubienicę, to nikt na nią nie zasługuje. Z kolei kolejny miał inne zdanie. Dziecko stanie się starcem za murami Charlestown. To jedyny los, który można uznać za sprawiedliwy. Jak więc widzicie, zdania były naprawdę podzielone. Kiedy Ruth Pomeroy usłyszała, że jej syn nie zostanie powieszony, płakała z ulgi, ale jednocześnie wiedziała, że nie odzyska swojego dziecka już nigdy. Dla jej syna taki wyrok oznaczał powolne umieranie w samotności. Z początku Jesse żył w całkowitej izolacji. Regulamin nie pozwalał mu rozmawiać z innymi.
Więzienni bibliotekarze zaczęli przekazywać raporty, że Pomeroy uczy się języków obcych, odmawia odpoczynku, a książki czyta od deski do deski. Niemal nie może się od nich oderwać. Przez kolejne lata stał się człowiekiem o nieprzeciętnej wiedzy teoretycznej. W epoce, gdy więźniowie najczęściej wracali do społeczeństwa jako analfabeci, on czytał pewnie więcej niż przeciętny wykładowca akademicki. Nawet prasa, zwykle bezlitosna, zaczęła pisać o nim jako o więźniu pisarzu. Pod pseudonimem Grandfather publikował w gazetach nawet swoje wiersze, krótkie refleksje i listy. Styl bywał trochę naiwny, ale w wielu tekstach krytycy dostrzegali pewien rodzaj surowej wrażliwości.
Zaczął też czytać gazety, a tam dostrzegł notowania giełdowe. W latach, gdy większość Amerykanów nie miała pojęcia, czym jest rynek papierów wartościowych, on ręcznie przypisywał kursy akcji, porównywał je z poprzednimi dniami i budował własne modele wzrostu. Z czasem zaczął wysyłać listy do maklerów giełdowych, prosząc o wyjaśnienia. Potrafił prowadzić analizę tak dokładnie, że jeden z korespondentów giełdowych w Bostonie opisał go później jako młodego człowieka o niezwykłej matematycznej głowie, uwięzionego w absolutnie złym ciele. Przez cały ten czas Ruth Pomeroy nie przestawała wierzyć, że jej syn zostanie wypuszczony.
Ruth do samego końca wierzyła, że ktoś popełnił błąd, że Jesse mógł być niepoczytalny, że nie zasłużył na całkowitą izolację. Zmarła w 1915 roku, pracując nad kolejną petycją o ułaskawienie. Nigdy nie zobaczyła syna poza więziennymi murami. Ale trzeba jej przyznać, że była jedyną osobą, która do samego końca odwiedzała Jesse'ego w więzieniu. W pierwszych dekadach XX wieku Jesse Pomeroy był już więźniem, który stał się niemal legendą. Ludzie przychodzili do Charlestown, by zapytać strażników, czy on naprawdę istnieje. Ten chłopiec, ten z białym okiem, który stał się już dorosłym mężczyzną i nigdy więcej nie zobaczy świata na zewnątrz.
Po 40 latach odosobnienia jego ciało nie było już takie jak dawniej. Pogarszał mu się wzrok, mięśnie zanikały, a skóra stawała się papierowa od braku światła. Strażnicy mówili o nim z mieszanką litości i podziwu, że żył jak ktoś, kto utracił wszystko. Wszystko poza świadomością i inteligencją. ale był też znany z innych powodów. Między innymi z podejmowania się wielokrotnych, niemalże brawurowych prób ucieczek. Władze więzienia stanowego twierdziły, że był to najbardziej pomysłowy uciekinier, jakiego kiedykolwiek widzieli. Zaraz po osadzeniu zaczęto zauważać, że Pomeroy w swojej celi stale coś demontuje.
Gdy Darrow wysiadł z pociągu, reporterzy natychmiast otoczyli go pytaniami. A on powiedział coś, co wstrząsnęło opinią publiczną. Stan Massachusetts powinien zostać ukarany za przetrzymywanie Jesse'ego Pomeroy'a w więzieniu przez 50 lat. Dla części mieszkańców było to bluźnierstwo. Dla innych pierwszy raz, kiedy ktoś głośno wypowiedział to, o czym mówili lekarze, psychiatrzy i kryminolodzy, już od niemal dekad, że chłopiec, który popełnił swoje zbrodnie, nie był istotą w pełni odpowiedzialną, że był przepełnionym furią nastolatkiem o nieukształtowanym mózgu, a nie diabłem wcielonym, jak to przedstawiała go prasa w roku 1874.
Pokazano pierwszych 25 dopasowań — doprecyzuj frazę, aby zawęzić wyniki. Transkrypcja generowana automatycznie i niesprawdzana ręcznie — może zawierać błędy.
Kliknij, aby znaleźć fragmenty, w których pada.
Postaw mi kawę: https://buycoffee.to/zbrodniezapomnianeWspieranie kanału:https://patronite.pl/ZbrodnieZapomnianehttps://www.youtube.com/channel/UCZsXqcUbVi03jDKVS-a2Dlg/joinŹródła:The Boston Globe, 05.11.1874
The Boston Globe, 10.12.1874
The Boston Globe, 11.12.1874
Brooklyn Eagle, 1924.06.08
Decatur Weekly Republican, 1874.11.19
Kansas City Journal, 1927.03.27
New York Daily Herald, 1874.07.21
Niles Weekly Mirror, 1876.09.27
St Louis Post Dispatch, 1926.09.26
St Louis Post Dispatch, 1929.08.25
Star Tribun, 1932.11.20
Sunday News, 1927.03.20
The Buffalo Daily Republic, 1875.07.07
The Bulletin, 1912.03.15
The Cleveland Leader, 1875.09.06
The Cincinnati Enquirer, 1913.01.26
The Newton Press, 1874.08.06
St Louis Republic, 1874.07.24
The Ogden Standard Examiner, 1932.11.13
Źródła internetowe:
https://news.lehigh.edu/jesse-pomeroy-making-a-monster
https://www.cbsnews.com/news/the-story-of-jesse-pomeroy-14-year-old-serial-killer/Społeczność:Grupa na fb: https://www.facebook.com/groups/1120954551591543Instagram: https://www.instagram.com/zbrodniezapomniane/kontakt:✉️ e-mail: [email protected]🎙️spotify: https://open.spotify.com/show/3sIQIldYKTitI2AF9tRMOI🎙️iTunes: https://podcasts.apple.com/us/podcast/zbrodnie-zapomniane/id1506114950🎙️Google podscast: https://podcasts.google.com/?feed=aHR0cHM6Ly9hbmNob3IuZm0vcy8xYTY4ZDJiNC9wb2RjYXN0L3Jzcw&ep=14Autorem wykorzystanej muzyki jest Darren Curtis.Wstęp: Destiny by Darren-CurtisIntro: Journey's Reflection by Darren-CurtisTło: Soul's Departure by Darren-Curtis | https://soundcloud.com/desperate-measurezMusic promoted by https://www.free-stock-music.comCreative Commons Attribution 3.0 Unported Licensehttps://creativecommons.org/licenses/by/3.0/deed.en_US