Rozmowa z drem Łukaszem Lamżą

Możemy jeszcze dla kompletu wyjaśnić, że jestem członkiem redakcji i stałym współpracownikiem Tygodnika Powszechnego, czyli pisma, który ma katolicki w nazwie. Więc zdecydowanie jakoś tak wyszło, że w Krakowie właściwie chyba wszystkie czy prawie wszystkie instytucje, z którymi mam do czynienia są z nazwy czy ze stowarzyszenia katolickie, ale jednocześnie we wszystkich tych miejscach Nigdy w życiu nie natrafiłem na jakąkolwiek próbę, nawet jakiegoś takiego, nawet nie powiem wymuszania, ale jakiejś takiej próby, nawet nie wiem jakiego tutaj słowa użyć, ale po prostu się problem nie pojawił. Nigdy. Czyli nie pamiętam ani na Uniwersytecie Papieskim, na którym studiowałem, robiłem doktorat, później pracowałem, ani w Tygodniku Powszechnym, ani w środowisku księdza Hellera nigdy nie było żadnego problemu z tym, czy ktoś jest osobą wierzącą, czy ktoś jest osobą praktykującą, czy niewierzącą.

Czy masz jakiś inny autorytet? Ktoś opowiedział o swoich mistrzach. Wiesz co, ja zastanawiałem się kiedyś nad tym i to pytanie też już mi było zadawane. To jest tak, ja trafiłem chyba gdzieś na przełomie liceum i studiów na książki Hellera i je wtedy intensywnie czytałem i pamiętam, że książka Filozofia i Wszechświat zrobiła na mnie wielkie wrażenie. To było dla mnie takie objawienie, że w ogóle można tak dobrą filozofię uprawiać, tak nowoczesną. Nie znałem wtedy jeszcze. Ja studiowałem, zacząłem studiować filozofię i poznałem, no byłem uczony klasycznie, czyli te wszystkie Platony, Aristotelesy i tak dalej, i tak dalej. I nagle się okazało, że jest człowiek, i to jeszcze tutaj u nas, który pisze właśnie o Einsteinie, o Poincaré, o współczesnej matematyce i robi na tym naprawdę kapitalne rzeczy.