110. Granica desperacji

Zdecydowanym ruchem popycha drzwi i wchodzi do środka. Jest przekonany, że trafia prosto do gabinetu ministra sprawiedliwości, ale myli się. Zamiast ministra stoi przed nim oto Stiepnicka, dyrektor biura ministra, człowiek odpowiedzialny za organizację pracy całego sekretariatu. Mężczyzna nie analizuje jednak tego, czy twarz stojącej przed nim osoby rzeczywiście zgadza się z tą, którą kojarzy z gazet. Zwraca się do niej oficjalnym tonem, nazywając ją ministrem i informując, że jeśli chce przeżyć, to od tej chwili musi wykonywać wszystkie jego polecenia. Chwilę później do pomieszczenia zagląda Desider Belko, prywatny kierowca ministra. Wchodzi akurat w momencie, gdy agresor nakazuje dyrektorowi ubrać się i wyjść z nim z budynku.

Jednak gdy otwierają się za nim drzwi i dostrzega mężczyznę zaglądającego do środka pokoju, nakazuje mu wejść i oznajmia, że od tego momentu obaj są jego zakładnikami. Stiepnicka i Belko wymieniają szybkie spojrzenie. Wystarczy jedna sekunda, by obaj zrozumieli, że napastnik się pomylił. Mężczyzna bierze dyrektora biura za samego ministra, Kirajego, ale żaden z nich nie ma zamiaru go poprawiać. Instynkt podpowiada im, że sprostowanie mogłoby tylko pogorszyć sytuację. a ta pomyłka może paradoksalnie pomóc im wyjść z opresji. Szybko okazuje się też, że sytuacja, w której przez przypadek się znaleźli, jest znacznie bardziej niebezpieczna niż mogło im się wydawać na początku. Belko dostrzega bowiem coś jeszcze, detal, który rzuca na sytuację całkiem inne światło.

Z niebieskiej torby wystaje cienki kabelek, a przez moment udaje się dostrzec, że w dłoni, do tej pory cały czas ukrywanej, mężczyzna trzyma coś, co wygląda jak mały przełącznik. Coś jakby dzwonek do drzwi połączony z przewodem. Napastnik zauważa ten wzrok, że Belko podejrzliwie zerka na torbę jego dłoń i w tym momencie oświadcza, że jest uzbrojony i ma przy sobie tyle ładunku wybuchowego, że mógłby wysadzić cały budynek w powietrze. Stiepnicka i Belko zachowują jednak spokój. Nie próbują uciekać, nie krzyczą, nie robią gwałtownych ruchów. Wiedzą, że w sytuacji, w której ich jedynym atutem jest pomyłka zamachowca, muszą wykorzystać ją jak najlepiej. Postanawiają grać na czas, licząc, że każda kolejna minuta zwiększa ich szansę na przeżycie.

W pokoju panuje napięcie, ale obaj mężczyźni starają się trzymać je pod kontrolą. Wiedzą, że jeśli chcą wyjść z tej sytuacji cało, muszą uzyskać czas i spróbować uspokoić napastnika. Oto Ściepnicka stara się nawiązać rozmowę. Poważnym, ale spokojnym tonem pyta, o co właściwie chodzi i czego oczekuje od ministra. W tym momencie mężczyzna przedstawia się jako Andrzej Hamowski, choć w źródłach pojawia się również nazwisko Halmowski. Twierdzi, że od 12 lat czeka na odszkodowanie za wypadek, w którym został ranny. Według niego sąd nic nie robi, sprawa stoi w miejscu, a on nie ma już sił, by walczyć dalej. Dodaje, że jedynym sposobem na to, by ktokolwiek go wysłuchał, jest groźba wysadzenia budynku. Jest zdesperowany do tego stopnia, że zaakceptował już fakt, że będzie musiał zginąć za swoją sprawę.

Mówi też, że jeśli ma umrzeć, to chce zabrać kogoś ze sobą na tamten świat. Mówi o sobie pan życia i śmierci. Belko i Ściepnicka wymieniają krótkie spojrzenia, ale nie komentują jego słów. Zamiast tego dopytują o wypadek i o to, jak długo stara się o rekompensatę. Nie kwestionują ani sensu, ani logiki jego żądań. Zależy im tylko na tym, by mówił dalej. Im więcej mówi, tym więcej czasu oni zyskują. Zapewniają go, że rozumieją jego frustrację i gdyby znaleźli się na jego miejscu, to pewnie też zrobiliby wszystko, by zwrócić uwagę na swoją sprawę. W pewnym momencie Belko podsuwa mu pomysł, że najlepszym rozwiązaniem będzie rozmowa z sędzią prowadzącym sprawę. Proponuje, że mogą podjechać do sądu i wszystko przedyskutować na miejscu.

Przekonują Andreja, że zrobią wszystko co w ich mocy, by pomóc w zasądzaniu pełnego odszkodowania. Belko udaje przy tym, że czekają na samochód służbowy i kierowcę, który lada moment powinien wrócić z trasy. To oczywiście kłamstwo, ale Andrej o tym nie wie. Ku ich zaskoczeniu napastnik zgadza się na ten pomysł i wydaje się przez chwilę spokojniejszy, może nawet wdzięczny. Minuty mijają, a żadna pomoc nie nadchodzi, żaden samochód nie podjeżdża pod budynek. Im dłużej nic się nie dzieje, tym wyraźniej widać, jak Ondrej zaczyna robić się zdenerwowany i podejrzliwy. W końcu oznajmia, że jeśli jego sprawa nie zostanie rozwiązana w ciągu dziesięciu minut, wysadzi wszystko w powietrze. Stiepnicka znów podejmuje próbę rozmowy. Mówi spokojnie, z wyczuciem, starając się mu pokazać, że słyszy go i go rozumie.

Mija około 30 minut, zanim na miejsce dociera zaledwie czteroosobowy zespół funkcjonariuszy. To młodzi policjanci, którzy nie mają żadnego doświadczenia w podobnych sytuacjach, a jeden z nich nawet nie ukończył jeszcze pełnego szkolenia. Sekretarka prowadzi ich prosto do gabinetu ministra, który upiera się, że to on poprowadzi całą akcję. W praktyce oznacza to, że staje się samozwańczym dowódcą interwencji, choć formalnie nie ma do tego żadnych uprawnień. Minister rozstawia policjantów według własnego planu. Dwóch nakazuje ustawić przed drzwiami, tak by zagrodzili Ondrejowi drogę ucieczki. Pozostałych dwóch instruuje, by weszli z nim w głąb korytarza i byli gotowi zatrzymać i obezwładnić sprawcę. W gabinecie tuż obok dyrektor Stiepnicka i kierowca Belko wciąż próbują uspokoić napastnika, ale o tym, że właśnie szykuje się interwencja, nie mają pojęcia.

Budynek nie grozi zawaleniem. Tylko kierowca ministra miał wystarczająco dużo szczęścia, by przeżyć. Dyrektor z Ciepnicka, podobnie jak sam zamachowiec, zginęli na miejscu, a ich ciała zostały rozszarpane i rozrzucone wewnątrz gabinetu. Sam minister przeżył, choć w wyniku stracił słuch w jednym uchu. Kilka innych osób także doznało obrażeń, jednak nie na tyle poważnych, by zagrażały ich życiu lub mogły doprowadzić do trwałego uszczerbku na zdrowiu. Wybuch w Ministerstwie Sprawiedliwości stawia służby w stan najwyższej gotowości. Sprawca nie żyje, ale dochodzenie i tak musi ruszyć, i to szybko. W systemie, w którym każde odstępstwo od normy może oznaczać wrogą działalność, nawet pojedyncza detonacja zostaje potraktowana jak potencjalny atak na państwo.