110. Granica desperacji

Przekonują Andreja, że zrobią wszystko co w ich mocy, by pomóc w zasądzaniu pełnego odszkodowania. Belko udaje przy tym, że czekają na samochód służbowy i kierowcę, który lada moment powinien wrócić z trasy. To oczywiście kłamstwo, ale Andrej o tym nie wie. Ku ich zaskoczeniu napastnik zgadza się na ten pomysł i wydaje się przez chwilę spokojniejszy, może nawet wdzięczny. Minuty mijają, a żadna pomoc nie nadchodzi, żaden samochód nie podjeżdża pod budynek. Im dłużej nic się nie dzieje, tym wyraźniej widać, jak Ondrej zaczyna robić się zdenerwowany i podejrzliwy. W końcu oznajmia, że jeśli jego sprawa nie zostanie rozwiązana w ciągu dziesięciu minut, wysadzi wszystko w powietrze. Stiepnicka znów podejmuje próbę rozmowy. Mówi spokojnie, z wyczuciem, starając się mu pokazać, że słyszy go i go rozumie.

Wypala przy tym ogromne ilości papierosów. Po ukończeniu liceum zatrudnia się jako kierowca, ale wciąż nic w jej życiu nie ma sensu. Od lat jej jedynym pragnieniem jest zemsta. Kiedy ciężarówka miażdży kolejne ciała, nie ma w tym przypadku ani błędu. Nie ma mowy o nieszczęśliwym wypadku. Olga wybiera miejsce, czas, a nawet topografię ulicy. Specjalnie sprawdza, czy aby krawężnik przy chodniku w tym konkretnym miejscu nie jest za wysoki, by mieć pewność, że nic nie zatrzyma rozpędzonego pojazdu. Wie, że o tej porze na ulicy jest największy ruch. Wcześniej rozważała też coś bardziej spektakularnego, jak użycie broni, wykolejenie pociągu, a nawet wybuch. I ten wybuch wspominam tu nie bez przyczyny. Bezpośrednią inspiracją takiej metody był właśnie zamach Andraja Chamołskiego sprzed kilku miesięcy.