110. Granica desperacji

Minister Pawol Kiraj pozostał na stanowisku przez kolejnych dziewięć lat. Zmarł w 1999 roku. To jednak nie jedyna tragedia, z którą Czechosłowacja musi zmierzyć się w 1973 roku. Zaledwie kilka miesięcy po styczniowym zamachu w Ministerstwie Sprawiedliwości, w lipcowe popołudnie w Pradze rozgrywa się kolejne dramatyczne widowisko. Tym razem ofiarami padają zwykli przechodnie, ludzie czekający na tramwaj na jednym z przystanków w centrum miasta. O godzinie 14 w tłum z impetem wjeżdża zielona ciężarówka. Za kierownicą siedzi drobna, ciemnowłosa dziewczyna z papierosem w ustach. To Olga Hepnarowa. Bilans jest tragiczny. Osiem osób śmiertelnych i dwanaście rannych.

Ja, Olga Hepnarowa, ofiara waszego bestialstwa, wskazuję was na śmierć przez przejechanie i oświadczam, że tych x ofiar to i tak za mało za moje życie. Proces kończy się wyrokiem śmierci w kwietniu 1974 roku. Hepnarowa nie chce apelacji, w przeciwieństwie do jej matki, która usilnie stara się przekonać wszystkich, że jej córka wymaga obserwacji psychiatrycznej i z pewnością nie była świadoma tego, co robi. Olga do końca utrzymuje, że była ofiarą, a jej czyn to jedynie konsekwencja ludzkiej brutalności wobec niej. Gdy rok później strażnicy prowadzą ją na szafot, coś wreszcie w niej pęka. Krzyczy, miota się. to jedyny moment, w którym emocje biorą górę. Olga zostaje stracona przez powieszenie na krótkiej linie 12 marca 1975 roku.