110. Granica desperacji

Jednak gdy otwierają się za nim drzwi i dostrzega mężczyznę zaglądającego do środka pokoju, nakazuje mu wejść i oznajmia, że od tego momentu obaj są jego zakładnikami. Stiepnicka i Belko wymieniają szybkie spojrzenie. Wystarczy jedna sekunda, by obaj zrozumieli, że napastnik się pomylił. Mężczyzna bierze dyrektora biura za samego ministra, Kirajego, ale żaden z nich nie ma zamiaru go poprawiać. Instynkt podpowiada im, że sprostowanie mogłoby tylko pogorszyć sytuację. a ta pomyłka może paradoksalnie pomóc im wyjść z opresji. Szybko okazuje się też, że sytuacja, w której przez przypadek się znaleźli, jest znacznie bardziej niebezpieczna niż mogło im się wydawać na początku. Belko dostrzega bowiem coś jeszcze, detal, który rzuca na sytuację całkiem inne światło.

I to działa. Głos Ondreja mięknie, a on sam zdaje się cieszyć, że w końcu ktoś traktuje go poważnie. Na kilka chwil sytuacja znów zdaje się być pod kontrolą. W tym samym czasie na korytarzach ministerstwa zaczyna panować coraz większe poruszenie. Zaraz po tym, jak nieznajomy mężczyzna wtargnął do gabinetu, sekretarka, ta sama, która jako pierwsza z nim rozmawiała, biegnie prosto do gabinetu ministra. Opowiada Pawlowi Kirajemu, że coś niedobrego dzieje się kilka pomieszczeń dalej. Nie widziała jednak, czy i w jaki sposób napastnik jest uzbrojony. Minister reaguje natychmiast, ale nie tak, jak można by się spodziewać. Zamiast skontaktować się z wyspecjalizowaną jednostką, dzwoni do najbliższego posterunku policji i prosi o zwykły patrol.