Cesarz Trump i Rada Pokoju. Co czeka Palestynę? | dr Michał Lipa

A co na to Palestyńczycy? Ich akurat mało kto słucha. To jest podcast z paszportem redakcji zagranicznej Telewizji Polskiej. Blanka Dżugaj i mój dzisiejszy gość dr Michał Lipa z Instytutu Bliskiego i Dalekiego Wschodu Uniwersytetu Jagiellońskiego. Dzień dobry, Michale. Dzień dobry, witaj, cześć. Po kolei za chwilkę, ale najpierw chciałabym zacząć od tego, jak Ci się podoba plan nowej gazy przedstawiony w Davos? A który plan? Ten tak ładnie przedstawiany przez zięcia dla Donalda Trumpa. Piękne to było.

Natomiast potem, o czym jeszcze sobie pewnie powiemy, sytuacja troszkę inaczej się potoczyła. I w ten sposób dotarliśmy do Davos, Światowe Forum Ekonomiczne. I ja mam wrażenie, że to jest bardzo, bardzo znamienne, że to właśnie w Davos oficjalnie powołano do życia Radę Pokoju. No bo to jest miejsce, w którym gromadzą się nie tylko światowi przywódcy, ale także liderzy biznesu. Tam po prostu ubijane są interesy. I teraz tak, ktoś z bardziej optymistycznym podejściem do życia ode mnie powie, że no okej, ale rada, to jest rada pokoju, ma zaprowadzić pokój przede wszystkim w gazie. A dla mnie to jest rada, która ma po prostu służyć interesom i to nie tylko, tylko Donalda Trumpa.

I to Davos jest symboliczne. Czy zgadzasz się z tym, czy raczej dla ciebie to nie ma znaczenia? Sam fakt, że Dawos jest rzeczywiście takim miejscem, w którym spotykają się elity biznesowe i polityczne, w związku z czym gdzie lepiej wprowadzać czy wdrażać coś, co jak widzimy ma W tym sensie wybór Davos na pewno był celny, jeśli chodzi o amerykańską administrację. Natomiast można by sobie też wyobrazić, że Davos w ogóle byłby takim miejscem konsultacji i rozmawiania na ten temat, nawet gdyby ten cały proces toczył się niejako w zgodzie z tą rezolucją z listopada.

Nazwijmy to prawno międzynarodowych typowych dla organizacji międzynarodowych. Więc tu już mamy pierwszą kwestię, czyli to co Trump ogłasza w Davos różni się znacząco od tego o co chodziło w listopadzie, czy w październiku, listopadzie zeszłego roku. I dalej rzeczywiście niektóre kraje się wstrzymują od wyrażenia, bo Trumpowi zależy na tym, żeby w Davos, kiedy wszyscy patrzą na Davos, Liderzy krajów państw zaproszonych poparli go i podpisujemy się pod tym. Natomiast część państw, jak wiemy, na razie jeszcze się nie zdecydowało, część państw już odmówiło, część państw się zgodziło. Jest to dosyć ciekawy klub państw, głównie z tak zwanego globalnego południa, plus kilka krajów europejskich, w tym

Plan dotyczy tylko strefy Gazy. Jeśli palestyńscy przywódcy z zachodniego brzegu się na to zgodzą, Gaza i zachodni brzeg zostaną całkowicie oddzielone, a to położy kres marzeniu o państwie palestyńskim. Czyli teraz mamy taką sytuację, że w Dawos przy drogim alkoholu i drogim jedzeniu włodarze świata decydują co się stanie z gazą. Snują przepiękną wizję drapaczy chmur ze szkła i stali. Tam, gdzie teraz stoją namioty, resztki namiotów i gdzie leżą gruzy. A właśnie zdają się nie widzieć tych gruzów i tych namiotów.

Nie wpuszcza na przykład czegoś takiego jak kijki do namiotów. A na czym mamy postawić namioty? To Izrael decyduje co będzie wpuszczone i ile będzie wpuszczone pomocy humanitarnej do strefy gazy. Przypomnijmy, że ludzie nadal chorują i w takich warunkach humanitarnych i sanitarnych każda nawet drobna biegunka może się skończyć śmiercią z odwodnienia, zwłaszcza w przypadku dzieci. Jak to, co widzieliśmy w Davos ma się do tego, co mam nadzieję, że ciągle ludzie widzą w telewizorach w strefie gazy? I możesz nazwać mnie idealistką, trudno, zniosę to. Znaczy świat potrzebuje idealistów, więc oby było ich jak najwięcej, bo oni wywierają presję na rządy, które dużo chłodniej kalkulują, czy w dużo bardziej chłodny sposób próbują zajmować się dużymi problemami.