Wielkanoc heretyków

I teraz ostatnie słowo, które chcę powiedzieć, o czym wspomniałeś Ireneuszu, to chodziło o Piusa IX oczywiście. Ulubionego papieża Jana Pawła II. Przecież Pius IX to był ten papież, który został powitany jako papież liberał w 46 roku bodajże. Potem przyszła wiosna ludów, która była dla niego szokiem, I zwłaszcza Zjednoczona Italia i pozbawienie państwa kościelnego papiestwa. I ten liberalny na początku Pius IX staje się jednym z najbardziej konserwatywnych integrystów, który zabrania używać sumienia, właśnie mówić, że wolność prasy, wolność sumienia to jest grzech, to jest perfidia, z tym trzeba walczyć.

Historyk, który zajmował się Piusem IX, napisał 4 tomy na jego temat. Na pytanie, czy on był święty, krótko odpowiedział nie. I co robi Wojtyła? Odsuwa tego historyka od procesu beatyfikacyjnego, żeby nie było przeszkody, żeby nie było właśnie tego adwokata diabła, tylko są znowu usłużni historycy, którzy znakomicie doprowadzają do końca i mamy beatyfikację i kanonizację. Więc to jest nieprawdopodobna manipulacja, to co nasi prawicowcy bardzo lubią, politykę historyczną. Kościół jest mistrzem w tym właśnie. Użycia historii do własnego celu. I potem, jeżeli się pojawia ktoś, kto próbuje to zdekonstruować jako właśnie próbę narzucenia pewnej narracji nie mającej żadnego związku z faktami, z historią, jest stygmatyzowany jako właśnie zdrajca, jako zamachowiec nad naszą narodową tożsamość i tak dalej, i tak dalej.

Wtedy jeszcze nie miałem takiej wiedzy absolutnie o pedofilii i o innych rzeczach, w związku z tym ona też była szczątkowa. Teraz też nie jest pełna oczywiście, to też jest szczątkowa, ale może większa. I za każdym razem większość młodych ludzi wtedy mówiła, takiego papieża jeszcze nigdy nie było. To był największy papież absolutnie z wszystkich. Wtedy prosiłem, to proszę wymienić papieży dwudziestowiecznych. Już nie XIX wiecznych, ale XX wiecznych. I był kłopot, bo nagle pamiętali Pawła VI, pamiętali Jana Pawła I i koniec. Już Jan XXIII, już nie mówię Pius XII, XI nie byli pamiętani. I to właśnie jakby to takie ograniczenie horyzontu, myślę, że u nas w jakichś takich emocjach społecznych jest nieustannie obecne.