Umysł Zbrodni #10 Dennis Rader BTK

Zwyczajne przedmieścia Wichita w stanie Kansas. Ciche, spokojne ulice, równe trawniki, przyjaźni sąsiedzi, którzy spotykają się co niedzielę w lokalnym kościele. Właśnie w takim otoczeniu najłatwiej jest ukryć potwora. Mieszkańcy głęboko wierzą, że zło to coś co przychodzi z zewnątrz. Coś co można zamknąć za solidnymi drzwiami, odciąć systemem alarmowym i trzymać na dystans. Nie zdają sobie sprawy z przerażającego faktu, że człowiek, który z uśmiechem na ustach instaluje im te zamki i czujniki ruchu, to ten sam drapieżnik przed którym tak desperacko próbują się uchronić. Człowiek, który przez 31 lat będzie terroryzował całe miasto.

Ożenił się z Paulą Dietz w 1971 roku. Doczekali się dwójki dzieci. Dennis aktywnie angażował się w życie lokalnej społeczności, stał się szanowanym liderem grupy harcerzy, a z czasem awansował na przewodniczącego rady w luterańskim kościele Chrystusa w Wichita. Sąsiedzi postrzegali go jako pedantycznego, dbającego o porządek i rygorystycznie przestrzegającego przepisów obywatela. Kluczowym elementem jego podwójnego życia była praca. Rader zatrudnił się w firmie ADT Security Services. Jego codziennym obowiązkiem było zakładanie systemów alarmowych w domach ludzi, którzy panicznie bali się rosnącej przestępczości i włamań.

Ludzie zaczęli instalować dodatkowe zamki w drzwiach i oknach. Nie wiedzieli jeszcze, że to dopiero sam początek długiego, bolesnego koszmaru. Tymczasem Dennis Rader wrócił do swojego całkowicie normalnego, uporządkowanego życia. Dzień po poczwórnym morderstwie poszedł do pracy w firmie instalującej alarmy. Z uśmiechem wymieniał uprzejmości z sąsiadami, rozmawiał o mroźnej pogodzie w kolejce do kasy i aktywnie uczestniczył w życiu swojego kościoła. W środku jednak trawiło go potężne, narastające poczucie triumfu. Uwierzył, że jest mądrzejszy od całego aparatu policyjnego.

Wychowywał dzieci z wymuszonym uśmiechem Co niedzielę chodził do luterańskiego kościoła zbierać ofiarę na tacę i instalował kolejne dziesiątki alarmów domowych u swoich przerażonych klientów. Jego żona Paula przez te wszystkie lata nigdy nie zauważyła u niego żadnych śladów krwi, ukrytej broni, niepokojącego zachowania czy niewyjaśnionych nocnych nieobecności. Rader okazał się absolutnym mistrzem w manipulacji. Potrafił całkowicie jak za pomocą grubego muru oddzielić swojego żądnego krwi wewnętrznego demona od życia przykładnego i szanowanego obywatela. Swoje brutalne zbrodnie w prywatnych notatkach nazywał po prostu projektami.

Rader nie zostawił ciała w domu. Pod osłoną ciemności zawinął martwą 53-latkę w koce, przeniósł do bagażnika swojego samochodu i ruszył w stronę miejsca, które z pozoru powinno być symbolem absolutnego bezpieczeństwa i świętości. Pojechał prosto do luterańskiego kościoła Chrystusa, tego samego, w którym pełnił funkcję przewodniczącego rady i w którym co niedzielę modlił się ze swoją rodziną. Posiadał klucze do wszystkich drzwi. Wniósł ciało ofiary do ciemnych, chłodnych pomieszczeń piwnicznych świątyni. Właśnie tam, w mroku kościelnych murów, zrealizował swoje najciemniejsze fantazje.

Przebierał martwą kobietę w ukradzioną z innych domów damską bieliznę. Pętał jej ciało skomplikowanymi węzłami, układając je w poniżających pozach, po czym robił dziesiątki zdjęć aparatem polaroid. Jego chory umysł czerpał satysfakcję z tego absolutnego, profanującego kontrastu. Z jednej strony był szanowanym filarem lokalnej społeczności religijnej, z drugiej w piwnicy własnego kościoła urządził makabryczne studio fotograficzne z udziałem martwej sąsiadki. Nad ranem wywiózł ciało i porzucił je w przydrożnym rowie za miastem. Po czym wrócił do domu, umył ręce i zjadł śniadanie z żoną jak gdyby poprzednia noc była tylko zwykłym snem.

Nie rozumiał jednak, jak funkcjonują ukryte metadane wewnątrz struktury popularnych edytorów tekstu. Informatycy śledczy bez najmniejszego problemu odzyskali usunięte informacje zaszyte głęboko w kodzie cyfrowym, Na ekranie policyjnego monitora pojawiły się dwie kluczowe frazy. Oprogramowanie wskazywało, że dokument był redagowany przez użytkownika o imieniu Dennis, a sam plik został pierwotnie utworzony na stacji roboczej przypisanej do luterańskiego Kościoła Chrystusa. Detektywi natychmiast załadowali stronę internetową wskazanej w pliku parafii.