Umysł Zbrodni #10 Dennis Rader BTK

Wiązał, torturował i odbierał życie. A w niedzielny poranek z powagą na twarzy będzie zbierał ofiarę na mszy jako szanowany przewodniczący rady kościelnej. Zło nie przyszło do Wichita z zewnątrz. Zło mieszkało tuż obok. Miało żonę, dwoje dzieci i witało się z nimi każdego dnia przez płot. Oto historia Denisa Radera. Umysł Zbrodni. Prawdziwe historie z archiwów okrucieństwa.

Żeby pojąć w jaki sposób Dennis Rader funkcjonował przez ponad 3 dekady jako całkowicie nieuchwytny seryjny morderca musimy zajrzeć w najciemniejsze zakamarki jego umysłu. Urodził się w Pittsburghu, ale dorastał w Wichita. Z pozoru jego dzieciństwo nie odbiegało od amerykańskiej normy z połowy XX wieku. Nie pochodził ze skrajnie patologicznej rodziny, nie był ofiarą drastycznej przemocy fizycznej, co tak często stanowi wspólny mianownik w kartotekach najbrutalniejszych przestępców. Matka była księgową, ojciec pracował w zakładach energetycznych. Jednak pod tą wyjątkowo cienką warstwą normalności, w głowie młodego Denisa powoli i systematycznie rozwijały się skłonności, które z czasem miały przerodzić się w absolutny obłęd.

Większość seryjnych morderców dzieli pewne mroczne fascynacje w okresie dojrzewania. U Radera ujawniło się to bardzo wcześnie. Już jako młody chłopiec wykazywał sadystyczne skłonności wobec bezbronnych istot. Znajdywał chorą satysfakcję w chwytaniu bezpańskich kotów i psów. Nie poprzestał jednak na zwykłym uderzeniu czy kopnięciu. Jego całkowitą obsesją stało się pętanie. Używał sznurków, grubych kabli i zardzewiałych drutów, by całkowicie unieruchomić zwierzę, po czym dusił je bardzo powoli z bliska, obserwując uchodzące z nich życie i gasnące oczy.

Rader jednak nie okazał cienia zdenerwowania, pozostał przerażająco niewzruszony. Znalazł inny, znacznie mocniejszy kawałek kabla i dokończył swoją zbrodnię, zaciskając go na szyi matki aż do momentu, w którym jej ciało całkowicie zwiotczało. Przy życiu pozostała już tylko dwójka dzieci. 9-letni Joseph Junior, sparaliżowany strachem i płaczący na widok martwych ciał swoich rodziców, został przeniesiony przez Radera do innego pokoju. Tam morderca założył chłopcu na głowę kolejną plastikową torbę. Zrobił jednak coś, co świadczyło o skali jego sadyzmu. Wyciął w folii niewielki otwór.

Kazał Kevinowi mocno związać siostrę, a następnie sam, swoimi wyćwiczonymi w harcerstwie węzłami, skrępował 19-letniego chłopaka. Plan Radera zaczął się jednak gwałtownie sypać. Kevin Wright, czując, że rzekomy pospolity złodziej zaciska grube liny ze zbyt wielką, nienaturalną siłą, szybko zrozumiał prawdziwe mordercze intencje napastnika. Chłopak podjął heroiczną, nierówną walkę o życie swoje i swojej siostry. Doszło do brutalnej szarpaniny na podłodze. Rader tracąc nagle pełną kontrolę nad wyreżyserowaną sytuacją wpadł w zimną furię. Pociągnął za spust, wystrzelił dwie kule, które trafiły Kevina prosto w głowę.

Kolejne miesiące to czas analizowania przez Radera własnych błędów. I planowania. Zrozumiał, że włamywanie się do domów pod osłoną nocy lub wyczekiwanie w szafach Niesie ze sobą niepotrzebne ryzyko, jak w przypadku Anny Williams, która po prostu nie wróciła. Zmienił swój mechanizm działania. Postanowił wchodzić głównymi drzwiami w biały dzień, korzystając z ludzkiej ufności do urzędników i pracowników usługowych. 16 września 1986 roku zapukał do drzwi 28-letniej Vicky Virgil. Młoda kobieta, matka dwójki dzieci, była sama w domu.

W tekście znalazły się wypowiedzi analityków i byłych śledczych. Dziennikarze zadawali pytania o to, co stało się z potworem. Pojawiły się spekulacje, że sprawca prawdopodobnie zmarł w zapomnieniu na atak serca, trafił do więzienia za inne przestępstwa albo po prostu stchórzył i zamknął się w zakładzie opiekuńczym. Dla Denisa Radera, człowieka, który w swojej własnej głowie uważał się za geniusza wszechczasów, te słowa były jak uderzenie w twarz. Nie mógł wznieść myśli, że obywatele uważają go za martwego lub słabego. Musiał udowodnić światu, że to on wciąż pociąga za sznurki i patrzy na nich z góry.

Dla Radera był to wystarczający i satysfakcjonujący sygnał. Uwierzył na słowo, że nowoczesna technologia gwarantuje mu taką samą anonimowość jak kartka papieru. Ta jedna, podyktowana pychą decyzja pogrzebała go na zawsze. W lutym 2005 roku do lokalnej stacji telewizyjnej dotarła wyczekiwana przesyłka. W kopercie znajdowała się standardowa, fioletowa dyskietka o pojemności 1,44 MB. Technicy policyjni z zachowaniem najwyższej ostrożności umieścili nośnik w czytniku odizolowanego od sieci komputera. Rader wcześniej usunął z nośnika stary plik tekstowy i zapisał na nim nową wiadomość, przekonany o całkowitym wyczyszczeniu śladów.

W wydziale komunikacji widniało potwierdzenie, że dokładnie taki pojazd znajduje się w legalnym posiadaniu przewodniczącego Denisa Radera. Sieć poszlak zamknęła się szczelnie, ale by posłać drapieżnika przed sąd bez ryzyka uniewinnienia, prokuratura wymagała twardego dowodu z dziedziny biologii. Z pomocą przyszła współczesna medycyna genetyczna. Detektywi od dawna wiedzieli, że na ciałach i ubraniach ofiar z lat 70. i 80. zachowały się mikroskopijne próbki materiału biologicznego sprawcy. Musieli je jedynie formalnie powiązać z obywatelem Park City. Nie mogli jednak po prostu zapukać do jego drzwi i zażądać wymazu z jamy ustnej, by nie ryzykować zniszczenia dowodów lub ucieczki sprawcy.

W całkowitej tajemnicy śledczy zwrócili się do kliniki medycznej przy uniwersytecie, w której leczyła się rodzona córka Radera. Policja zabezpieczyła pobrany od niej podczas rutynowych badań wymaz. Badania krzyżowe w nowoczesnym laboratorium stanowym dały bezdyskusyjny wynik. Potwierdzono w 100% bardzo bliskie pokrewieństwo rodzinne. Kod DNA wyizolowany z najstarszych miejsc zbrodni należał ponad wszelką wątpliwość do biologicznego ojca tej młodej kobiety. 25 lutego 2005 roku historia dobiegła końca. Dennis Rader wracał swoim czarnym samochodem do domu.