Umysł Zbrodni #10 Dennis Rader BTK

Wiązał, torturował i odbierał życie. A w niedzielny poranek z powagą na twarzy będzie zbierał ofiarę na mszy jako szanowany przewodniczący rady kościelnej. Zło nie przyszło do Wichita z zewnątrz. Zło mieszkało tuż obok. Miało żonę, dwoje dzieci i witało się z nimi każdego dnia przez płot. Oto historia Denisa Radera. Umysł Zbrodni. Prawdziwe historie z archiwów okrucieństwa.

Żeby pojąć w jaki sposób Dennis Rader funkcjonował przez ponad 3 dekady jako całkowicie nieuchwytny seryjny morderca musimy zajrzeć w najciemniejsze zakamarki jego umysłu. Urodził się w Pittsburghu, ale dorastał w Wichita. Z pozoru jego dzieciństwo nie odbiegało od amerykańskiej normy z połowy XX wieku. Nie pochodził ze skrajnie patologicznej rodziny, nie był ofiarą drastycznej przemocy fizycznej, co tak często stanowi wspólny mianownik w kartotekach najbrutalniejszych przestępców. Matka była księgową, ojciec pracował w zakładach energetycznych. Jednak pod tą wyjątkowo cienką warstwą normalności, w głowie młodego Denisa powoli i systematycznie rozwijały się skłonności, które z czasem miały przerodzić się w absolutny obłęd.

Większość seryjnych morderców dzieli pewne mroczne fascynacje w okresie dojrzewania. U Radera ujawniło się to bardzo wcześnie. Już jako młody chłopiec wykazywał sadystyczne skłonności wobec bezbronnych istot. Znajdywał chorą satysfakcję w chwytaniu bezpańskich kotów i psów. Nie poprzestał jednak na zwykłym uderzeniu czy kopnięciu. Jego całkowitą obsesją stało się pętanie. Używał sznurków, grubych kabli i zardzewiałych drutów, by całkowicie unieruchomić zwierzę, po czym dusił je bardzo powoli z bliska, obserwując uchodzące z nich życie i gasnące oczy.

Ten akt powolnego, metodycznego odbierania oddechu, połączony z bezwzględnym pozbawieniem ofiary możliwości ruchu, stał się głównym fundamentem jego późniejszych ludzkich zbrodni. To nie był impulsywny wybuch gniewu, to była głęboka, psychopatyczna potrzeba absolutnej kontroli. Do tego doszła jeszcze inna, starannie ukrywana przed światem zewnętrznym fascynacja. Rader cierpiał na potężne zaburzenia preferencji. Jako nastolatek włamywał się do opuszczonych domów lub zakradał do pokoi żeńskich członków rodziny, by wykradać damską bieliznę. Zakładał ją na siebie w tajemnicy, często krępując własne ciało sznurami w akcie autoerotycznej asfiksji.

Było to celowe, niebezpieczne podduszanie się w celu osiągnięcia satysfakcji. Jego uszkodzony umysł zaczął budować skomplikowany hermetyczny świat mrocznych fantazji, w którym całkowita dominacja, fizyczny ból i mocne węzły były nierozerwalnie połączone z zaspokojeniem. Na zewnątrz jednak pozostawał cichym, posłusznym i uprzejmym chłopcem. Zrozumiał bardzo wcześnie, że jeśli chce przetrwać i zrealizować swoje plany, musi stworzyć idealną maskę za którą ukryje wszystkie swoje demony. W wieku dorosłym Dennis Rader kontynuował budowę tej życiowej fasady z przerażającą dokładnością.

Ożenił się z Paulą Dietz w 1971 roku. Doczekali się dwójki dzieci. Dennis aktywnie angażował się w życie lokalnej społeczności, stał się szanowanym liderem grupy harcerzy, a z czasem awansował na przewodniczącego rady w luterańskim kościele Chrystusa w Wichita. Sąsiedzi postrzegali go jako pedantycznego, dbającego o porządek i rygorystycznie przestrzegającego przepisów obywatela. Kluczowym elementem jego podwójnego życia była praca. Rader zatrudnił się w firmie ADT Security Services. Jego codziennym obowiązkiem było zakładanie systemów alarmowych w domach ludzi, którzy panicznie bali się rosnącej przestępczości i włamań.

Ironia tej sytuacji jest wręcz porażająca i do dziś przyprawia od reszty. Człowiek, który montował w oknach czujniki i kodował elektroniczne zamki znał każdy, nawet najmniejszy słaby punkt tych systemów. Znał rozkład setek prywatnych domów w mieście. Miał wiedzę, kody i pełne zaufanie właścicieli. Był drapieżnikiem, któremu ofiary same otwierały drzwi płacąc mu za poczucie bezpieczeństwa, którego w rzeczywistości właśnie ich pozbawia. W roku 1974 jego mroczne, kumulowane przez lata fantazje osiągnęły masę krytyczną. Dennis Rader czuł rosnące napięcie.

Trójka z nich znajdowała się tego tragicznego dnia w szkole. W domu poza rodzicami pozostała jedynie 11-letnia Josephine oraz 9-letni Joseph Junior, a także mały rodzinny pies. 15 stycznia 1974 roku Nad Wichita unosił się mroźny, wietrzny, zimowy poranek. Dennis przygotowywał się do tego dnia z chorobliwą wręcz pedanterią. Ułożył swój zestaw w niewielkiej torbie. Spakował do niej wytrzymałe sznury, kable, szeroką taśmę klejącą oraz pistolet. Węzły ćwiczył przez wiele tygodni. Znał je doskonale z podręczników harcerskich. Przed godziną 8 rano zaparkował swój samochód przecznicę od domu ofiar.

Zbliżył się do tylnych drzwi posesji Otero. Zauważył przez okno, że Joseph na chwilę wyszedłby zająć się psem. Rader wykorzystał ten krótki moment, wszedł po cichu do środka i schował się. Kiedy głowa rodziny wróciła do przedpokoju, morderca wyłonił się z cienia z bronią wycelowaną prosto w klatkę piersiową mężczyzny. Rader działał niesamowicie spokojnie, powołując się na z góry ułożoną, uspokajającą historię. Tłumaczył przerażonej, wybudzonej ze snu rodzinie, że jest z biegiem, poszukiwanym przez policję w innym stanie. Mówił, że zabrakło mu pieniędzy i potrzebuje tylko ich samochodu, odrobiny gotówki oraz jedzenia na drogę.

Obiecał głosem pozbawionym agresji, że jeżeli będą współpracować i zachowają spokój, Absolutnie nikomu nie stanie się żadna krzywda. To był niezwykle skuteczny, cyniczny zabieg psychologiczny. Morderca daje ofiarom fałszywą nadzieję, by całkowicie zapobiec fizycznemu oporowi i wybuchowi paniki. Joseph, Julie i dwoje małych dzieci widząc spokojnego mężczyznę uwierzyli, że mają do czynienia ze zwykłym zdesperowanym złodziejem. Pozwolili zaprowadzić się do głównej sypialni. Tam Rader wydał polecenie by wszyscy położyli się twarzą do podłogi. Wyciągnął przygotowane wcześniej sznury.

Z bezwzględną precyzją zaczął krępować ich ręce i nogi. Węzły, które stosował były bardzo skomplikowane i zaciśnięte tak mocno, że natychmiast odcinały krążenie w nadgarstkach. Upewniał się wielokrotnie, szarpiąc za liny, czy nikt nie zdoła się oswobodzić. Gdy cała czwórka była już całkowicie bezbronna leżąc na dywanie w sypialni, Rader zdjął maskę rzekomego włamywacza. W jego oczach pojawiło się coś, co pozwoliło rodzinie Otero zrozumieć potworną prawdę. Zrozumieli, że tu wcale nie chodzi o pieniądze ani o stary samochód zaparkowany na podjeździe. Znaleźli się w pułapce bez jakiegokolwiek wyjścia.

Morderca zaczął od Josepha. Zbliżył się do leżącego mężczyzny. Ojciec rodziny zdając sobie sprawę z sytuacji próbował się bronić, szarpał się z całych sił w mocnych więzach, ale nie miał najmniejszych szans na ucieczkę. Rader nałożył mu na głowę grubą plastikową torbę i mocno zacisnął jej krawędzie wokół szyi. Joseph Otero dusił się w agonii na oczach własnej żony i dzieci. Julie, widząc śmierć męża, wpadła w zrozumiałą, paraliżującą histerię. Morderca przeniósł na nią swój pusty wzrok. Zaczął ją dusić za pomocą grubej liny. Kobieta walczyła o życie z tak olbrzymią nadludzką determinacją, że sznur pękł w dłoniach napastnika.

Rader jednak nie okazał cienia zdenerwowania, pozostał przerażająco niewzruszony. Znalazł inny, znacznie mocniejszy kawałek kabla i dokończył swoją zbrodnię, zaciskając go na szyi matki aż do momentu, w którym jej ciało całkowicie zwiotczało. Przy życiu pozostała już tylko dwójka dzieci. 9-letni Joseph Junior, sparaliżowany strachem i płaczący na widok martwych ciał swoich rodziców, został przeniesiony przez Radera do innego pokoju. Tam morderca założył chłopcu na głowę kolejną plastikową torbę. Zrobił jednak coś, co świadczyło o skali jego sadyzmu. Wyciął w folii niewielki otwór.

Zrobił to po to, by przedłużyć męczarnię dziecka dozując mu resztki tlenu. Następnie powoli zacisnął węzeł na jego szyi. Oglądał to dopóki chłopiec nie przestał się ruszać. Po tym okrutnym akcie zajął się swoją ostatnią ofiarą, 11-letnią Josephine. Dziewczynka została zaniesiona po schodach do ciemnej piwnicy. Tam Dennis Rader przywiązał jej drobne ciało bezpośrednio do żeliwnej rury kanalizacyjnej. To co z nią zrobił w tej chłodnej piwnicy było czystą realizacją jego najgłębszych, najciemniejszych fantazji pielęgnowanych od wczesnego dzieciństwa.

Dusił ją bardzo powoli, niemal do granicy utraty przytomności, Po czym zwalniał uścisk, pozwalając jej zaczerpnąć z trudem powietrza i otworzyć oczy. Ten potworny, nieludzki cykl powtarzał wielokrotnie. Czerpał z tego fizyczną i psychiczną satysfakcję. W końcu, gdy znudziła mu się ta makabryczna gra, Powiesił jej ciało na rurze. Rader nie dokonał klasycznego gwałtu w sensie medycznym. Dla niego cała satysfakcja i pobudzenie pochodziły z samej władzy, krępowania linami i bezpośredniego patrzenia na to, jak z ofiary powoli uchodzi życie. Osiągnął to, czego pragnął przez całe swoje życie.

Ludzie zaczęli instalować dodatkowe zamki w drzwiach i oknach. Nie wiedzieli jeszcze, że to dopiero sam początek długiego, bolesnego koszmaru. Tymczasem Dennis Rader wrócił do swojego całkowicie normalnego, uporządkowanego życia. Dzień po poczwórnym morderstwie poszedł do pracy w firmie instalującej alarmy. Z uśmiechem wymieniał uprzejmości z sąsiadami, rozmawiał o mroźnej pogodzie w kolejce do kasy i aktywnie uczestniczył w życiu swojego kościoła. W środku jednak trawiło go potężne, narastające poczucie triumfu. Uwierzył, że jest mądrzejszy od całego aparatu policyjnego.

Wkrótce wyślę list, w którym oficjalnie nada sobie tytuł, pod którym zapamięta go cała historia światowej kryminalistyki. Sukces pierwszej zbrodni i całkowita bezradność organów ścigania upewniły mordercę w chorym przekonaniu o własnej absolutnej genialności. Zaledwie kilka miesięcy po masakrze rodziny Otero, drapieżnik uderzył ponownie. Był 4 kwietnia 1974 roku, kiedy Dennis Rader włamał się do partorowego domu przy 3217 East Street w Wichita. Mieszkała tam 21-letnia Catherine Bright. Dennis wszedł przez wyłamane uprzednio tylne drzwi.

Starannie ukrył się w sypialni i cierpliwie czekał na powrót swojej wytypowanej ofiary. Kobieta jednak nie wróciła sama. Towarzyszył jej 19-letni brat, Kevin. Morderca stanął przed nieoczekiwanym wyzwaniem. Ale jego mózg zadziałał z maszynową wręcz kalkulacją. Kiedy rodzeństwo weszło w głąb korytarza, Rader wyłonił się z cienia trzymając w wyłoni załadowany rewolwer kaliber 22. Użył dokładnie tej samej psychologicznej sztuczki, która idealnie sprawdziła się u rodziny Otero. Powiedział gładko, że jest poszukiwanym uciekinierem, że zmierza do Kalifornii i potrzebuje jedynie drobnej gotówki oraz kluczyków do samochodu.

Kazał Kevinowi mocno związać siostrę, a następnie sam, swoimi wyćwiczonymi w harcerstwie węzłami, skrępował 19-letniego chłopaka. Plan Radera zaczął się jednak gwałtownie sypać. Kevin Wright, czując, że rzekomy pospolity złodziej zaciska grube liny ze zbyt wielką, nienaturalną siłą, szybko zrozumiał prawdziwe mordercze intencje napastnika. Chłopak podjął heroiczną, nierówną walkę o życie swoje i swojej siostry. Doszło do brutalnej szarpaniny na podłodze. Rader tracąc nagle pełną kontrolę nad wyreżyserowaną sytuacją wpadł w zimną furię. Pociągnął za spust, wystrzelił dwie kule, które trafiły Kevina prosto w głowę.

O dziwo młody organizm wytrzymał to uderzenie, a chłopak nie zginął na miejscu. Udając martwego przez ułamek sekundy poczekał na chwilę rozkojarzenia sprawcy, po czym z nadludzkim wysiłkiem zdołał uciec z domu na zewnątrz by zawiadomić sąsiadów. Rader wpadł w panikę. Wiedział doskonale, że ma tylko kilka chwil zanim na miejsce z włączonymi syrenami dotrze wezwana policja. Odrzucił w mgnieniu oka swój pierwotny sadystyczny plan powolnego duszenia ofiary. Zamiast tego rzucił się na leżącą na podłodze całkowicie bezbronną Katrin z wielkim nożem rzeźnickim. Zadał jej 11 głębokich, zadawanych w ogromnym pośpiechu ran kłutych w brzuch i plecy.

Kobieta wykrwawiła się i zmarła niedługo później na stole operacyjnym w lokalnym szpitalu. Ocalenie Kevina Brighta dało policji w Wichita I niezwykle cenną wskazówkę. Ranny 19-latek bardzo dokładnie opisał wygląd napastnika, który zabił jego siostrę. Mówił detektywom o mężczyźnie O przeciętnej budowie ciała, ze złośliwym spojrzeniem, gęstymi krzaczastymi wąsami, ubranym w pospolitą ciemną kurtkę. Biegli rysownicy sporządzili precyzyjny portret pamięciowy i natychmiast rozesłali go do druku po całym mieście, licząc na szybki przełom. Dennis Rader każdego ranka widział ten szkic w codziennych gazetach.

Zabijanie ofiar w głębokiej ciszy przestało mu jednak dawać satysfakcji. Dennis Rader był klasycznym, książkowym wręcz egzemplarzem narcystycznego psychopaty o wybujałym ego. Bardzo mocno frustrowało go to, że policja w swoich komunikatach nie łączyła oficjalnie morderstwa członków rodziny Otero z krwawą zbrodnią na Catherine Bright. Pragnął, by cały stan wiedział, że za obydwiema potwornymi tragediami stoi jeden, ten sam niezrównany umysł. W październiku 1974 roku podczas rutynowego dnia w pracy zadzwonił z ulicznej budki telefonicznej do redakcji lokalnej gazety.

Bind them, torture them, kill them. Związać, torturować i zabić. W uproszczonym tekście BTK. W ten właśnie sposób na pierwszych stronach gazet narodziła się potężna legenda, która miała terroryzować cały stan Kansas przez kolejne długie dziesięciolecia. Po głośnym nadaniu sobie medialnego imienia zamilkł tak samo nagle jak się pojawił. Przez niemal trzy długie lata w przedmieściach Wichita panował bezwzględny, usypiający wszelką czujność spokój. Rader w tym martwym okresie konsekwentnie prowadził swoje nudne, podwójne życie.

Wychowywał dzieci z wymuszonym uśmiechem Co niedzielę chodził do luterańskiego kościoła zbierać ofiarę na tacę i instalował kolejne dziesiątki alarmów domowych u swoich przerażonych klientów. Jego żona Paula przez te wszystkie lata nigdy nie zauważyła u niego żadnych śladów krwi, ukrytej broni, niepokojącego zachowania czy niewyjaśnionych nocnych nieobecności. Rader okazał się absolutnym mistrzem w manipulacji. Potrafił całkowicie jak za pomocą grubego muru oddzielić swojego żądnego krwi wewnętrznego demona od życia przykładnego i szanowanego obywatela. Swoje brutalne zbrodnie w prywatnych notatkach nazywał po prostu projektami.

Przygotowywał się do nich całymi miesiącami, śledząc z samochodu ofiary, analizując godziny otwarcia ich domów i ucząc się na pamięć ich codziennych, rutynowych harmonogramów. Notował skrzętnie o której dokładnie godzinie wychodzą do pracy, czy posiadają szczekające psy i jak skomplikowane zamki chronią ich wejściowe drzwi. Głód mordu obudził się w nim z pełną destrukcyjną mocą na początku 1977 roku. 17 marca jego nowym, starannie wyselekcjonowanym celem stała się 24-letnia Szydlej Vian. Kobieta przebywała wtedy w swoim własnym domu razem z trójką małych dzieci. Rader podszedł do frontowych drzwi i po prostu głośno zapukał, ponownie wykorzystując maskę normalności.