Umysł Zbrodni #10 Dennis Rader BTK

Nie potrafił już dłużej zadowolić się podduszaniem złapanych zwierząt, przebieraniem w skradzione rzeczy czy rysowaniem makabrycznych szkiców w swoich ukrytych notatnikach. Fantazje zaczęły domagać się krwawej realizacji w świecie rzeczywistym. Jego wybór upadł na niczego nie podejrzewającą rodzinę Otero. Joseph Otero miał 38 lat. Był zdolnym mechanikiem, który pracował wcześniej przy konserwacji samolotów, a teraz prowadził spokojne życie na przedmieściach. Jego żona Julie miała 33 lata. Wychowywali wspólnie pięcioro dzieci.

Trójka z nich znajdowała się tego tragicznego dnia w szkole. W domu poza rodzicami pozostała jedynie 11-letnia Josephine oraz 9-letni Joseph Junior, a także mały rodzinny pies. 15 stycznia 1974 roku Nad Wichita unosił się mroźny, wietrzny, zimowy poranek. Dennis przygotowywał się do tego dnia z chorobliwą wręcz pedanterią. Ułożył swój zestaw w niewielkiej torbie. Spakował do niej wytrzymałe sznury, kable, szeroką taśmę klejącą oraz pistolet. Węzły ćwiczył przez wiele tygodni. Znał je doskonale z podręczników harcerskich. Przed godziną 8 rano zaparkował swój samochód przecznicę od domu ofiar.

Zbliżył się do tylnych drzwi posesji Otero. Zauważył przez okno, że Joseph na chwilę wyszedłby zająć się psem. Rader wykorzystał ten krótki moment, wszedł po cichu do środka i schował się. Kiedy głowa rodziny wróciła do przedpokoju, morderca wyłonił się z cienia z bronią wycelowaną prosto w klatkę piersiową mężczyzny. Rader działał niesamowicie spokojnie, powołując się na z góry ułożoną, uspokajającą historię. Tłumaczył przerażonej, wybudzonej ze snu rodzinie, że jest z biegiem, poszukiwanym przez policję w innym stanie. Mówił, że zabrakło mu pieniędzy i potrzebuje tylko ich samochodu, odrobiny gotówki oraz jedzenia na drogę.

Obiecał głosem pozbawionym agresji, że jeżeli będą współpracować i zachowają spokój, Absolutnie nikomu nie stanie się żadna krzywda. To był niezwykle skuteczny, cyniczny zabieg psychologiczny. Morderca daje ofiarom fałszywą nadzieję, by całkowicie zapobiec fizycznemu oporowi i wybuchowi paniki. Joseph, Julie i dwoje małych dzieci widząc spokojnego mężczyznę uwierzyli, że mają do czynienia ze zwykłym zdesperowanym złodziejem. Pozwolili zaprowadzić się do głównej sypialni. Tam Rader wydał polecenie by wszyscy położyli się twarzą do podłogi. Wyciągnął przygotowane wcześniej sznury.

Morderca zaczął od Josepha. Zbliżył się do leżącego mężczyzny. Ojciec rodziny zdając sobie sprawę z sytuacji próbował się bronić, szarpał się z całych sił w mocnych więzach, ale nie miał najmniejszych szans na ucieczkę. Rader nałożył mu na głowę grubą plastikową torbę i mocno zacisnął jej krawędzie wokół szyi. Joseph Otero dusił się w agonii na oczach własnej żony i dzieci. Julie, widząc śmierć męża, wpadła w zrozumiałą, paraliżującą histerię. Morderca przeniósł na nią swój pusty wzrok. Zaczął ją dusić za pomocą grubej liny. Kobieta walczyła o życie z tak olbrzymią nadludzką determinacją, że sznur pękł w dłoniach napastnika.

Rader jednak nie okazał cienia zdenerwowania, pozostał przerażająco niewzruszony. Znalazł inny, znacznie mocniejszy kawałek kabla i dokończył swoją zbrodnię, zaciskając go na szyi matki aż do momentu, w którym jej ciało całkowicie zwiotczało. Przy życiu pozostała już tylko dwójka dzieci. 9-letni Joseph Junior, sparaliżowany strachem i płaczący na widok martwych ciał swoich rodziców, został przeniesiony przez Radera do innego pokoju. Tam morderca założył chłopcu na głowę kolejną plastikową torbę. Zrobił jednak coś, co świadczyło o skali jego sadyzmu. Wyciął w folii niewielki otwór.

Kiedy upewnił się ostatecznie, że cała czwórka ofiar na pewno nie oddycha, spokojnie zatarł ślady swojego pobytu. Posprzątał po sobie, pozbierał nadmiar lin, po czym zabrał ze sobą stary zegarek Josepha oraz małe przenośne radio. Następnie wyszedł tylnymi drzwiami, zamykając za sobą dom, w którym pozostawił jedynie martwą ciszę. Odkrycie zwłok wstrząsnęło miastem w sposób, którego nie da się opisać prostymi słowami. Późnym popołudniem trójka starszych dzieci Otero wróciła ze szkoły. 15-letni Charlie otworzył frontowe drzwi i od razu wyczuł, że coś jest bardzo nie w porządku.

W domu nie było słychać żadnych rozmów, grającego telewizora ani szczekania psa. Panowała grobowa, nienaturalna cisza. Kiedy chłopak ostrożnie wszedł do sypialni rodziców, odkrył zmasakrowane ciała Josepha, Julie oraz swojego młodszego brata. Ciało 11-letniej Josephine znaleziono krótko po tym w piwnicy. Policja z Wichita, która przyjechała na wezwanie, zastała na miejscu zbrodni Widok, który miał prześladować doświadczonych detektywów przez kolejne trzy dekady ich pracy zawodowej. Fakty nie układały się w żadną logiczną całość. Zamordowano brutalnie cztery osoby z jednej rodziny, w środku dnia, w bezpiecznej, spokojnej dzielnicy mieszkalnej.