Umysł Zbrodni #10 Dennis Rader BTK

Bind them, torture them, kill them. Związać, torturować i zabić. W uproszczonym tekście BTK. W ten właśnie sposób na pierwszych stronach gazet narodziła się potężna legenda, która miała terroryzować cały stan Kansas przez kolejne długie dziesięciolecia. Po głośnym nadaniu sobie medialnego imienia zamilkł tak samo nagle jak się pojawił. Przez niemal trzy długie lata w przedmieściach Wichita panował bezwzględny, usypiający wszelką czujność spokój. Rader w tym martwym okresie konsekwentnie prowadził swoje nudne, podwójne życie.

Po świcie następnego dnia, w drodze do swojej normalnej, legalnej pracy, zatrzymał się spokojnie przy ogólnodostępnej budce telefonicznej w samym sercu ruchliwego centrum miasta. Wykręcił numer alarmowy na lokalną policję. Kiedy dyżurna dyspozytorka podniosła słuchawkę, Rader operując bardzo niskim, całkowicie znudzonym, beznamiętnym głosem Oficjalnie zgłosił dokonane przez siebie morderstwo. Podał bardzo dokładny adres zamieszkania Nancy Fox podając nazwę ulicy i numer i powiedział krótko znajdziecie tam ofiarę BTK.

Zachowane do dziś archiwalne nagranie tego szybkiego telefonu stanowi jeden z najbardziej upiornych i przygnębiających dowodów w całej historii kryminalistyki na terenie Stanów Zjednoczonych. Głos tego seryjnego drapieżnika był lodowaty, rzeczowy, wyzuty z najmniejszych emocji czy skruchy. Patrole policji na sygnale natychmiast zabezpieczyły wspomnianą budkę telefoniczną, ale po raz kolejny nieuchwytny morderca nie zostawił po sobie w tym publicznym miejscu absolutnie ani jednego użytecznego odcisku palca. Z nastaniem 1978 BTK z pełnym rozmysłem rozpoczął potężną,

Tysięcy przesłuchiwanych na komendach podejrzanych i rosnących stert akt, człowiek, który sam wymyślił krwawą nazwę BTK, wciąż swobodnie chodził na wolności. Wykonywał rutynowe obowiązki, popijając kawę w biurze. Z fałszywym współczuciem instalował kolejne setki głośnych alarmów u wciąż przerażonych sąsiadów. A po niedzielnym nabożeństwie jak gdyby nigdy nic uśmiechał się ciepło podając dłoń samemu pastorowi. Początek lat 80 przyniósł miastu złudne poczucie ulgi. Seryjny morderca zamilukł na kilka długich lat, a mieszkańcy Wichita zaczęli powoli wierzyć, że drapieżnik przeniósł się do innego stanu lub trafił do więzienia za inne przestępstwo.

Morderca ukrywający się pod pseudonimem BTK po prostu przestał odbierać życie. Jego krwawa kampania, która kosztowała życie 10 osób nagle się urwała. Nie wyjechał, nie zachorował, nie stracił sprawności fizycznej. W latach 90-tych Rader znalazł nowe, legalne źródło zaspokojenia swojej absolutnej potrzeby sprawowania kontroli i dominacji nad ludźmi. Zatrudnił się w administracji miejskiej Park City na stanowisku urzędnika do spraw przestrzegania przepisów lokalnych. W praktyce stał się hybrydą Hitzla zajmującego się wyłapywaniem bezpańskich zwierząt Oraz miejskiego inspektora śledzącego łamanie regulaminów porządkowych.

Zakładał sobie pętlę na szyję i sam robił sobie zdjęcia za pomocą samowyzwalacza w aparacie. Zawisając tuż nad ziemią w akcie kontrolowanego auto-eretycznego duszenia. Jego schizofreniczne pragnienia i chory narcyzm były całkowicie karmione tym urojonym, ukrytym światem. Podczas gdy organy ścigania powoli zaczynały kapitulować. Lata 90-te upłynęły w Wichita pod znakiem postępującej frustracji wydziału zabójstw. Kolejni doświadczeni detektywi odchodzili na emerytury zabierając ze sobą akta sprawy BTK jako największą, najbardziej bolesną porażkę swojego życia zawodowego.

Jedna z nich znalazła się w pojemniku na zwroty książek przy bibliotece publicznej, inna została starannie ukryta w pudełku po płatkach śniadaniowych porzuconym na skraju parku. W środku znajdowały się lalki ze skrępowanymi rękami, zagadki słowne oraz dziwne rysunki. Wydział śledczy Wichita stanął na nogach. Powołano nowy, szeroki zespół detektywów, którzy otrzymali jasne zadanie. Musieli zamknąć człowieka ukrywającego się pod pseudonimem BTK, zanim ten zrealizuje swoje nowe groźby i znów zapuka do czyichś drzwi. Zabójca czuł się w pełni nietykalny. Po kilku listach postanowił zmodernizować swój sposób komunikacji z mediami.