Wielka wojna północna. Początek końca Rzeczpospolitej

Udało się odzyskać te tereny, które Turcy wcześniej zajęli, które wcześniej okupowali, m.in. Kamieniec Podolski. No ale pojawiają się takie głosy mówiące o tym, że te ambitne plany Sasa, no właśnie wykrojenia sobie czegoś z imperium osmańskiego, one też były torpedowane przez magneterię, która nie chciała na zbyt dużej wiktorii Sasa, bo bała się wzmocnienia jego władzy. Magnateria na samym początku panowania Augusta II, no właśnie, podzieliła się na dwa obozy. Część sprzyjała kandydatowi francuskiemu, księciu Contiemu. Na czele tego stronnictwa stał między innymi, że stał prymas Michał Radziejowski. I oczywiście ta część szlachty po prostu nie chciała Sasa. Ta, która Sasa popierała, oczywiście nie chciała nadmiernego zwiększenia jego władzy.

Najpierw dokonanie frontalnego ataku, a później no po prostu pokonanie wojsk saskich umożliwił dalsze sukcesy Karolowi XII. To zatrzymajmy się w takim razie na chwilę przy tej bitwie, bo rzeczywiście ona z wielu powodów jest interesująca, bo mówi się o tym, że to jest taki symboliczny koniec polskiej husarii. Natomiast najciekawsza z tego wszystkiego jest oczywiście postawa lubomirskiego Hetmana, który przecież to stanowisko otrzymał z rąk Sasa. Jest to istotny problem, który w ogóle w całej epoce staropolskiej mieliśmy do czynienia. Otóż urzędy były dożywotnie. W związku z tym nie można było właściwie pozbawić szlachcica czy magnata wysokiego urzędu. Jedyną możliwością było ofiarowanie mu wyższego, lepszego stanowiska, wyższej godności.