Wielka wojna północna. Początek końca Rzeczpospolitej

Udało się odzyskać te tereny, które Turcy wcześniej zajęli, które wcześniej okupowali, m.in. Kamieniec Podolski. No ale pojawiają się takie głosy mówiące o tym, że te ambitne plany Sasa, no właśnie wykrojenia sobie czegoś z imperium osmańskiego, one też były torpedowane przez magneterię, która nie chciała na zbyt dużej wiktorii Sasa, bo bała się wzmocnienia jego władzy. Magnateria na samym początku panowania Augusta II, no właśnie, podzieliła się na dwa obozy. Część sprzyjała kandydatowi francuskiemu, księciu Contiemu. Na czele tego stronnictwa stał między innymi, że stał prymas Michał Radziejowski. I oczywiście ta część szlachty po prostu nie chciała Sasa. Ta, która Sasa popierała, oczywiście nie chciała nadmiernego zwiększenia jego władzy.

Z drugiej strony zdrada lubomirskiego odzwierciedla także postawy polskiej szlachty. Wobec szwedzkiego ataku nie udało się szlachcie polskiej zjednoczyć wokół Augusta II, niezależnie od tego, jaki August II miał intencje, wciągając Saksonię, a pośrednio także Polskę, do wojny przeciwko Szwecji. Nie udało się szlachcie zjednoczyć wokół króla i przyjmowała ona bardzo różne postawy. Od prokrólewskiej, ledwie parę dni czy parę tygodni po porażce pod Kliszowem, zawiązała się w Sandomierzu konfederacja przy Augustie II, ale w tym samym czasie Prymas kardynał Radziejowski, wielki przeciwnik Augusta II, przy swoim boku zwołał w Warszawie Radę, która miała działać przeciwko Augustowi II. I była pewna szansa, wydaje się, latem 1703 roku na

Pogodzenie na zjednoczenie staropolskiego społeczeństwa, szlacheckiego społeczeństwa przy Augustie II, ale na Sejmie Lubelskim Prymasa Radziejowskiego okrzyczano wtedy zdrajcą. Uchwalono wprawdzie wojsko, uchwalono podatki na 48 tysięcy wojska, Upoważniono Dwór Królewski do wejścia w przymierze celem obrony Rzeczypospolitej, ale wrażenie, jakie zrobiło na szlachcie właśnie okrzyczanie prymasa zdrajcą, wyrugowanie posłów wielkopolskich konszaktujących z Karolem XII sprawiło, że to przyparcie do muru przeciwników nie przyniosło pożądanych rezultatów, dlatego że wybuchła przeciwko Augustowi II Ogromna opozycja, najpierw w Wielkopolsce, a później w całej Polsce.

Oczywiście rej w gronie tym wiódł Prymas Radziejowski. Pojawił się tam także Stanisław Leszczyński, młody wojewoda poznański, ale rzeczywistym dyktatorem tych poczynań konfederatów warszawskich Był pułkownik szwedzki Arvid Horn. Właśnie to na żądanie Arvida Horna Generalność Konfederacji ogłosiła bezkrólewie i rozpoczęła pertraktację o pokój ze Szwecją. Oczywistym było, że warunki tego pokoju podyktuje Karol XII. Karol XII także zamierzał narzucić Polsce nowego władcę i bardzo szybko się to stało. Już w lipcu 1704 roku ledwie 800 szlachty W obozie otoczonym przez wojska szwedzkie okrzyknęło Stanisława Leszczyńskiego królem.