[#8] TOMATO - Tomasz Raczek i Marcin Szczygielski - O letnich festiwalach

On był reżyserem. Nie, to jego brat. Stanisław Różewicz. To jest taki film właśnie Różewicza. Trzy kobiety, które ja bardzo lubię. Stanisława. I jest kompletnie zapomniany. Obaj bracia byli wściekle zdolni. Bo i jeden był zdolny i drugi. Przy czym Tadeusz to był introwertyk. On w ogóle prawie tam nie wychylał głowy z Wrocławia. Tomasz Raczek, Szczygielski Marcin Szczygielski To Tadeusz Łużewicz powinien dostać Nagrodę Nobla. Naprawdę. Nie Miłosz, nie Szymborska. Oni też, ale dopiero wtedy jakby już miał tę Nagrodę Nobla Tadeusz Łużewicz.

I widziałem to. I my wiedzieliśmy, że ona musi dostać nagrodę. Ale nie dostała nagrody. Natomiast została zaproszona do koncertu finałowego. Chodzi o to, że był transmitowany przez telewizję i radio na całą Polskę. No i ona była gotowa do występu i cały czas nie było zgody cenzury. Tomasz Raczek, Szczygielski Marcin Szczygielski A ja od tego roku aż do dzisiaj opowiadam tę niezwykłą historię i opowiadam to wrażenie, bo myśmy wszyscy byli na próbie w Amfiteatrze w Opolu w ciągu dnia, tak jak teraz tu siedzimy na balkonie, po prostu porażeni tą piosenką.

Tak, ale ja wiesz co, powiedziałem to, no dobrze. Można to sprawdzić. Ja wiem co on chce powiedzieć i nawet wiem kiedy się myli. Z góry. Ale ona tam nie była jak Biały Wylor, bo ona miała tam garsonkę. Ona miała ciężki góraz, ponieważ moda polska ją przybrała. Bo chodzi o to, że od początku Wioletta Villas była uważana, że jest wybitny talent, tylko taki nieokrzesany. No i wtedy chcieli ją okrzesać i powiedzieli, żeby ona nie posłuchała Raczek Tomasz, Szczygielski Marcin.

Czyli to się nazywa tłumaczenie konsekutywne. Tak, tak, niesymultaniczne, konsekutywne. I ona w związku z tym, że miała taki przerób i taki talent, czytała wszystko i ten jej głos tak się ludziom wzrósł, tak jak u nas był Tomasz Knapik, który też, co się nie wzięło jakiejś kasety VHS z bazaru, to zawsze Tomasz Knapik ją czytał te filmy, ja też coś takiego mam. że kiedy słyszę głos Tomasza Knapika, to gdzieś tak we mnie taka drga, czuła struna i te wzruszenia, które te oglądane kasety VHS, gdzie się nie dawało tego tuningu ustawić, cały czas jakieś wchodziły takie paski i się to oglądało z niesłychanym wzruszeniem. I tam właśnie była ta lektorka, którą cechowało na przykład to, że ona odmawiała przeklinania, więc jak na filmach tam mówili shit, fuck i jakieś takie rzeczy, to ona mówiła o kurczę albo o cholera, po rumuńsku oczywiście.