TOMATO - Jakość czyli PRL kontra dziś | Rozmawiają Marcin Szczygielski i Tomasz Raczek
TOMATO - Jakość czyli PRL kontra dziś | Rozmawiają Marcin Szczygielski i Tomasz Raczek
Wśród nich, no to tam jeszcze były Czerwone Berety, takie różne. I oni właśnie raz do roku pokazywali się całej Polsce w Kołobrzegu. Natomiast pomiędzy tymi kołobrzegami, które były w lipcu, to oni krążyli od jednostki do jednostki i dawali koncerty i świetnie zarabiali, bo wojsko wtedy bardzo dobrze płaciło. I teraz, czy to była wysoka jakość? To moim zdaniem w czasach PRL-u, jeśli mówimy o rozrywce, piosenka wojskowa była odpowiednikiem dzisiejszego disco polo. To znaczy było to takie bardzo uproszczona muzyka, bardzo na zadany temat i taka właśnie nie dbająca o jakość, tylko dbająca o to, żeby wiesz, nóżka chodziła, no to co dzisiaj się mówi o Disco Polo.
No ale to jest już jakby kompletnie poboczny wątek. A propos szarego PRL-u. Tak. No dobrze. Szewc był jeszcze wtedy i szło się fleki zrobić, na przykład noski. Przerabiało się, ludzie też szyli sobie, robili sobie buty. Moja mama miała szewca, który jej szył buty. Jak sobie wymyśliła jakieś typu takie do pół uda wysokie, a darta nią, to szła i sobie zamawiała takie buty. Najwyższy luksus to kosztowało majątek. To było drogie, tak. I normalni ludzie nie szyli sobie butów. Nie obstalowywali butów, że nie. To naprawdę artystka, która chciała na scenę mieć, to jest co innego. Natomiast szło się do szewca po to, żeby zrobił noski albo fleki, bo trzeba było długo buty nosić, nie że się zdarły, tylko trzeba było zmieniać podeszwy i uzupełniać podeszwy, żeby można na drugi, trzeci i czwarty sezon te buty mieć.
Tutaj są właśnie, tylko że mało widać akurat z tych butów, one tutaj mają trzy. Jest Niki, moja mama w białym swetrze, tym golfie, gdzie to jest tu, obok jest Krystyna, a one mają tu właśnie widać te buty, które sobie zamawiały u szefca i Niki tutaj stojąca też ma takie buty, też sobie zamawiała właśnie na Chmielnej, bo nawet mama mi kiedyś pokazywała. Pewnie był jeden szefca na całą Polskę. Może mogło tak być, bo nawet śpiewali o tym, że ten szef, ten co wiesz, robił już Rolling Stunky. To było w piosence. Z wojny domowej. Swoja prawda o PRL-u jednak jest taka dyskusyjna. Ja tego nie doświadczyłem, dlatego że moja mama, kiedy ja byłem mały i te czasy, które ja pamiętam już z własnego doświadczenia, moja mama nie miała już... z zagranicy, zasuwała w ZPR-ach w stracie stołecznej i zarabiała pieniądze na życie, bo nie zarabiała wtedy już kokosów, nie wyjeżdżała za granicę, absolutnie.
Myśmy w ogóle nigdy nie wyjeżdżali za granicę, jak ja byłem mały. Więc to były inne czasy, ale wiem, co było wcześniej. No więc teraz tak. Szary PRL. Szary PRL, który jednocześnie pozostawił po sobie bajecznie kolorowe Dzieła sztuki, z którymi teraz mniejsze współczesne dzieła sztuki właściwie polskie nie bardzo mogą się równać. To dotyczy teatru, to dotyczy filmu, to dotyczy sztuki użytkowej, która w Polsce w tamtych czasach była bardzo trudna do zrozumienia. dostępne dla zwykłych konsumentów, ponieważ te rzeczy były bardzo drogie i produkowane w niewielkiej ilości egzemplarzy, ale za to były doskonałe. Porcelana Ćmielowska, Wałbrzych Karolina, spółdzielnia Ład produkująca meble.
Bardzo drogie. Bardzo drogie i pojedyncze. I w dodatku dyskusyjne, bo większości się nie podobały w tamte rzeczy. Bo one były tak, one były bardzo nowoczesne, rzeczywiście takie poszukujące formy, awangardowe. Natomiast normalne meble, które się kupowało, przede wszystkim się rozpadały, zawsze były źle spasowane, w związku z tym brałeś taki mebel do domu i trzeba było tam go jakoś złożyć czy włożyć jeden w drugi i nie pasowało w ogóle, bo to było robione... już w takim późniejszym okresie PRL-u, bo przecież w latach 70. to absolutnie nie było nic do składania, to wszystko kupiłeś jak dostajesz, to gotowe było od razu, trzeba było to przywieźć. Potem się często rozpadały, takie te foteliki z lat 60. to były tak delikatne, że wiesz...
Moja mama była lekarką, jeszcze nie miała tak źle. Moja mama miała okropnie, bo kompletnie tego nie umiała. Poza tym moja rodzina i rodzice, znaczy rodzice i ojciec i matka byli tacy, że nie umieli się mizdżyć. Wobec tego nie mieli znajomych po sklepach. I myśmy wszyscy właśnie stali w takich strasznych kolejkach i bardzo często z tego powodu rezygnowaliśmy. My nie mieliśmy takich rzeczy, jak ty mówisz, bo nie umieliśmy wystać je albo wywalczyć. I to też jest prawda o PRL-u, że jak się nie miał pomysłu, jak przechytrzyć ten system, to tylko się żyło tak po prostu, tak jak należy. No to rzeczywiście zostawały ci rzeczy słabe.
Dla mnie problemem, ja mam 1,90 m wzrostu, szybko rosłem już w okresie szkolnym, dla mnie było zawsze problemem to, że na mój rozmiar nie było rzeczy. Dla Ciebie. Dla mnie nie było rzeczy, jak ja byłem nastolatkiem. I zawsze nosiłem za małe. Jak wyjeżdżałem na zachód, pierwsze wyjazdy, to ja nie mogłem uwierzyć, że normalnie można wejść do sklepu i kupić spodnie na 1,88 m. I że one są niestraszne, bo jak zdarzało mi się znaleźć spodnie w PRL-u na mój wzrost, to były z takim wielkim brzuchem na jakiegoś starego dziada, wiesz, z wielkim brzuchem. I tak okropne, jak spodnie Przed 30 lat. No w ogóle młody chłopak nie mógł myśleć, żeby coś takiego założyć.
Stół chyba, to był Teatr Stół. I my, mając lat te 16, dla nas to było naprawdę ważne. My naprawdę byliśmy szczęśliwi, że to się dzieje. To było dla nas ekscytujące, bardziej niż wyprawa do Berlina Zachodniego w tamtym czasie. Na szczęście jak teraz chodzę do teatru, to też na widowni mnóstwo młodych ludzi widzę, więc to nie jest czarno-białe wszystko. Nie, nie, nie. Jak z tą szarością w PRL-u, to nie jest tak, że wtedy było szaro, bo też były kolory i nie jest tak, że teraz jest czarno i nic się nie dzieje i wszyscy się zachowują jak Timothee Chalamet. To nie do końca prawda. Nie do końca prawda, chodzi po prostu chyba o proporcje tego wszystkiego. Że te proporcje są teraz zaburzone i tych ludzi, którzy mówią inaczej niż Timothée Chalamet jest tyle, a tych, którzy myślą tak i przyklaskują mu, jest tyle.
Pokazano wszystkie 8 dopasowań. Transkrypcja generowana automatycznie i niesprawdzana ręcznie — może zawierać błędy.
Rozmowa kontynuuje temat jakości w kulturze, porównując okres PRL i współczesność, podkreślając znaczenie komercji i opresji na tworzenie.
Tomasz Raczek omawia wpływ internetu na kulturę i autorytety, podkreślając zmiany w społeczeństwie i trudności utrzymania jakości.
Rozdziały i streszczenia generowane automatycznie. Pełna transkrypcja nie jest publikowana — wyszukaj frazę, aby zobaczyć dopasowane fragmenty.
Kliknij, aby znaleźć fragmenty, w których pada.
TOMATO - Jakość czyli PRL kontra dziś | Rozmawiają Marcin Szczygielski i Tomasz Raczek