Mentionsy Mentionsy
Tomasz Raczek
Tomasz Raczek

TOMATO - Jakość czyli PRL kontra dziś | Rozmawiają Marcin Szczygielski i Tomasz Raczek

06.05.2026 ·1 godz 34 min · 2 rozdziały

TOMATO - Jakość czyli PRL kontra dziś | Rozmawiają Marcin Szczygielski i Tomasz Raczek

Z jednej strony są piosenki Aleksandra Nizowicza, czyli solisty, który towarzyszył zespołowi w tournée i nagrania Filipinek, które były tutaj realizowane głównie pod kątem Polonii amerykańskiej. To było w Polsce czy w Ameryce? To było w Montrealu nagrywane. W listach Jana Janikowskiego nawet była prośba do żony, żeby nie mówiła nikomu, że Filipinki nagrywały cokolwiek w Stanach za oceanem, bo to jednak była komuna i temat był śliski. Poza tym dostali pieniądze i on głównie dostał pieniądze tam. Prawie nic nie dostały. Dostał Janikowski, no i dostali ludzie, którzy byli z nim związani. Ale nie, ja go nie krytykuję. No to były takie czasy absolutnie. Gdyby nie on, w ogóle one by tam nie były i nigdy by nie nagrały.

A ty słuchasz tych płyt? Jak je kupujesz? No sprawdzam, nie jestem pewien czy nawet Janikowski wiedział, że ta płyta była wydana. ale okazało się, że był jeszcze jeden butlek, tym razem w wydanym, myślę, ze zgodą Jana Janikowskiego, czyli twórcy i kierownika, bo mówię, nazwiskiem operuję, nie powiedziałem kim był, Jan Janikowski był twórcą, założycielem, I kompozytorem większości piosenek. No części piosenek w pierwszym okresie Filipinek. I ich kierownikiem artystycznym, dopóki były z nim związane, to on o wszystkim decydował. No on był przede wszystkim ich nauczycielem muzyki w szkole. I ekonomii. Tak. I ekonomii też? Też ekonomii. No to niestety ci wniosek załatwił sobie na lewo nagranie w Montrealu.

Tak. Ale co więcej, ja jestem też przekonany, bo o tym nie ma żadnych informacji na ten temat, że Jan Janikowski wiedział także o tym, że została wydana jeszcze jedna płyta w Stanach Zjednoczonych zespołu. Tę płytę zdobyłem. To jest po prostu biały krok. Ja ją przypadkiem, na nią trafiłem na ebayu amerykańskim. Jakaś dziewczyna wyprzedawała płyty, które skądś tam zdobyła z jakiejś wyprzedaży garażowej i wśród nich były te oto Filipinki. To była czwórka, czyli cztery piosenki, płyta wielkości singla, Z drugiej strony jest tekst po polsku, do widzenia profesorze, czyli w tamtym czasie jednego z największych przebojów w zespołu. Tak wyglądała okładka i to, co ciekawe, to ta okładka, nigdy w Polsce to zdjęcie nigdzie nie było opublikowane.

Ja to sprawdziłem. Znaczy to trudno powiedzieć, że to jest ładnie nagrane czy nieładnie nagrane. To jest po prostu zrobiona kopia z dwóch, czwórek wydanych w Polsce Filipinek. To jest złociejskie nagranie. Oczywiście to jest butlek, to jest kradzione. Nikt o tym nie wiedział, być może tylko Janikowski, być może on jakoś na tym zrobił, ale to jest tylko i wyłącznie moje przypuszczenie, więc ja absolutnie go nie oskarżam. Może dostarczył na przykład taśmę. Myślę, że na pewno dostarczył zdjęcie, bo nikt inny tego zdjęcia nie mógł mieć. I to jest trop, którym ja się w tych swoich dedukcjach i śledczych zapędach kieruję. W przerwach między pisaniem książek to właśnie zajmuje się Marcin śledzeniem wszystkiego, co rozsypało się po obecności Filipinek w świecie.

Dbały o tę jakość i to je się opłaciło, bo dzięki temu odniosły wielki sukces. One dbały i dbał Jan Janikowski. No właśnie, czy one dbały, czy Jan Janikowski zmuszał je, żeby dbały? One też miały coś takiego w genach, w myśleniu o świecie, że ta jakość była najważniejsza. Najważniejsza była uczciwość w tym, co się robi, nie chodzenie na skróty i taka wiara w to, że jeżeli będzie się robiło coś najlepiej, jak człowiek potrafi, to się odniesie sukces, nawet jeżeli to nie będzie sukces rozpatrywany w kategoriach sławy czy popularności, to będzie to sukces w odniesieniu do pokonania własnych słabości i zdobycia poczucia, że zrobiło się coś istotnego.

Pokazano wszystkie 5 dopasowań. Transkrypcja generowana automatycznie i niesprawdzana ręcznie — może zawierać błędy.