TOMATO (25) - 5 rzeczy, które nas ukształtowały - Tomasz Raczek i Marcin Szczygielski rozmowy

Dobrze, to teraz ty, czwarte. Teraz czwarte, tak. Czwarte będzie też bardzo ważne, bo formułujące. Mianowicie... Taką kwestią, która mnie w dużej mierze ukształtowała i do dzisiaj przydaje mi się w życiu, to jest Mireille Mathieu. Dlatego ja jestem z kolei w koszulce, proszę. O, z Mireille Mathieu. Ale jak myśmy się dobrali, zupełnie nie uzgodniliśmy, jak będziemy ubrali. Jakoś tak biały, czarny, wiesz. Nigdy nie uzgadniamy, ale wiesz, że ja z Zygmuntem Kałużyńskim też nigdy nie ustalałem niczego, co będziemy mówili, także to... Ale niech będziecie ubrani. No też, on zawsze był tak samo ubrany, no. Więc to jest Mireille Mathieu, koszulka, którą kupiłem podczas koncertu Mireille Mathieu, o ile pamiętam, nie wiem, czy to było...

W Olimpii mam wrażenie. W Olimpii, to było w paryskiej Olimpii, jej jubileuszowy koncert. Otóż, dlaczego Mireille Mathieu jest dla mnie taka ważna? Bardzo ją lubię, bardzo lubię jej głos i bardzo doceniam to, że jest wierna sobie i przez całe życie śpiewa po swojemu, nie poddając się modom, nie przyjmując do wiadomości dyktatu list przebojów. I na przykład jeżeli zmienia się moda i innego typu piosenki znajdują się na topie listy przebojów, to ona się do tego nie dopasowuje i nie stara się śpiewać tak, jak dzisiaj jest modne, tylko dalej śpiewa tak, jak ona śpiewa. To mi się bardzo podoba. Ale najbardziej ważne to okazało się dla mnie dlatego, że to mnie uczyło charakteru.

Otóż odkąd tylko pamiętam, w szkole jeszcze średniej, a zawsze lubiłem Mireille Mathieu, to byłem wyśmiewany przez kolegów, że no co ty, no chyba jaja sobie robisz, no jak to Mireille Mathieu, ta tandeciara, ta... Właśnie, ona niesłusznie była traktowana jak disco pop. Tak, że Acropolis Adie, to jest w ogóle niepoważne. Koledzy dookoła Rock, Deep Purple, Prochor Harum, Emerson, Lyke & Palmer, Rolling Stones, a ja tu Mireille Mathieu. Trzeba było mieć charakter, żeby Ty w tej sytuacji, tak, po pierwsze przyznać się do tego, nie speszyć się i nie ukrywać tego.

Ja miałbym kłopot jako nastolatek z taką postawą. Bo to naprawdę wymaga charakteru. Ja, kiedy potem jeździłem na koncerty Mirei Mathieu, zresztą z Marcinem, bo on mi zawsze towarzyszy. To chciałem jej podziękować za to, bo pomogła mi stać się tym, kim jestem, to znaczy człowiekiem, który się nie boi powiedzieć, że myśli inaczej, który nie boi się być w mniejszości. Przede wszystkim nie boi się powiedzieć, że myśli inaczej, chociaż wie, co wszyscy inni na ten temat mówią. Mówią, że jestem beznadziejny albo coś, ale ja i tak zrobię tak, jak myślę, ponieważ to jest szczere, bo ja ją szczerze bardzo lubię. To nie jest to, że ja sobie wymyśliłem, żeby innych drażnić. Ja naprawdę lubię głos przede wszystkim Mirei Mathieu, który jest doskonały, który jest prawdziwy, naturalny, który nie jest przetwarzany przez te wszystkie elektroniczne...

Po śmierci ojca wszędzie zawsze była, mama z nią mieszkała, jeździła od czasu do czasu. Nawet widzieliśmy mamę chyba jak wychodziła na scenę. Nie jestem tego pewien. W każdym razie na pewno myślę, że Mireille Mathieu też zaszkodziła ta bardzo mocno eksponowana wiara. Tak, bo ona jest katoliczką. Tak, i taką rzeczywiście, absolutnie bezdyskusyjnie. To jest dogmat, żeby nie wiem co, to podejrzewam, że Mireille Mathieu nigdy nie przyjmie do wiadomości, że Kościół jest niedobry. Tak, ale ona jednocześnie nie narzuca innym i nie próbuje świata zbawiać, mówiąc ciągle o tym. To jest jej sprawa i jest jej wierna, ale też nie próbuje nikogo innego namawiać, żeby myślał tak samo.

I ja sobie zawsze przypominam tą moją Mireille Mathieu, że nie tacy już byli, co mi mówili, że nie powinienem słuchać Mireille Mathieu albo gdzieś tam iść, bo to jest w złym guście, albo to jest podłe, albo to jest niedobre. Jeżeli chcesz ze mną być, jeżeli wierzysz w to, że to co ja robię jest ciekawe, to zadaj sobie trud, żeby zrozumieć dlaczego ja tak właśnie wybrałem. Nie potępiaj, zrozum. Zanim potępisz, postaraj się zrozumieć. Więc jak widać Mireille Mathieu służy mi do bardzo poważnych Oczywiście, no ale to jest tak jakby wiesz, bo ja czytałem niektóre te, ty mi zresztą mówiłeś o tych komentarzach, że ktoś tam pisał, że lubił cię, ale od momentu jak zobaczył, że występujesz w kanale Zero, to już przestałeś być przez niego szanowany.

Już pomijając kwestię tej Ani, tej takiej babskości, dziewczyńskości i tego, że książka Ania z Zielonego Wzgórza, no to jest taki symbol dziewczynki. Ruda i piegowata i z warkoczekami. Tak, ale że to kochają dziewczynki, bo dziewczynki kochają Anię z Zielonego Wzgórza, a chłopców z Placu Broni na przykład, albo Szklarskiego, Tomka. Ja lubiłem Tomek na Wojennej Ścieżce. Ja pamiętam, mój kolega z liceum, Tomek Kaczorowski, którego pozdrawiam serdecznie, no to taki facet, facet, myśmy się przyjaźnili w liceum. Pamiętam, że on mnie po prostu kompletnie zabił tym, jak się przyznał do tego, że przeczytał Ani z Zielonego Wzgórza, bo absolutnie faceci nie przyznawali się do tej książki nigdy. Ja o tym mówiłem, tak jak Ty, o Mirei Mathieu, ja mówiłem, że ja przeczytałem Ani z Zielonego Wzgórza. To jest genialna książka, dlatego że ona jest doskonale wymyślona i ta historia, która jest w niej opowiedziana, ona będzie zawsze aktualna.

Dorosłe kobiety udające dzieci. Okropne to jest po prostu. Disgusting. Pamiętam, że nawet kiedyś przyszedłem z pracy do domu i się okazało, że Tomek zablokował w satelicie możliwość wybierania Cartoon Network. Myślałem wtedy, że już się wyprowadzam. Właściwie to był okrop. No i tu napisałem architektura i sztuka użytkowa. To ja to napisałem. A propos Tomka. Co ukształtowało Tomka? Mireille Mathieu Tak jest. El Greco. Tak jest. No i tutaj teraz miałem Anna Radziwiłł. No dziś nie mówiłem, dziś mówiłem o przeciwieństwie Anny Radziwiłł, czyli pani Wandzie.