Platforma mentalnie zatrzymała się w 2012

To skoro jesteśmy przy emocjach, zwróciłam uwagę dzisiaj na wypowiedź Agnieszki Pomaski w TVN24, która mówiła tak. Donald Tusk to niekwestionowany lider. Nikt tak nie czuje emocji w polityce jak on. Czy rzeczywiście i czy przed wyborami prezydenckimi szef polskiego rządu nie stracił tego słuchu społecznego? Widziałam okładkę Newsweeka, który zapowiadał, co wadę znakiem zapytania, koniec Tuska. I ja myślę, że z jednej strony była taka książka Michała Kamińskiego, który dzisiaj strasznie po Tusku idzie. Koniec PiSu, tak jest. Koniec PiSu. Leci już chyba, nie wiem, czternasty czy trzynasty rok. To chyba był 2009 rok, kiedy ta książka ujrzała się w codzienne. A, tak. Możliwe, że już tak. Leci, że ponad 15 lat. Także a PiS jakoś się trzyma i Jarosław Kaczyński również.

I w ogóle powstaje pytanie, czy takie przekonanie, które myślę, że wielu komentatorów, wielu zwolenników Platformy Obywatelskiej miało, że To zwycięstwo PiS-u było to pierwsze w jakimś sensie przypadkowe, że później jest ta partia, która głównie demokrację rozwala i niszczy, czy jednak nie jest trochę tak, że po tych ośmiu latach to PiS jest taką dorozumianą partią władzy, czyli partią przygotowaną do tego, żeby w sposób często karygodny i fatalny, ale jednak tę władzę sprawować, a z drugiej strony mamy środowisko, które zatrzymało się trochę mentalnie na roku 2012 i nie potrafi wyjść z tej polityki, która, no, jawi się już jako trochę anachroniczna. To od razu skoryguje sama siebie, bo skorygował mnie Tomasz Krzemiński. Koniec PiSu, premiera w kwietniu 2012 roku, więc to już 13 lat minęło od ogłoszenia końca PiSu przez Michała Kamińskiego.