#148 Jacqueline du Pré. Tragedia i mit

Barenboim wykonywał jako solista trzeci koncert fortepianowy Beethovena, a jako dyrygent prowadził w drugiej części koncert wiolonczelowy Elgara, który grała Jacqueline. Na koncertach granych niemal każdego wieczora były tłumy. Ponieważ od przeszło tygodnia trwała mobilizacja, na widowni zasiadali ludzie w mundurach. Niedługo później do Izraela dotarł także Zubin Mehta, który, choć nie był Żydem, chciał wesprzeć swoich przyjaciół. Wojska izraelskie bardzo prędko uporały się z przeciwnikiem. Przede wszystkim za ogromny sukces odpowiadał błyskawiczny atak z powietrza, który stronę arabską niemal kompletnie pozbawił lotnictwa. 6 czerwca izraelska brygada spadochronowa wkroczyła do Jerozolimy

Radość z prędkiego zwycięstwa odczuwało się na każdym kroku. Na prędce zmieniono program koncertu Izraelskiej Orkiestry Symfonicznej. Miano grać rekwiem Verdiego, ale w tym czasie byłoby to zupełnie niestosowne. Izraelczycy pod batutą Zubina Mety grali więc koncert cesarski Beethovena z Barenboimem przy fortepianie i koncert wiolonczelowy Elgara z Jacqueline du Pré. Cały dochód z wydarzenia przeznaczono na wsparcie sił zbrojnych Izraela. Entuzjazm był tak szalony, że Daniel i Jackie postanowili pobrać się w nowo zdobytym mieście w Jerozolimie. Kłopot był tylko jeden, Jacqueline musiała przejść na judaizm, a było na to za mało czasu.

Zakochała się ona w muzykowaniu kameralnym. Ponieważ Daniel miał dużą sieć znajomości, kontaktów, tworzyły się gwiazdorskie obsady, które dzisiaj należą do fonograficznego kanonu. Jedną z takich obsad było trio, które stworzyli razem z Pinchasem Zuckermanem. Wykonywali między innymi z ogromnym sukcesem tria Beethovena. Historia ich poznania się dobrze obrazuje, jaka atmosfera towarzyszyła im w latach szalonej kariery. Mówi Barenboim, wspominając ostatni z serii koncertów w Filadelfii, gdzie z Eugene Ormondim wykonywał koncert cesarski Beethovena w grudniu 1967. Cała sala pełna była skrzypków. Przyszli Oistrach, Stern, Ricci i Milstein.

Zabiło go zapalenie płuc. Zmarł mając zaledwie 33 lata. Pozostawił jednak po sobie imponujący dorobek, na który Składało się m.in. 21 symfonii, nie wszystkie zachowane, 7 koncertów klawesynowych, divertimenta czy kwartety smyczkowe. Jego twórczość pochodzi z okresu przejściowego między barokiem a klasycyzmem, zalicza się go do tzw. szkoły starowiedeńskiej. Niektórzy badacze uważają, że był nauczycielem Johana Georga Albrechtsbergera, który z kolei był nauczycielem Beethovena. Ten przedziwny dobór utworu zupełnie nieznanego wynikał z tego, że potrzeba było jakiejś kompozycji w funkcji wypełniacza do płyty, na której znalazł się słynny, często grany przez du Pré koncert wiolonczelowy Dedour Haydna.

Tu właśnie do takiego dobrego połączenia doszło. Jak wspominał Savvy Group, producent z EMI, Jackie grała fantastycznie. W dwa dni udało się materiał skompletować, a gdy skończyli, ona chciała grać dalej. Chciała grać sonaty Beethovena. On i Daniel Barenboim byli tym zdziwieni, ale się zgodzili. Zagrali pierwszą część sonaty op. 5, a gdy skończyli, Jackie powiedziała, to by było na tyle. Schowała wiolonczelę do futerału i wyszła, nie chcąc słuchać żadnego z nagrań. To był ostatni raz, gdy była w studiu. Wydawało się jednak z początkiem roku 1972, że Jackie w pełni wróciła do zdrowia i może nie tylko dalej nagrywać, ale wręcz zacząć znów występować publicznie.

Zagrali trio Duch Beethovena i trio Amol Czajkowskiego, które Jackie uwielbiała. Co ciekawe, nagranie tego występu się zachowało, a EMI wykupiła do niego prawa po latach, zresztą ku uciesze samej Jackie, która bardzo chętnie do tego nagrania powracała, twierdząc, że można na nim wyraźnie usłyszeć chemię muzyczną między nią a Pinchasem Zuckermanem. Nie jest to nagranie idealne, parę wpadek zaliczył tam przede wszystkim Barenboim, ale mimo to i on wyraził zgodę na opublikowanie go z uwagi na Jackie. Następne koncerty przyszły trochę później. Trio grało 22 września, tydzień później Jackie grała w duecie z Barenboimem w Royal Albert Hall.