#147 Jacqueline du Pré. Narodziny gwiazdy
Była ikoną wiolonczeli, Brunhildą tego instrumentu, solistką, którą zafascynowały się tłumy, dzikim mustangiem, jak nazywał ją Zubin Mehta. A może wcale nie? Może była, owszem, niezwykle utalentowaną, ale nieszczęśliwą dziewczyną, wychowaną na wielką artystkę w nadopiekuńczym domu o żelaznych zasadach? Jej wspaniałą karierę przerwało stwardnienie rozsiane. Jacqueline du Pré była artystką, która wywarła wpływ na kilka pokoleń muzyków, ale i postacią zagadkową, budzącą do dzisiaj liczne kontrowersje.Z okazji 80-lecia jej urodzin, zapraszam na pierwszą część opowieści o brytyjskiej wiolonczelistce. Opowiem o tym, z jakiego środowiska du Pré pochodziła i jak rodziła się jej sława.Podcast powstał dzięki Mecenasom Szafy Melomana. Jeśli chcesz stać się jednym z nich i wspierać pierwszy polski podcast o muzyce klasycznej, odwiedź mój profil w serwisie Patronite.pl.Nagrania do posłuchania z wczesnego okresu Jacqueline du Pré:1.E. Elgar, Koncert wiolonczelowy e-moll op. 85, John Barbirolli, LSO.2.J.S. Bach, Suita wiolonczelowa G-dur BWV 1007 (wczesne nagranie dla BBC)3.Handel/Slatter, Suita wiolonczelowa g-moll, przy fortepianie Ernest Lush.Szafa Melomana to pierwszy polski podcast o muzyce klasycznej, tworzony przez dziennikarza Mateusza Ciupkę. To fascynujące historie kompozytorów, wykonawców i utworów, zawsze wzbogacone o liczne konteksty historyczne i kulturowe. Nowe odcinki w co drugi piątek na popularnych platformach podcastowych.Mateusz Ciupka – publicysta muzyczny, autor Szafy Melomana, pierwszego polskiego niezależnego podcastu o muzyce klasycznej, redaktor w magazynie Ruch Muzyczny. Pracował w Operze Krakowskiej, współpracował m.in. z Krakowskim Biurem Festiwalowym, Filharmonią Narodową i Filharmonią Śląską, publikował w „Ruchu Muzycznym”, „Dwutygodniku” i magazynie „Glissando”. Przeprowadził rozmowy m.in. z Garrickiem Ohlssonem, Masaakim Suzukim, Ermonelą Jaho i Giovannim Antoninim. Jest autorem Małej Monografii Romualda Twardowskiego, wydanej nakładem Polskiego Wydawnictwa Muzycznego w 2023 roku. Mieszka i pracuje w Pradze, w Czechach.
Mitografami są ludzie i w jej przypadku nie trudno wskazać, którzy. To, co mitem bez wątpienia nie jest, to niemal nadprzyrodzony dar komunikacji poprzez muzykę samej siebie. Szczerość, z jaką Jacqueline du Pré Grała i ogromna namiętność, z jaką interpretowała Elgara, Beethovena, Brahmsa czy Schuberta. Wywarła tym ogromny wpływ na kilka pokoleń słuchaczy muzyki klasycznej i nie tylko, także na profesjonalistów i mistrzów w tej dziedzinie. Icak Perlman, który z du Pré występował, Powiedział kiedyś, że zrujnowała mu Quintet Pstrąg Schuberta, bo ilekroć go słucha na koncercie czy w nagraniu, myśli o tym, że tak jak du Pré nie potrafi zagrać nikt.
Skąd my to znamy, prawda? Dobrze wiedzieć, że nie tylko my zwykli słuchacze mamy kłopot z tak zwanymi wzorcami interpretacyjnymi i dużo wysiłku potrzeba, abyśmy otworzyli się na coś innego. Opowiadając o Jacqueline du Pré nie da się pominąć jej życia prywatnego, osobistego, bo ono z tym życiem muzycznym stworzyło całość. Postaram się jednak skupić na tym, co dla muzyki zrobiła du Pré. Dlaczego Perlman i ja także mamy taki kłopot, gdy słyszymy w pstrągu partię wiolonczeli graną przez kogoś innego niż du Pré? Na czym polegał ten fenomen? Ponieważ poza tym krótkim fragmentem na początku nie mogę z powodu praw autorskich zilustrować tej audycji muzykom, przygotowałem w opisie tego odcinka kilka nagrań, do których w tej audycji będę się odwoływał.
Pokazano wszystkie 2 dopasowania. Transkrypcja generowana automatycznie i niesprawdzana ręcznie — może zawierać błędy.
Mecenasowie Szafy Melomana oraz podziękowania za wsparcie.
Jeśli i Ty możesz, chcesz wesprzeć ten podcast, proszę, zrób to za pośrednictwem mojego profilu w serwisie patronite.pl.
Grania na pianinie.
Opis postaci Jacqueline du Pré, jej talentu i wpływu na muzykę klasyczną.
Opis rodziny Jacqueline, jej wczesnego dzieciństwa i pierwszych kontaktów z muzyką.
Opis debiutu Jacqueline du Pré w Wigmore Hall i jego sukcesu.
Rys psychologiczny Jackie du Pré i jej debiutowy koncert.
Rozdziały i streszczenia generowane automatycznie. Pełna transkrypcja nie jest publikowana — wyszukaj frazę, aby zobaczyć dopasowane fragmenty.
„Jeśli i Ty możesz, chcesz wesprzeć ten podcast, proszę, zrób to za pośrednictwem mojego profilu w serwisie patronite.pl."
Kliknij, aby znaleźć fragmenty, w których pada.
Była ikoną wiolonczeli, Brunhildą tego instrumentu, solistką, którą zafascynowały się tłumy, dzikim mustangiem, jak nazywał ją Zubin Mehta. A może wcale nie? Może była, owszem, niezwykle utalentowaną, ale nieszczęśliwą dziewczyną, wychowaną na wielką artystkę w nadopiekuńczym domu o żelaznych zasadach? Jej wspaniałą karierę przerwało stwardnienie rozsiane. Jacqueline du Pré była artystką, która wywarła wpływ na kilka pokoleń muzyków, ale i postacią zagadkową, budzącą do dzisiaj liczne kontrowersje.
Z okazji 80-lecia jej urodzin, zapraszam na pierwszą część opowieści o brytyjskiej wiolonczelistce. Opowiem o tym, z jakiego środowiska du Pré pochodziła i jak rodziła się jej sława.
Podcast powstał dzięki Mecenasom Szafy Melomana. Jeśli chcesz stać się jednym z nich i wspierać pierwszy polski podcast o muzyce klasycznej, odwiedź mój profil w serwisie Patronite.pl.
Nagrania do posłuchania z wczesnego okresu Jacqueline du Pré:
1.E. Elgar, Koncert wiolonczelowy e-moll op. 85, John Barbirolli, LSO.
2.J.S. Bach, Suita wiolonczelowa G-dur BWV 1007 (wczesne nagranie dla BBC)
3.Handel/Slatter, Suita wiolonczelowa g-moll, przy fortepianie Ernest Lush.
Szafa Melomana to pierwszy polski podcast o muzyce klasycznej, tworzony przez dziennikarza Mateusza Ciupkę. To fascynujące historie kompozytorów, wykonawców i utworów, zawsze wzbogacone o liczne konteksty historyczne i kulturowe. Nowe odcinki w co drugi piątek na popularnych platformach podcastowych.
Mateusz Ciupka – publicysta muzyczny, autor Szafy Melomana, pierwszego polskiego niezależnego podcastu o muzyce klasycznej, redaktor w magazynie Ruch Muzyczny. Pracował w Operze Krakowskiej, współpracował m.in. z Krakowskim Biurem Festiwalowym, Filharmonią Narodową i Filharmonią Śląską, publikował w „Ruchu Muzycznym”, „Dwutygodniku” i magazynie „Glissando”. Przeprowadził rozmowy m.in. z Garrickiem Ohlssonem, Masaakim Suzukim, Ermonelą Jaho i Giovannim Antoninim. Jest autorem Małej Monografii Romualda Twardowskiego, wydanej nakładem Polskiego Wydawnictwa Muzycznego w 2023 roku. Mieszka i pracuje w Pradze, w Czechach.