#147 Jacqueline du Pré. Narodziny gwiazdy

Nauczyła się, że jej instrument ma swoje ograniczenia i nie wolno ich przekraczać. Tak wspominał to Bill Pleaf. Było coś jeszcze. Jackie potrafiła się całkowicie skoncentrować i wyłączyć przy ćwiczeniu, wyłączyć ze świata. Grała jak szalona, jak wspominała jej matka. I to w czasie, gdy cała rodzina była w trakcie przeprowadzki do nowego mieszkania w Londynie, bo ojciec Derek dostał w stolicy nową pracę jako sekretarz Instytutu Księgowych Kosztów i Pracy. Oczywiście to wszystko pasja w graniu, całkowita koncentracja, nie działy się za darmo, nie działy się bezkosztowo. Przekładało się to na to, że dziewczyna w codziennym życiu była mało aktywna, dużo odpoczywała, nie miała wielu znajomych.

Jednak, jak trafnie zauważa Elizabeth Wilson w swojej biografii, gdy później Jackie zachorowała, świat ten okazał się boleśnie ciasny, a sama Jackie zaczęła narzekać, że nie miała w W latach dorastania zbyt wielkiego wyboru. Braki w ogólnej edukacji miały w tym kryzysowym momencie dać się boleśnie we znaki. Ale do tego momentu było jeszcze daleko, a o tym, że on w ogóle nastąpi nikt nie myślał. Na horyzoncie majaczył się przede wszystkim debiut, którego moment całkowicie świadomie opóźniał Bill Pleaf. Wiedział, że w końcu lat 50. rynek muzyczny prędko zachłyśnie się jego utalentowaną uczennicą i gdy ona się ujawni, wciągną ją bezlitosne tryby robienia kariery.

Jackie nie znała dobrze literatury muzycznej, niepewnie poruszała się w historii i w teorii. Jej siłą była przede wszystkim niezawodna intuicja. Jednak intuicja to nie wszystko. Późniejsza przyjaciółka du Pré, wiolonczelistka John Dickinson, której du Pré się zwierzała z rozmaitych swoich kłopotów z instrumentem, powiedziała jej powołując się na swojego profesora. Jak mówił Enrico Mainardi, intuicja jest najważniejszym co muzyk ma, ale każdą, nawet najsłuszniejszą intuicję musi umieć potwierdzić w partyturze. A zatem Bill Cliff starał się teraz oddalić, przynajmniej o trochę, orkiestrowy debiut Jackie.

Wówczas jeszcze się nie znali, ale łączyli ich wspólni muzyczni znajomi. Przez te trzy lata, kiedy du Pré opuściła dom rodzinny, w ogromnym stopniu rozwinęła się jako solistka i jako człowiek. Miała już na swoim koncie pierwsze wspaniałe nagranie orkiestrowe z orkiestrą z Halle pod batutą Johna Barbirollego. Oczywiście był koncert Elgara. Fantastyczna, trwająca przez prawie cały ten czas kameralna współpraca nagraniowa i koncertowa z pianistą Stevenem Bishopem. Był amerykański debiut, również przyjęty przez krytykę bardzo ciepło. Prawdziwe, pierwsze od czasów Billa Plifa doświadczenie kontaktu z mistrzem wiolonczeli, który na nią wpłynął, a był to Mścisław Rostropowicz. Wyjazd do Moskwy trwający 9 miesięcy od stycznia do września 1966 roku umożliwiła umowa, którą rząd jej królewskiej mości zawarł z władzami radzieckimi.