Maria Zbąska, odc.28

I to jest ciężka droga. To jest ta warstwa, jeśli chodzi o scenariusz, ale zdjęcia, widziałam kadry z tego filmu i one są takie niepolskie. Nie wiem, czy mogę tak powiedzieć, ale skojarzyły mi się z takim kinem trochę skandynawskim. No właśnie to jest bardzo ciekawe coś, co się dzieje wokół tego filmu, że wszyscy powiedzieli na początku, że to takie skandynawskie kino, byliśmy na festiwalu w Reykjaviku, Reykjavik przyznał, że całkiem skandynawskie, ale byliśmy na festiwalu w Pradze i tam usłyszeliśmy, nie, to jest w ogóle taki bardzo czeski film, bo on ma tak mnóstwo, taka pani powiedziała coś, co bardzo lubię, że ma mnóstwo czułości do ludzkiej niezdarności życiowej i jest absolutnie czeski. Bardzo dużo osób mówi, że jest włoski w konwencji i to wcale nie dlatego, że są tam włoskie piosenki, tylko właśnie ma ustawioną tego typu włoską konwencję narracji.

Ale Włosi akurat nigdy nas nie zaprosili na żaden festiwal. Marzę o tym, więc jeśli ktoś nas słucha, kto zna kogoś, kto wie coś o jakimś festiwalu, to mój film bardzo chce się tam dostać we Włoszech. Właśnie dlatego, że bardzo dużo osób mówi taki bardzo włoski, taki bardzo włoski film. A może po prostu jest uniwersalny? A może jest po prostu polski? Ciągle słyszę, że jest niepolski i myślę, że ktoś bardzo mądry, krytyk, dziennikarz powinien właśnie to wszystko przeanalizować. Co znaczy polski film? Dlaczego ten mój film jest niepolski? Dlaczego to nie mój film? A tego nie powiem, musicie zobaczyć film. Mogłaś sobie wymarzyć piękniejszy debiut na dużym ekranie? Nie sądzę, dlatego że ten film naprawdę ludzie bardzo pokochali i to jest niezwykłe.