Maria Zbąska, odc.28

Supermocne. Inspirujące historie o kobietach, wyborach, spełnianiu marzeń, realizacji i samorealizacji. Na rozmowy z wyjątkowymi kobietami zaprasza Anna Skoczek. Podcast Radia Poznań. A dziś mam ogromną przyjemność gościć w studiu reżyserkę Marię Zbąską. Cześć. Dzień dobry. Bardzo jest mi miło, że się mogłyśmy tu spotkać, mimo tego, że to zbieg okoliczności trochę, ale cieszę się, że jesteś w Poznaniu. Powiesz mi, przy jakiej okazji? Wiesz co, z tego Poznania to też nie jest najdalej, dlatego że moja rodzina od strony ojca jest ze Zbąszynia. Skojarzenie z nazwiskiem. Takie oczywiste. Maria Zbąska, absolwentka Wydziału Operatorskiego oraz fotografii na Łódzkiej Filmówce oraz programu Ekran i Studio Prób w Szkole Wajdy.

którzy bardzo pięknie mówili i pisali o tym filmie. W kontekście naszego, twojego programu, wydaje mi się, że to ważne, żeby o tym rozmawiać, że ja nie wyszłam z pozycji kogoś supermocnego. To jest późny debiut, mój film, czyli to nie jest tak, że mi wszystko wiesz, wyszło tak jak chciałam w życiu zawodowym. Raczej dużo wyszło, ale dużo nie wyszło, bo chciałam debiutować dużo wcześniej po prostu. I naprawdę walczyłam o ten debiut, nie tak, że tam zajęłam się czymś innym albo dopiero teraz wpadłam na pomysł, żeby robić film. Ja od 10 lat codziennie próbuję zrobić film. Więc te wszystkie nagrody, głosy, każdy, naprawdę każda wiadomość w ogóle jest czymś, co na przykład dla mnie jest bardzo, bardzo ważne i dla mojego zespołu.

Czyli zrobiłam teraz zdjęcia do mojego filmu, ale sama go sobie wyreżyserowałam, więc można powiedzieć, że sama się zatrudniłam. Dobrze skończyłam tą szkołę i moje filmy nadal są, te etiudy są pokazywane, to jednak to się nie udało. Nie możemy teraz powiedzieć, czy to z powodu mojego talentu, płci, czy charakteru się nie udało. Dlatego pomyślałam sobie, kurczę, no nie mogę czekać, aż u kogoś wyjęczę to, żeby... Wzięłaś sprawę w swoje ręce. Więc dlatego reżyser jest trzecim wyborem. Supermocne. Słuchają państwo podcastu Radia Poznań. Maria Zbąska, reżyserka, scenarzystka, operatorka, fotografka, kobieta widząca obrazy. No i można powiedzieć, że tak, zrobiłaś film, wzięłaś te sprawy tu przy tym filmie kompletnie w swoje ręce, bo napisałaś scenariusz, byłaś operatorką, reżyserką.

Tak, nie było dużo, ale były fantastyczne fotografki. Tyle dostałam po prostu wsparcia od moich kolegów, że w ogóle nie mogę powiedzieć złego słowa, a w Gazecie Wyborczej w ogóle nie było tego podziału. Wtedy wszyscy chodziliśmy w takich samych swetrach i maliliśmy te same szlogiry, robiliśmy te same zdjęcia. Taki problem poczułam dopiero na Wydziale Operatorskim. Byłam jedna na roku. To rzeczywiście było bardzo trudne. Kiedy poczułaś w sobie Supermoc? Bardzo byłam dumna z siebie i z ekipy, jak dobrnąłam do ostatniego dnia zdjęciowego. Filmu to nie mój film. Tak, filmu to nie mój film. I wtedy poczułam naprawdę, poczułam taką moc wewnętrzną, że wiesz, zrobiliśmy to.

To jest po prostu dla nas niezwykle trudne zadanie. Jakie są twoje te największe marzenia? Tak, chciałabym bardzo robić filmy i to szybko. Nie ma czasu do stracenia już. Już nie ma czasu do stracenia. Uważasz siebie za supermocną? Wiesz, jestem odwrotnością supermocnej osoby. Łamiesz mi serce. Tak, tak, jestem bardzo krucha. Może niełatwo się poddaję, bo jestem, jak mam jakiś cel, to wiem, że to wymaga bardzo dużej pracy i potrafię pracować bardzo ciężko. Ale pod względem takich relacji międzyludzkich jestem krucha. To, że się nie przyznajemy do tej słabości naszej jest w ogóle jakimś podstawowym błędem. Powiedziałaś o tym, że się nie czujesz supermocna i czujesz się nawet po tym przeciwległym biegunie.

Supermocne. A ja jednak mam przed sobą kobietę, mam przed sobą operatorkę, mam przed sobą reżyserkę, mam scenarzystkę. Kobietę, której na pewno nie było łatwo przebić się przez ten męski świat. Nawet przedstawiłam te dane już światowe, to już nawet nie trzeba tu żyć. Mam na to papiery, mam na to papiery, że nie było ci łatwo, ale spotykamy się w tym miejscu, w którym się spotykamy. Wiesz co, wydaje mi się, że moc się nie bierze z sukcesu, że poczucie siły, sprawczości, wiary w siebie w ogóle się nie bierze z sukcesu. To w ogóle jest co innego i tu by się trzeba zastanowić co. Ten sukces po prostu przychodzi, jeśli realizujesz siebie. To jest bardzo, bardzo, bardzo, myślę, ważne i ważne, myślę, w kontekście właśnie twojej audycji.

Tak, moje przesłanie jest, nie trzeba być Supermocną, żeby robić piękne rzeczy, żeby spełniać marzenia. Nie trzeba tego czuć, że ja jestem teraz do tego w ogóle stworzona. Zobacz, co zrobiłam z tym kablem, widzisz, a propos tej stresującej rozmowy. No wiesz, no to są bardzo, bardzo poważne tematy, nie? I jeżeli mam odpowiedzieć na nie szczerze, to są w ogóle trudne rzeczy i wcale nie są to rzeczy, które mam uświadomione. Ja ciebie widzę jako Supermocną, widzę za tobą łunę, jestem zaszczycona, że mogę z tobą porozmawiać. Nie rozmawiałam jeszcze w tym programie z reżyserką. To też nie jest łatwe, żeby kobietę z takimi sukcesami w tej roli życiowej znaleźć. Nie, no jest nas dużo już, nie gadaj.

Mara Tomkowicz, wspaniały film, który zrobiła pod szarym niebem. Widziałam go dopiero kilka dni temu. Spotkałyśmy się zresztą na festiwalu w Chicago. Jest Kamila Tarabura. Same po prostu dziewczyny. Oby było więcej. Zapraszaj. A jak poznasz Marę, to po prostu to zobaczysz, co to jest Supermoc. Ale ja już widzę. Maria Zbąska, Supermocna. Dziękuję. Supermocne. Jeśli podobał się Państwu ten odcinek podcastu zachęcamy do obserwowania naszego kanału, dodania odcinka do swojej listy lub pozostawienia komentarza. Zapraszamy też do słuchania programów Radia Poznań i na stronę www.radiopoznan.fm