Strefa Rodzica - Rozmowy z Ekspertami - 26 - Co robić, gdy mamy dość dzieci?

Strefa Rodzica. Podcast Polskiego Radia Dzieciom. Zaprasza Marcin Perfuński. Moi drodzy, weszliśmy już w drugą połowę wakacji. Być może poczuliście już ten odpoczynek od szkoły, ale czy poczuliście odpoczynek od dzieci? Bo czasem jest odwrotnie. Kiedy zaczynają się wakacje, to my sobie myślimy, co my teraz będziemy robić, żeby nie mieć dzieci na głowie? No bo czasem oczywiście się uda zorganizować obóz czy jakieś kolonie, ale większość wakacji często jest tak, że mamy dzieci obok siebie. I być może bywa taki moment, kiedy już mamy tego wszystkiego dość. Mamy tego za dużo, już ten czajnik naprawdę się gotuje i za chwilę woda wykipi. I co z tym zrobić? Czy to jest taki moment, w którym możemy powiedzieć, że mamy dość dzieci?

Da się takie ambiwalentne uczucie pomieścić w rodzicu? Strasznie to jest trudne psychicznie, tak sobie myślę, to udźwignąć. Oczywiście, że tak, ale wiesz co Marcin, ja myślę, że to jest bardzo ważne, żebyśmy my pamiętali, że my w rodzinie zawsze będziemy tak krążyć pomiędzy bliskością a odrębnością. I żeby tego nie gubić, bo jak ty powiedziałeś o tym, czy mogę czuć się aż tak bardzo, źle ty użyłeś słowa, że można aż nienawidzić, ale za chwilę powiedziałeś, że to jest mocne, to ja myślę, że pewnie wielu z nas chciałoby swoim dzieciom dać prawo do tego, żeby one miały nas czasami dość. Prawda? I one nie mają w ogóle z tego powodu jakiegoś, wiesz, trudu, żeby nam powiedzieć, że mają dość, nie chcą z nami spędzać czasu, że chcą coś tam robić same. I myślę, że odwrócenie tej perspektywy pokazuje nam to, że my wiemy, że to nie oznacza nie kocham cię, mamo, tato. Prawda?

Tak, dokładnie tak. Jeszcze pomyślałem o tej drugiej stronie, bo mówiliśmy o tych takich wymuskanych profilach, ale są też, właśnie powiedziałaś o tym, to jest myślę, że ważny wątek, takie profile, że ja wiem, że jak tam zajrzę, to będzie źle. O jakimś takim właśnie czarnym obrazie rodzicielstwa, tam zawsze będą szarości, tam się nic nie udaje. To też może zdołować i potem możemy to przerzucić na nasze własne dziecko. Chociaż on w ogóle w tym nie zawiniło, tak? To w ogóle nie wynikło z jego strony. Ja ci powiem Marcin, że ja jako psycholożka paradoksalnie bardziej się boję tych, niż tych różowych. Bo o tych pastelowych dużo się mówi, prawda? Że są szkodliwe. I ja bardzo się cieszę, żeby to było jasne, że sporo osób pokazuje taką naturalną stronę rodzicielstwa, natomiast jak się wejdzie w komentarze, to tam bardzo często jest to czytane jako pewien rodzaj takiego objawienia.

Wiesz, mi byłoby bardzo trudno powiedzieć, żeby ich unikać. Ja ich osobiście unikam. I myślę, że głównie dlatego nie lubiłam bardzo chodzić na place zabaw, a jak chodziłam, to z słuchawkami. To była taka moja, wiesz, Strategia, ale jak wiem, że mi to nie służy, to mogę sobie też być w tych rozmowach, ale wpuścić jednym uchem, drugim wypuścić. To też jest jakaś strategia na to. No tutaj myślę Marcin, że wchodzimy w taki bardziej zawiły temat, bo wiesz, jak to jest jakiś incydent, Tak, no to mogę sobie posłuchać, mogę nie. Ale jak na przykład to jest drugi jakiś bardzo bliski rodzic, nie wiem, rodzic, z którym przyjaźnimy się, prawda, i przyjaźnią się nasze dzieci, to w dłuższej perspektywie to będzie bardzo męczące, jak będziemy słyszeli tylko o tym Karolku, który zawsze ma wszystko, prawda, zapięte na ostatni guzik, a będziemy mieli swojego, nie wiem, weźmy jakiegoś randomowego Juzia, który jest odwrotnością, nie?

Zastanawiam się, z czym Państwo wyjdą z tej audycji? Co wzięliście dla siebie? I bardzo dziękuję Anicie. Anita Janeczek-Romanowska, psycholożka dziecięca, była naszą rozmówczynią. Strefa Rodzica. Podcast Polskiego Radia Dzieciom. Zaprasza Marcin Perfuński.