Strefa Rodzica - Rozmowy z Ekspertami - 26 - Co robić, gdy mamy dość dzieci?

Raczej większość rodziców męczy. Będziemy chcieli poukładać puzzle, nie wiem, z widokiem wymarzonego miejsca, w którą ja mam ochotę pojechać. I to też już będzie jakiś sposób nakarmienia siebie, prawda? To nie musi oznaczać, że ja zawsze pojadę tankować auto. Tylko, że w tej relacji dam coś, co jest dla mnie. Wybiorę coś, co jest dla mnie. To znowu się podzielę takim doświadczeniem. Może to jest jedno z tych rozwiązań. Ostatnio swojej córce najmłodszej zaproponowałem, żebyśmy pokolorowali, no właśnie, kolorowanki. Tylko, że ona miała swoje. Ja miałem takie tak zwane koloraże dla dorosłych, takie relaksacyjne. Po czym stanęła na tym, że ona i tak wzięła te koloraże, bo jej się spodobało, że to jest takie szczegółowe, że to jest jakieś wyzwanie. I gdybym jej tego nie zaproponował, prawdopodobnie sama by tego nie wymyśliła, że oto spędzamy czas na kolorowaniu, ale spędzamy go razem, tylko kolorujemy coś innego zupełnie.

No i jak widzę, że dochodzę do momentu, w którym tych godzin jest dużo, obserwuję, scrolluję, porównuję się, no to naprawdę jakby warto jest przynajmniej spróbować sobie, nie wiem, czy na poziomie blokad, jeśli jest nam trudno wewnętrznie, czy na poziomie takiej uczciwej jakiejś autorefleksji powiedzieć stop, mnie to w ogóle nie wspiera. Tak? Bo jak sobie zobaczę, że to kolejne dziecko jest współpracujące i oni są na piątym wyjeździe i są uśmiechniętą rodziną, a my siedzimy pod blokiem całe wakacje, no to czy ja wyjdę na tym bilansie dobrze? Raczej nie. Prawda? I raczej będzie mi łatwo wtedy powiedzieć, że gdyby coś w mojej rodzinie się zmieniło, na przykład dziecko było mniej męczące, to pewnie też mogłabym A, B i C. Potem się może okazać, że dziecko tychże influencerów, kiedy już dorośnie, powie, że już wreszcie mogę nigdzie nie wyjeżdżać, kiedy jestem samodzielny.

A ono na to nie odpowiada, albo odpowiada w sposób, jak to ładnie mówił Jasper, odwrotny. Tak? Czyli jest jeszcze bardziej niewspółpracujące. No i znowu może się rodzić taka myśl, że z innym człowiekiem byłoby łatwiej. Bo ja myślę, że to jest też coś, co warto, żebyśmy tutaj ogłośnili, że my mówimy o takich kontekstach, w których coś na przykład przychodzi z zewnątrz, prawda? Że ktoś nam opowiada, jak ma łatwo z dzieckiem, albo jak ma lekko. I my możemy sobie popatrzeć i pomyśleć, no kurczę, no nie mamy tak, prawda? Może gdybym miał A, B i C dziecko, to byłoby łatwiej, ale też w tym wszystkim może być tak, że rzeczywiście nasze dziecko mieści w sobie różne zmienne, czy jakieś rozwojowe, czy jakieś temperamentalne, czy jakieś po prostu sytuacyjne, że jest takie, a nie inne. I my możemy patrzeć tu i teraz, wydaje nam się, że jest awantura za awanturą, pretensja za pretensją, że ktoś ma po prostu łatwiej.