Misja specjalna: Wasilij Blochin

Ostatnią grupę Polaków zaledwie kilkanaście osób przywieziono 19 maja 1940 roku. Egzekucja nastąpiła 3 dni później. W sumie Blochin i jego krwawa komanda wymordowali 6311 jeńców. 27 kwietnia 1940 roku, czyli zanim jeszcze zakończyły się egzekucje w Kalininie, Blochin otrzymał Order Czerwonego Sztandaru i skromną miesięczną premię. To była nagroda Stalina za zręczność i organizację w skutecznym wykonywaniu zadań specjalnych. Wojna światowa przytłumiła terror stalinowski. Blochina rzadziej zatrudniano, ale nie zapomniano o nim. Awansował w czterdziestym roku na majora, w czterdziestym trzecim na pułkownika, a w czterdziestym piątym na generała. Do starych orderów dołączyły nowe.

Raczej nie. Przyczyna mogła być inna. W listopadzie 1954 r. rząd Związku Radzieckiego postanowił... Wasilij Blochin zdyskredytował się w czasie służby, w związku z czym nie jest godny stopnia generała. I dodajmy generalskiej emerytury. Nie odpowiadało mu życie w biedzie. Nauk alkoholowy, który dręczył go od lat, narastał. Jak nie pił, myślał o przeszłości. Dorwały go demony przeszłości. Strzelił sobie w łeb. Albo ktoś mu pomógł. Błochina pochowano na cmentarzu dońskim w Moskwie, obok mogił nieznanych z imienia 10 tysięcy ofiar stalinowskiego terroru. To było dokładnie tyle, ile miał na swoim sumieniu Wasilij Blochin, kat Stalina.