Misja specjalna: Wasilij Blochin

Zanim ozdrowiał i zorientował się, skąd wieją polityczne wiatry, minął rok. W październiku 1918 roku został żołnierzem Armii Czerwonej, ale chyba nic nie zdziałał wielkiego, skoro historycy przechodzą szybko do następnego punktu jego życiorysu. W 21 roku został czekistą. W 24. awansował na komisarza do zadań specjalnych przy Kolegium OGPU. W tym miejscu zaczęła się historia Kata Stalina. Stalin uważał go za mistrza czarnej roboty. Wysyłał Blochina tam, gdzie w grę wchodziły zabójstwa, tortury, zastraszanie czy egzekucje. Blochin osobiście zabijał we wszystkich głośnych egzekucjach lat 30. Strzelał do starych bolszewików, którzy przeszkadzali Stalinowi przejąć władzę w kraju Rad.

Miesiąc później, 5 marca 1940 roku, Biuro Polityczne podjęło decyzję o rozstrzelaniu polskich oficerów z obozów w Starobielsku, Kozielsku i Ostaszkowie. W centrali NKWD rozpoczęto przygotowanie tzw. list wywozowych, czyli spisu polskich oficerów, którzy mieli zostać rozstrzelani. Kto zajmie się tą robotą? Zapytał Stalin. Beria, bo do niego było skierowane to pytanie, musiał przygotować zespoły katów. A to wbrew pozorom nie było takie proste. Zapowiadająca się masakra była prawdziwie czarną robotą dla funkcjonariuszy NKWD, przyzwyczajonych do wykonywania najwyżej kilku wyroków jednorazowo. Ale znalazł się człowiek, który nadawał się do tego zadania. Blochin. Wiosną 1940 roku Stalin wysłał go do Kalinina.